Ewangelia Mateusza 9:5 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z Ewangelii Mateusza 9:5, „Co bowiem jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań i chodź!", brzmi dziwnie wobec człowieka leżącego na łóżku. Przyniesiony przez przyjaciół paralityk czeka przede wszystkim na to, by znów móc się poruszyć. Jezus jednak stawia obok siebie obie wypowiedzi. W tym pytaniu słychać coś czułego, bo ciężar winy i bezsilność ciała bywają ze sobą splecione. Zwrot ten dotyczy bardziej widzialności słów niż ich wagi. Odpuszczenie grzechów nie ma znaku, który można zobaczyć od razu, więc łatwo brzmi jak obietnica rzucona w powietrze. Uzdrowienie dzieje się na oczach tłumu. Dopiero w Ewangelii Mateusza 9:6 widać, że ten znak ma pokazać władzę Syna Człowieczego do odpuszczania grzechów na ziemi. Widzialne uzdrowienie uwiarygodnia przebaczenie, którego samo w sobie nie widać. Dla kogoś, kto nosi wstyd, ta myśl ma szczególny ciężar. Przebaczenie często zostaje niewidoczne i łatwo zacząć wątpić, czy w ogóle się dokonało. Ten fragment mówi, że Jezus troszczy się zarówno o ciało, jak i o winę, a jednocześnie nie pozwala mierzyć przebaczenia wyłącznie tym, co widać.

W Ewangelii Mateusza 9:5 Jezus zestawia dwa zdania: „Odpuszczają ci się twoje grzechy” oraz „Wstań i chodź!”. Pierwsze dotyczy rzeczywistości niewidzialnej; drugie prowadzi do skutku, który można zobaczyć. Pytanie nie sugeruje, że przebaczenie jest mniej ważne albo trudniejsze dla Boga. Pokazuje raczej, że słowa o odpuszczeniu grzechów łatwo wypowiedzieć, lecz trudniej potwierdzić ich prawdziwość przed ludźmi. Dlatego uzdrowienie paralityka ma w tej scenie znaczenie znaku. Jezus poleca mu wstać, aby obecni wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. Mężczyzna rzeczywiście wstaje i wraca do domu. Widzialne przywrócenie sprawności potwierdza więc autorytet Jezusa także w sprawie, której tłum nie może bezpośrednio obserwować. Scena nie sprowadza grzechu do choroby ani nie mówi, że każde cierpienie wynika z osobistej winy. Łączy natomiast dwa wymiary działania Jezusa: troskę o człowieka w jego widzialnej potrzebie i władzę przebaczenia. Uzdrowienie nie zastępuje odpuszczenia; staje się publicznym świadectwem, że Jezus ma prawo ogłaszać jedno i drugie.

Jezus pyta: „Co bowiem jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań i chodź!” Odpowiedź wydaje się oczywista, bo obie wypowiedzi zajmują jedno zdanie. Różnica tkwi w tym, co można sprawdzić. Przebaczenia grzechów nie widać. Nikt z tłumu nie zajrzy do sumienia i nie stwierdzi, czy wina rzeczywiście zniknęła. Uzdrowienie natomiast jest czymś, co widać od razu. Ewangelia Mateusza 9:6 wyjaśnia, po co Jezus wybrał widzialny znak: żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. Ten znak nie zastępuje przebaczenia. Ma uwiarygodnić słowo wobec tych, którzy patrzą z zewnątrz. Reakcje były jednak różne. Uczeni w Piśmie uznali to za bluźnierstwo (Ewangelia Mateusza 9:3), a tłumy ogarnął lęk i wielbiły Boga (Ewangelia Mateusza 9:8). Ten sam widok poruszył ludzi w odmienny sposób. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że Jezus mówi o przebaczeniu z autorytetem, bez czekania na dowody. Ktoś, kto dźwiga winę, może przyjąć to słowo, zanim cokolwiek zobaczy. Ewangelia pokazuje, że słowo o przebaczeniu ma wagę nawet wtedy, gdy nie da się go zmierzyć wzrokiem.

W Ewangelii Mateusza 9:5 Jezus stawia pytanie o to, co łatwiej powiedzieć: że grzechy zostają odpuszczone czy że sparaliżowany ma wstać i chodzić. Przebaczenia nie można zobaczyć, a uzdrowienie staje się widoczne. Dlatego w następnym wersecie Jezus wyjaśnia, że znak ma ukazać Jego władzę odpuszczania grzechów. Nie wynika z tego, że choroba mężczyzny była skutkiem jego grzechu. Opowieść nie podaje takiej przyczyny. Pokazuje natomiast, że troska Jezusa obejmuje całego człowieka: jego ciężar, ciało i przyszłość. Zwraca się do niego słowami „Ufaj, synu”, zanim ten wstanie z łóżka. W tej chwili dar przebaczenia nie jest nagrodą za odzyskaną sprawność. Potem łóżko, dotąd miejsce bezruchu, zostaje zabrane do domu przez człowieka, który sam już idzie. Ten widzialny znak nie wyczerpuje znaczenia spotkania. Potwierdza, że słowa Jezusa mają władzę także tam, gdzie ludzkie spojrzenie nie może sprawdzić ich skutku. Uzdrowienie staje się znakiem, a przebaczenie pozostaje równie realnym darem, choć nie można go zobaczyć.