Ewangelia Mateusza 9:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki obraz z Ewangelii Mateusza 9:17 dotyczy czegoś bardzo zwyczajnego, czyli naczyń na wino. Stare bukłaki, skórzane worki do przechowywania płynów, z czasem tracą elastyczność, więc młode wino potrafi je rozerwać. Słowa te padają w odpowiedzi na pytanie uczniów Jana o post. Wcześniej, w Ewangelii Mateusza 9:15, Jezus mówi o gościach weselnych, którzy nie mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi. Obraz wina i bukłaków pokazuje więc, że nowość potrzebuje naczynia zdolnego ją pomieścić. Tekst nie wskazuje wprost, że człowiek jest bukłakiem, ale w tym obrazie łatwo odnaleźć serce, które długo dźwigało ciężar i straciło sprężystość potrzebną, by przyjąć coś świeżego. Wino i bukłaki zachowują się w tym przypadku dzięki dopasowaniu, a nie dzięki ochronie starego. Bóg, który w Jezusie przynosi nowość, troszczy się więc także o to, by serce miało w sobie miejsce na to, co przychodzi.

Obraz młodego wina i starych bukłaków odpowiada na pytanie o post: uczniowie Jezusa nie poszczą tak jak uczniowie Jana i faryzeusze, ponieważ pan młody jest jeszcze z nimi. W tym kontekście wino oznacza radość z obecności Jezusa, a bukłaki — formy, które muszą do tej rzeczywistości pasować. Jezus nie ogłasza, że każda dawna praktyka jest zła ani że wszystko, co nowe, jest lepsze. Mówi o niedopasowaniu: świeżego wina nie można bez szkody wlać do kruchych, starych bukłaków. Także łata z surowego sukna na starym ubraniu pogarsza rozdarcie. Oba obrazy pokazują, że obecność Jezusa zmienia sytuację, a dawne przyzwyczajenia nie zawsze potrafią ją pomieścić. Nie chodzi więc o post jako taki. Jezus zapowiada, że po odejściu pana młodego przyjdzie czas, kiedy uczniowie będą pościć. Sens praktyki zależy od tego, komu służy i w jakim momencie jest podejmowana. Werset podkreśla, że spotkanie z Jezusem wymaga form zgodnych z tym, co dzieje się teraz: radość przy panu młodym, a post, gdy go zabraknie.

W Ewangelii Mateusza 9:17 pada obraz bardzo konkretny. Młode wino fermentuje i rozpręża się, więc potrzebuje elastycznego naczynia. Stary bukłak jest już wyschnięty i sztywny, dlatego nie wytrzyma nowej mocy. Warto zauważyć kontekst. Wcześniej Jezus mówił o panu młodym będącym wśród gości, a tuż przed tym wersetem pojawia się obraz łaty z surowego sukna. Sam werset mówi o winie i naczyniach, a obraz dotyczy tego, że nowe dzieło wymaga formy zdolnej je przyjąć. W praktyce ktoś, kto przyjmuje nowy początek w starych schematach, często się męczy i rozczarowuje. Tradycja sama w sobie nie jest wrogiem, ale trzeba sprawdzić, czy dana forma nadal służy temu, co Bóg daje. Młoda moc potrzebuje naczynia, które nie pęknie od jej napięcia. Dobrym przykładem jest człowiek, który po latach zmienia sposób pracy i nie wie na pewno, czy stare nawyki pozwolą mu go unieść. Końcówka wersetu zachowuje obie rzeczy: i wino, i bukłaki. Nowość przyjęta w dobrym naczyniu chroni to, co cenne. Werset nie obiecuje, że każda zmiana będzie łatwa. Mówi natomiast, że dar może zostać zachowany.

W Ewangelii Mateusza 9:17 Jezus rozwija odpowiedź na pytanie, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą tak jak uczniowie Jana i faryzeusze. Mówi o młodym winie i nowych bukłakach, tuż po obrazie pana młodego oraz łaty z surowego sukna. Jego obecność pośród uczniów jest czasem wesela; nie każda chwila wiary ma ten sam kształt. Młode wino fermentuje i potrzebuje elastycznego naczynia. Stary bukłak, pozbawiony sprężystości, pęka, a wtedy giną i wino, i naczynie. Jezus nie przedstawia więc postu jako czegoś złego: mówi, że nadejdzie czas, gdy uczniowie będą pościć. Pokazuje raczej, że praktyka religijna nie może przesłonić tego, co Bóg właśnie czyni. Rytm uczniów zmienia się wobec obecności Mesjasza, a później także wobec Jego odejścia. Wcześniejsze wezwanie do miłosierdzia pomaga dostrzec, że centrum nie stanowi surowa forma, lecz spotkanie z Bożym działaniem. W tym obrazie jest i powaga, i troska. Nowość królestwa nie służy niszczeniu, lecz zachowaniu: młode wino i nowe bukłaki mają przetrwać razem. Wiara potrzebuje form, które służą żywej więzi z Chrystusem, zamiast zamykać ją w samym przyzwyczajeniu.