Ewangelia Mateusza 9:20 – znaczenie i zastosowanie

Ta kobieta nie ma w tym fragmencie imienia i nie wypowiada na głos żadnej prośby. Nagle jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła frędzli Jego płaszcza. Dwanaście lat to czas, w którym choroba staje się codziennym towarzystwem. Tekst nie mówi, co czuła, lecz sam gest, wykonany po cichu i od tyłu, ma w sobie ukrytą odwagę. Ewangelia Mateusza 9:21 ujawnia jej myśli: „żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa”. Ta nadzieja nie pozostaje jednak ukryta, bo w Ewangelii Mateusza 9:22 Jezus obraca się i widzi ją, a potem mówi: „Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła”. Ważne jest, że zauważa osobę, a nie tylko sam dotyk. Ten obraz pokazuje, że cicha, niepozorna prośba bywa czasem jedynym językiem długo noszonego bólu. Bóg nie czeka na wielkie słowa. Najcenniejsze w tym fragmencie jest to, że drobny gest nie zostaje bez odpowiedzi, bo Ten, który idzie do domu, gdzie leży córka zwierzchnika, zatrzymuje się, by zobaczyć kobietę z tyłu.

Słowo „nagle” wprowadza tę kobietę w sam środek drogi Jezusa do domu zwierzchnika synagogi. Jego uwagę zajmuje pilna prośba o pomoc dla córki, a jednak kobieta, która od dwunastu lat cierpi na krwotok, podchodzi z tyłu i dotyka frędzli Jego płaszcza. Mateusz splata dwa ludzkie kryzysy, nie przedstawiając cierpienia kobiety jako mniej ważnego. Sam werset opisuje jej działanie; motyw ujawnia dopiero następny: wierzy, że dotknięcie płaszcza przyniesie jej zdrowie. Jezus nie sprowadza jednak spotkania do bezosobowego gestu ani do skuteczności przedmiotu. Zatrzymuje się, zwraca do niej „córko” i mówi o jej wierze, a tekst stwierdza, że kobieta odzyskuje zdrowie. Wiara nie jest tu magiczną techniką, lecz zwróceniem się ku Jezusowi z nadzieją. Ważny jest też kontrast między ukrytym dotknięciem z tyłu a bezpośrednim słowem Jezusa do niej. Kobieta zbliża się nieśmiało; Jezus nie pozostawia jej anonimową. W tej scenie cud oznacza nie tylko ustanie choroby, lecz także spotkanie z osobą, którą tłum mógłby przeoczyć.

Kobieta z Ewangelii Mateusza 9:20 nie zrobiła nic spektakularnego. Od dwunastu lat cierpiała na krwotok. Podeszła z tyłu, w tłumie, i dotknęła frędzli Jego płaszcza. To zwyczajny, mały ruch, na który miała siły. Jezus nie wymagał od niej wielkiej mowy ani długiego wyjaśniania. Gdy się odwrócił i ją zobaczył, usłyszała: „Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła”. Jej cichy krok został przyjęty, a odpowiedź była jasna i wyraźna. Wiara okazała się zaufaniem wobec Jezusa, a nie wielkością gestu. Cała scena dzieje się w drodze do domu zwierzchnika synagogi, którego córka dopiero co umarła. Jezus idzie do pilnej sprawy, a mimo to zatrzymuje się przy kobiecie. Nie odłożył tej chwili na później, choć w domu czekał smutek i pośpiech. Pilne zadanie nie musi odbierać zdolności dostrzeżenia człowieka obok. Najmocniej wybrzmiewa tu to, że cichy, prawie niezauważalny gest zostaje zauważony i nazwany. Droga do Jezusa nie musi być głośna, by była widziana.

Pośród pilnej drogi do domu zwierzchnika synagogi pojawia się kobieta, której cierpienie trwa już dwanaście lat. Mateusz mówi o jej krwotoku, nie podaje jednak jej imienia ani nie opisuje, co przeżywała w ukryciu. Jej podejście od tyłu i dotknięcie frędzli płaszcza pozostają skromnym, niemal niezauważalnym gestem. W tej chwili widać wiarę, która nie przemawia głośno. Kobieta zwraca się ku Jezusowi tak, jak potrafi, z nadzieją skupioną na jednym dotknięciu. Frędzle należą do płaszcza, ale jej ufność kieruje się ku Niemu, nie ku samej rzeczy. Tekst nie przedstawia tkaniny jako źródła mocy; zaraz potem Jezus dostrzega kobietę i zwraca się do niej: „Ufaj, córko”. Ważne jest także to, że Jezus nie pozostawia jej anonimową postacią w tłumie. Nazywa ją córką i mówi o jej wierze, a opowieść stwierdza, że od tej chwili była zdrowa. Jej uzdrowienie nie jest obietnicą, że każde cierpienie skończy się w ten sam sposób. W tej scenie jej cichy gest spotyka się z osobistą uwagą Jezusa: widzi nie tylko dotyk, lecz także człowieka.