Ewangelia Mateusza 9:32 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka scena zaczyna się od zwykłego ruchu, bo „gdy ci wychodzili”, a zaraz potem wszystko się zatrzymuje: „oto przyprowadzono Mu opętanego niemowę” (Ewangelia Mateusza 9:32). Ewangelista nie mówi, kto go przyprowadził. Używa strony biernej, więc ktoś pozostaje nieznany, a mimo to staje się pośrednikiem między cierpiącym a Jezusem. Sam chory nie może wypowiedzieć prośby, bo nie ma głosu. Ten obraz jest bliski każdemu, kto kiedyś nie umiał nazwać tego, co w nim ciąży. Niemota w tym fragmencie to nie tylko brak słów, lecz także położenie kogoś, kto nie może opowiedzieć o swoim bólu. Czasem inni przynoszą nas do Boga, zanim potrafimy Go prosić. Tekst nie wspomina o żadnej rozmowie przed uzdrowieniem, a mimo to człowiek znajduje się przed Jezusem. Scena nabiera głębi w kolejnych wersetach. Gdy niemy odzyskuje mowę (Ewangelia Mateusza 9:33), tłum wykrzykuje podziw, a faryzeusze przypisują cud mocy przywódcy złych duchów (Ewangelia Mateusza 9:34). Ten sam człowiek, który wreszcie mówi, staje w środku sporu o to, kto działa. Jego cisza się kończy, ale i tak niesie w sobie nadzieję, że niemota nie jest ostatnim słowem o człowieku.

„Gdy ci wychodzili” łączy tę scenę z poprzednią: dwaj niewidomi opuszczają dom, a zaraz potem przyprowadzają Jezusowi człowieka niemogącego mówić. Mateusz nie opisuje tu jeszcze uzdrowienia. Zatrzymuje uwagę na samym spotkaniu i na tym, że cierpiący zostaje przyniesiony do Jezusa przez innych. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, co tekst stwierdza, a co dopiero odsłoni dalszy ciąg. Werset nazywa człowieka „opętanym niemową”; następny mówi, że po wyrzuceniu złego ducha odzyskał mowę. W tej konkretnej historii Mateusz łączy więc niemotę z działaniem złego ducha. Nie daje jednak podstaw, by każdą trudność z mową albo chorobę uznawać za taki przypadek. Istotne jest także milczenie samego przyprowadzonego. Nie słyszymy jego słów ani nie poznajemy jego wiary; inicjatywa należy do tych, którzy go przyprowadzają. Jezus spotyka człowieka, który nie może sam zabrać głosu, a opowieść zaraz pokaże skutek Jego działania. Ten krótki werset nie wyjaśnia całej sytuacji, ale ustawia jej centrum: nie niemota ani spór o przyczynę, lecz człowiek przyniesiony przed Jezusa.

Ta krótka wzmianka pokazuje, że potrzeba nie czeka na spokojny moment. Gdy jedni wychodzili z domu, już przyprowadzano kolejnego człowieka do Jezusa. Wygląda na to, że chodzi o ludzi opisanych w Ewangelii Mateusza 9:28 i 9:31, czyli o uzdrowionych niewidomych, którzy właśnie opuszczali dom. Warto to zauważyć, bo dzieło Jezusa nie kończy się na jednym uzdrowieniu i nie zależy od tego, czy tłum już się rozszedł. Uwagę zwraca także to, że niemy nie mówi. Ewangelista pisze, że go przyprowadzono. Ktoś inny podjął się zanieść jego potrzebę, zanim on sam mógł ją wypowiedzieć. Tekst nie wskazuje, kto go przyniósł, i nie mówi, czy sam o cokolwiek prosił. Jezus działa jednak wobec człowieka, który nie ma głosu. Dopiero w kolejnym wersecie mowa wraca do niemego. Odzyskał mowę, a tłumy wpadły w zachwyt. Zaraz potem pojawia się jednak sprzeciw faryzeuszy w Ewangelii Mateusza 9:34. Cud i jego odbiór nie zawsze idą w parze. Ten fragment pokazuje, że mowa wraca jako dar, a nie jako nagroda za dobrze ułożoną sprawę.

W Ewangelii Mateusza 9:32 uwaga zatrzymuje się na krótkiej chwili przejścia: „Gdy ci wychodzili, oto przyprowadzono Mu opętanego niemowę”. Jedni odchodzą, a ktoś inny zostaje przyprowadzony. Ewangelista nie opisuje jeszcze jego uzdrowienia; pokazuje najpierw człowieka, który sam nie może zabrać głosu, i tych, którzy niosą go do Jezusa. W tej scenie jest cicha powaga. Niemota nie zostaje przedstawiona jako brak wiary ani jako wybór chorego. Jego historia dociera do Jezusa dzięki obecności innych. Czasem cudza bezradność staje się widoczna właśnie wtedy, gdy ktoś nie odwraca wzroku i pomaga jej znaleźć się przed Tym, który może odpowiedzieć. Obraz otwartych drzwi dobrze mieści tę chwilę: kiedy jedni już wychodzą, droga do Jezusa nie zamyka się dla następnego człowieka. Werset nie przypisuje przyprowadzającym szczególnych słów ani nie odsłania ich motywów. Ukazuje sam gest, prosty i znaczący. Zaraz potem niemy odzyska mowę, a tłum zdumieje się tym, co się stało. Najpierw jednak jest przyprowadzenie. Zanim człowiek przemówi, jego milczenie zostaje przyniesione Jezusowi.