Ewangelia Mateusza 8:14 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy próbują ułożyć Ewangelie w ścisłej kolejności wydarzeń, umieszczają tę historię, a także wszystko, co następuje po niej aż do końca 9. rozdziału, przed Kazaniem na Górze, idąc za Markiem i Łukaszem. Doktor Lightfoot umieszcza przed Kazaniem na Górze tylko tę historię, a następnie werset 18. i kolejne wersety 8. rozdziału Ewangelii Mateusza. Czytamy tu jasny opis uzdrowienia teściowej Piotra, która miała gorączkę.

Sama choroba nie była niczym niezwykłym. Gorączki zdarzały się często, ale Mateusz opisuje to uzdrowienie jako kolejny znak szczególnej troski Chrystusa o rodziny Jego uczniów, ponieważ chora była bliską krewną Piotra. Piotr miał żonę, a mimo to został powołany na apostoła Chrystusa. Chrystus okazał szacunek życiu małżeńskiemu, troszcząc się o rodzinę jego żony. Kościół rzymski, zakazując duchownym zawierania małżeństw, sprzeciwia się temu apostołowi, od którego — jak twierdzi — czerpie swoją nieomylność.

Piotr miał też dom, choć Chrystus nie miał własnego (Ewangelia Mateusza 8:20). Uczeń miał lepsze warunki niż jego Pan. Mieszkał w Kafarnaum, choć wcześniej pochodził z Betsaidy. Prawdopodobnie przeniósł się tam, kiedy uczynił to Chrystus, i właśnie tam miał swój główny dom. Warto zmienić miejsce zamieszkania, jeśli pomaga nam to być bliżej Chrystusa i cieszyć się wspólnotą z Nim. Gdy wyrusza Arka, Izrael powinien ruszyć za nią.

Teściowa Piotra mieszkała z nim pod jednym dachem, co stanowi dobry przykład dla małżeństw. Małżonkowie powinni okazywać bliskim drugiej osoby życzliwość, jakby byli ich własnymi krewnymi. Była zapewne starszą kobietą, a jednak darzono ją szacunkiem i troszczono się o nią z wielką czułością, jak należy traktować osoby starsze. Chorowała na gorączkę. Ani siła młodości, ani słabość wieku podeszłego nie chronią przed takimi chorobami. Paraliż był chorobą przewlekłą, a gorączka — ostrą, lecz z oboma przypadkami zwrócono się do Chrystusa.

Uzdrowienie opisano w Ewangelii Mateusza 8:15. Chrystus dotknął jej ręki nie po to, by jak lekarz zbadać puls, lecz by ją uzdrowić. Ten gest ukazywał Jego dobroć i czułość. Sam współodczuwa nasze słabości. Wskazuje też na sposób, w jaki dokonuje się uzdrowienie duchowe: moc Chrystusa działa wraz z Jego słowem, a Jego dzieło staje się osobiście naszym udziałem. Pismo przekazuje słowo, a Duch daje dotyk. Duch dotyka serca i przemienia rękę.

O uzdrowieniu świadczy to, co wydarzyło się potem. Gorączka ją opuściła, wstała i usługiwała im. Pokazuje to, że została całkowicie uzdrowiona. Osoby, które dochodzą do siebie po gorączce w naturalny sposób, zwykle jeszcze długo bywają osłabione, ona zaś od razu odzyskała siły na tyle, by zająć się domem. Pokazuje to również, że otrzymane miłosierdzie przyniosło uświęcenie, a miłosierdzie prowadzące do świętości jest prawdziwie pełne. Choć spotkał ją szczególny zaszczyt, nie stała się wyniosła. Była gotowa usługiwać przy stole, jeśli zaszłaby taka potrzeba, jak służąca. Ci, których Chrystus obdarzył szczególnym zaszczytem, powinni pozostać pokorni. Gdy ich wybawi, powinni zastanowić się, jak mogą Mu służyć.

Mateusz podaje następnie ogólne podsumowanie wielu uzdrowień dokonanych przez Chrystusa. Uzdrowienie teściowej Piotra sprawiło, że przyprowadzono do Niego wielu innych chorych. Skoro uzdrowił jedną osobę, inni mogli pomyśleć: „Dlaczego nie miałby uzdrowić także mnie? Skoro pomógł bliskiej osobie tamtego człowieka, dlaczego nie miałby pomóc mojej?”. Czytamy, co Chrystus uczynił i jak wypełniło się Pismo.

Wypędzał demony, usuwając złe duchy swoim słowem. Za Bożym przyzwoleniem szatan może mieć rzeczywisty udział w niektórych chorobach, które mają również przyczyny naturalne, jak w przypadku wrzodów Hioba, zwłaszcza w zaburzeniach umysłu. Wydaje się, że w czasie ziemskiego życia Chrystusa diabeł otrzymał większą niż zwykle swobodę, by opętywać ludzi i dręczyć ich ciała. Przyszedł z wielkim gniewem, bo wiedział, że ma mało czasu. Bóg mądrze tak zarządził, aby Chrystus miał więcej okazji ukazać swoją władzę nad szatanem i odsłonić cel swojego przyjścia: pozbawić szatana władzy, wypędzić go i zniszczyć jego dzieła. Działanie Chrystusa odpowiadało Jego łaskawemu zamysłowi.

Uzdrowił również wszystkich chorych, bez wyjątku. Nie trzeba było być osobą znaczącą ani cierpieć na łagodną chorobę. Pomagał wszystkim.

Wypełniło się także Pismo — to właśnie miał na względzie Chrystus i był to główny dowód na to, że jest Mesjaszem. Zostało o Nim napisane, że wziął na siebie nasze słabości i dźwigał nasze choroby (Księga Izajasza 53:4). Piotr nawiązuje do tego w Pierwszym Liście Piotra 2:24, gdzie wyjaśnia, że Chrystus poniósł nasze grzechy. Tutaj słowa te odnoszą się do chorób, ponieważ nasze grzechy sprawiają, że choroby stają się częścią naszego cierpienia. Chrystus usunął grzech przez zasługę swojej śmierci, a choroby — przez cuda, których dokonywał w życiu. Choć tamte cuda ustały, nadal możemy powiedzieć, że poniósł nasze choroby, gdy na drzewie wziął na siebie nasze grzechy, bo grzech jest zarówno przyczyną choroby, jak i tym, co nadaje jej dotkliwość.

Zmagamy się z wieloma chorobami i trudnościami ciała, a te słowa Ewangelii niosą więcej pociechy niż wszystkie dzieła filozofów razem wzięte: Jezus Chrystus poniósł nasze choroby i dźwigał nasze cierpienia. Dźwigał je przed nami, choć sam nigdy nie chorował; bywał jednak głodny i spragniony, zmęczony, udręczony duchowo, zasmucony i głęboko zrozpaczony. Dźwigał je dla nas w swoim cierpieniu, a nadal dźwiga je razem z nami przez swoje współczucie, bo współodczuwa nasze słabości. W ten sposób zdejmuje z nas ich ciężar i sprawia, że stają się lżejsze, chyba że sami niweczymy ten pożytek.

Zwróćmy uwagę, jak mocno zostało to wyrażone: sam wziął na siebie nasze słabości i dźwigał nasze choroby. Był gotów i zdolny przyjść nam z pomocą. Jako nasz Lekarz troszczył się o nasze słabości i choroby. Ta sfera ludzkiego cierpienia była przedmiotem Jego szczególnej troski, co pokazał, tak chętnie uzdrawiając chorych. Teraz nie jest ani mniej potężny, ani mniej czuły, bo przecież nikt, kto trafia do nieba, nie jest przez to w gorszym stanie.