Ewangelia Mateusza 8:2 – znaczenie i zastosowanie

Trędowaty nie przychodzi z żądaniem. Zbliża się, upada przed Jezusem i mówi kilka prostych słów, w których mieści się zarówno jego nadzieja, jak i niepewność. Jego „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić” nie jest biernością ani brakiem wiary. To zdanie pokazuje, że prośba może być szczera i jednocześnie oddana w ręce Tego, który ma pełną władzę nad jej spełnieniem. W tych słowach nie ma próby targowania się ani wymuszania cudu. Człowiek zna swoją chorobę i wie, jak bardzo odsuwa go od innych, ale nie czyni z własnego cierpienia warunku. Mówi o potrzebie i zostawia wybór Temu, do którego przyszedł. Odpowiedź przychodzi w kolejnym wersie. Jezus wyciąga rękę, dotyka go i mówi: „Chcę, bądź oczyszczony!”. Pragnienie Boga zostaje wypowiedziane wobec człowieka, a nie tylko w odpowiedzi na jego pytanie o wolę. Najmocniej działa tu połączenie upadku i zaufania. Ten, kto przez trąd był odsunięty od bliskości, odważa się przyklęknąć i wyznać, czego pragnie. Jego słowa pokazują, że można przynieść Bogu całą prawdę o swoim bólu, a jednocześnie powierzyć Mu, jak i kiedy odpowie.

W tej prośbie wyraźnie rozdzielone są dwie kwestie: Jezus ma moc oczyścić, lecz trędowaty nie zakłada, że zna Jego wolę. „Jeśli chcesz” nie brzmi jak zwątpienie w możliwości Jezusa, ale jak uznanie, że decyzja należy do Niego. Człowiek przychodzi z konkretną potrzebą, nie przedstawiając jej jako żądania. Mateusz podkreśla także postawę proszącego: zbliża się, pada przed Jezusem i mówi „Panie”. Jego gest wyraża uniżenie, a słowo wskazuje, że nie traktuje Jezusa jedynie jako uzdrowiciela. Trąd oznaczał również ciężar związany z czystością religijną; dalsze polecenie, by pokazał się kapłanowi i złożył ofiarę, pokazuje, że oczyszczenie miało zostać potwierdzone w ramach Prawa Mojżeszowego. Odpowiedź Jezusa w następnym wersecie rozjaśnia sens tej prośby: „Chcę”, po czym następuje oczyszczenie. Nie jest to obietnica, że każda choroba ustąpi na życzenie, lecz opowieść o konkretnym spotkaniu i działaniu Jezusa. Wiara trędowatego nie polega na pewności, że wydarzy się wszystko, czego pragnie; polega na zwróceniu się do Jezusa z ufnością w Jego moc i pozostawieniem Mu decyzji.

Trędowaty z tego fragmentu nie czeka, aż ktoś go zaprosi. Zbliża się sam i upada przed Jezusem. Jego prośba jest prosta: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”. Nie ma tu długich wstępów ani usprawiedliwień. Człowiek nazywa swoją potrzebę wprost. Słowa „jeśli chcesz” wyrażają szacunek dla woli Jezusa. Nie są jednak wahaniem co do Jego mocy, bo mężczyzna wyraźnie mówi, że Jezus może. Prośba zostaje w rękach Tego, który ma moc i prawo, by odpowiedzieć. Jest w tym spokój. Można prosić szczerze, nie udając pewności, której się nie ma, i nie próbując przesądzać o tym, co Bóg ma zrobić. Po uzdrowieniu Jezus posyła go do kapłana z ofiarą, którą przepisał Mojżesz, „na świadectwo dla nich” (Ewangelia Mateusza 8:4). Ewangelia pokazuje więc, że oczyszczenie ma także wymiar wspólnotowy. W tym krótkim zdaniu wiara staje się konkretna. Potrzeba zostaje nazwana, a jej rozstrzygnięcie pozostaje w Bożych rękach.

W tej scenie człowiek, którego choroba naznaczała całe życie, zbliża się do Jezusa. Ewangelia Mateusza nie opisuje jego przeszłości ani nie tłumaczy, dlaczego zachorował. Zatrzymuje wzrok na tym, co dzieje się teraz: upada przed Jezusem i prosi o oczyszczenie. Jego gest wyraża pokorę, ale nie odbiera mu głosu. Przynosi przed Jezusa prawdę o swoim stanie. Słowa „jeśli chcesz” nie brzmią jak żądanie ani jak pewność, że wszystko musi potoczyć się po jego myśli. Jest w nich ufność w moc Jezusa i pozostawienie Mu wolności. Trędowaty wierzy, że Jezus może go oczyścić; o Jego woli mówi bez nacisku. To spotkanie wiary z tajemnicą decyzji Boga, której nie da się kontrolować. W następnym wersecie Jezus odpowiada: „Chcę”, dotyka chorego i go oczyszcza. Dotyk nadaje tej odpowiedzi szczególną bliskość: Jezus nie odsuwa człowieka, który przychodzi do Niego w swoim cierpieniu. A polecenie, by pokazał się kapłanowi, przywraca uzdrowienie także wymiarowi wspólnotowemu. W tej krótkiej prośbie widać, że nadzieja chrześcijańska nie polega na rozporządzaniu Bożą mocą, lecz na powierzeniu Mu tego, czego człowiek sam nie może odmienić.