Ewangelia Mateusza 9:3 – znaczenie i zastosowanie

Są w Ewangelii słowa, które nigdy nie zostają wypowiedziane na głos, a mimo to bardzo ważą. Ewangelia Mateusza 9:3 mówi, że niektórzy z uczonych w Piśmie pomyśleli sobie: „On bluźni.” Nie ma tu otwartego sprzeciwu ani gestu, jest tylko wewnętrzny osąd wobec słów o przebaczeniu. Taka cisza potrafi ciążyć, zwłaszcza gdy ktoś zostaje z nią sam. Tekst nie wyjaśnia, z jakiego powodu uczeni tak pomyśleli, i dobrze, że nie próbuje tego zgadywać. Fragment pokazuje raczej, jak blisko siebie stoją w tej scenie zdumienie, nieufność i pytanie o to, kto ma prawo mówić w imieniu Boga. Te pytania nie pozostają jednak ukryte, bo zaraz potem Ewangelia mówi o znajomości ich myśli. Ewangelia Mateusza 9:4 mówi, że Jezus poznaje myśli słuchaczy, zanim zostaną wypowiedziane. Nie czeka więc na świadectwo ust, by zobaczyć serce człowieka. Ta prawda nadaje spokojną głębię całej scenie: to, co ukryte w sercu, nie jest przed Bogiem zamknięte.

Zdanie „On bluźni” nie jest tu jedynie obelgą rzuconą na Jezusa. Uczeni w Piśmie rozpoznają w Jego słowach poważne roszczenie: Jezus oznajmia paralitykowi, że jego grzechy są odpuszczone. W ich ocenie przypisuje sobie władzę należącą do Boga, dlatego uznają to za bluźnierstwo. Mateusz pokazuje jednak ważną różnicę między religijnym osądem a prawdziwym rozpoznaniem tego, kim jest Jezus. Uczeni trafnie dostrzegają wagę wypowiedzi, lecz wyciągają wniosek, który odrzuca możliwość, że Jezus rzeczywiście działa z Bożą władzą. Co istotne, ich zarzut pojawia się w myślach, nie jako wypowiedziana skarga. Jezus je zna i odpowiada na nie, pytając o złe myśli w ich sercach. Dalszy ciąg sceny objaśnia, na czym polega spór: Jezus uzdrawia paralityka, aby potwierdzić, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. Uzdrowienie nie jest więc tylko osobnym cudem ani dowodem, że choroba wynikała z grzechu. Potwierdza roszczenie Jezusa, którego uczeni nie chcą przyjąć. Werset odsłania zatem napięcie między znajomością religijnych granic a rozpoznaniem działania Boga.

Krótkie zdanie z Ewangelii Mateusza 9:3 pokazuje, jak szybko serce potrafi wydać wyrok: „Na to niektórzy z uczonych w Piśmie pomyśleli sobie: On bluźni.” Słyszą, jak Jezus mówi do chorego: „Odpuszczają ci się twoje grzechy” (Ewangelia Mateusza 9:2). Nie pytają, co to oznacza. Od razu uznają, że Jezus przekracza granicę, która odbiera Mu prawo do działania. Najważniejsze jest tu słowo „pomyśleli”. Ewangelia nie mówi, że uczeni wypowiedzieli swój osąd na głos. Ich ocena pozostaje w sercu, ale Jezus zna ich myśli. W Ewangelii Mateusza 9:4 pyta o złe myśli, które nurtują ich serca. W codziennym życiu ta sama reakcja pojawia się wtedy, gdy ktoś wraca po błędzie albo się zmienia, a my z góry wiemy, co o nim sądzić. Szybki wyrok chroni przed zawodem, ale odbiera drugiemu szansę na nowy początek. Wiara uczy czujności także wobec własnych założeń. Fragment nie ocenia uczonych jako ludzi pozbawionych wiary. Pokazuje jednak, że gorliwość w sprawach Boga może przesłonić dzieło Boga, gdy patrzy się przez gotowe przekonania. Jezus widzi serca wyraźniej niż ktokolwiek z nas.

„On bluźni” — tak pomyśleli niektórzy uczeni w Piśmie, gdy Jezus oznajmił paralitykowi, że jego grzechy są odpuszczone. Ich myśl wyrasta z powagi tego, co usłyszeli: odpuszczanie grzechów dotyka relacji człowieka z Bogiem, nie jest zwykłym słowem pocieszenia. Zarazem pozostaje osądem wydanym w sercu, zanim uzdrowienie pokaże, kim jest Jezus i jaką ma władzę. W tym krótkim wersecie spotykają się święta czujność i nieufność. Troska o to, by nie przypisać sobie Bożej mocy, może być słuszna; tutaj jednak niektórzy uczeni nie rozpoznają działania Boga w Jezusie. Nie wypowiadają zarzutu na głos, a jednak ich myśli są Mu znane. Nic nie pozostaje ukryte przed Tym, który widzi zarówno cierpienie paralityka, jak i wewnętrzny sprzeciw obserwatorów. Można wyobrazić sobie próg, po jednej stronie którego leży człowiek potrzebujący pomocy, a po drugiej stoją ci, którzy próbują rozstrzygnąć, co wolno Bogu. Dalsze słowa Jezusa odnoszą się właśnie do ich myśli. Ewangelia nie usuwa pytań o Bożą władzę; ukazuje ją jako władzę, która przychodzi ku człowiekowi z przebaczeniem i podniesieniem.