Ewangelia Mateusza 5:6 – znaczenie i zastosowanie

„Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, bo oni będą nasyceni” (Ewangelia Mateusza 5:6). Obraz głodu jest w tym zdaniu bardzo cielesny. Kto naprawdę głodnieje, nie udaje, że jedzenie go nie obchodzi, bo ciało samo upomina się o swoje. Jezus bierze to doświadczenie i nazywa nim tęsknotę za dobrem, prawdą i sprawiedliwym układem rzeczy. Ta tęsknota zostaje tu uznana za coś błogosławionego. Szczególnie wzrusza mnie, że pragnienie nie zostaje odrzucone tylko dlatego, że jeszcze się nie spełniło. Ktoś może długo patrzeć na krzywdę wokół siebie i nie widzieć żadnej poprawy. Jego głód nie jest wtedy daremny, bo Jezus mówi o nim z uznaniem i nie każe go wstydliwie chować. Obietnica jest wyraźna, a zarazem spokojna co do czasu. Czasownik „będą nasyceni” jest w czasie przyszłym, a wers sąsiaduje ze słowami o smutku i pocieszeniu, czyli z ludzkim cierpieniem, które nie zawsze dostaje szybką odpowiedź. W Ewangelii Mateusza 5:6 nie ma opisu tego, kiedy i w jaki sposób nasycenie przyjdzie. Jest natomiast pewność, że głód sprawiedliwości nie kończy się pustką, lecz ma swój cel w spełnieniu, którego Bóg sam dokona.

W Kazaniu na górze Jezus nazywa błogosławionymi nie tych, którzy już widzą sprawiedliwy świat, lecz tych, którzy jej łakną i pragną. Obraz głodu i pragnienia wskazuje na głęboką potrzebę, nie na przelotne zainteresowanie. Sprawiedliwość obejmuje tu zarówno uczciwe traktowanie ludzi, jak i życie zgodne z wolą Boga. Nie chodzi więc wyłącznie o osobiste poczucie moralnej poprawności. To pragnienie może być widoczne w sprzeciwie wobec krzywdzącego traktowania słabszych, w uczciwości tam, gdzie łatwiej skorzystać z cudzej straty, albo w wierności Bogu mimo kosztów. Sąsiednie błogosławieństwo mówi o cierpieniu dla sprawiedliwości, więc Jezus nie obiecuje, że jej pragnienie od razu przyniesie uznanie ani powodzenie. Obietnica „oni będą nasyceni” kieruje wzrok ku temu, co Bóg doprowadzi do spełnienia. Nie jest to zapewnienie, że każdy ziemski spór zakończy się po myśli człowieka. Błogosławieństwo polega na tym, że tęsknota za dobrem nie jest daremna: Bóg uznaje ją za właściwą i obiecuje jej pełnię. W świecie, w którym niesprawiedliwość bywa nagradzana, Jezus odwraca miarę błogosławieństwa: nie obojętność, lecz pragnienie sprawiedliwości.

Ewangelia Mateusza 5:6 mówi o ludziach, którzy łakną i pragną sprawiedliwości. Głód i pragnienie nie dają się udawać ani odkładać na później. Kto naprawdę łaknie, nie zadowala się tym, co dostaje na chwilę. Można wyobrazić sobie pracownika, który widzi, że koleżanka jest traktowana niesprawiedliwie. Taki człowiek może najpierw spokojnie porozmawiać z przełożonym i trzymać się faktów. Pragnienie sprawiedliwości zaczyna się wtedy od konkretnych, małych wyborów, a nie od wielkich słów. Warto zauważyć, na czym opiera się obietnica. Jezus nie mówi, że łaknący sami zaspokoją swój głód. Mówi, że będą nasyceni. Ciężar nie spoczywa więc wyłącznie na ludzkich siłach. Tęsknota za tym, co słuszne, jest czymś, co Bóg chce podtrzymywać i napełniać. Sprawiedliwość w tym błogosławieństwie nie jest tylko sprawą prywatnej pobożności. Dotyczy także uczciwych relacji, w których zwykli ludzie na co dzień pokazują, czego naprawdę pragną. Właśnie tam głód sprawiedliwości staje się widoczny.

Wśród błogosławieństw Jezus nazywa szczęśliwymi tych, którzy łakną i pragną sprawiedliwości. To obraz głodu, który nie jest chwilową zachcianką, lecz głęboką potrzebą dobra zgodnego z Bożym porządkiem. Sprawiedliwość w tym słowie nie ogranicza się do osobistego poczucia, że postępuje się uczciwie. Dotyczy także świata, w którym człowiek skrzywdzony nie zostaje pominięty, a prawda nie ustępuje wygodzie. Takie pragnienie może być bolesne. Człowiek widzi niesprawiedliwość i nie ma władzy, by od razu ją usunąć. Jezus nie obiecuje tutaj łatwego powodzenia ani szybkiego rozwiązania każdej krzywdy. Mówi o nasyceniu: o Bożej odpowiedzi, której pełnia przekracza ludzkie możliwości i czas. Wypowiedź pada wobec uczniów, pośród innych słów o ubóstwie ducha, smutku i łagodności. Nie przedstawia duchowej doskonałości osiąganej własną siłą, lecz odsłania tęsknotę człowieka, który wie, że dobro nie jest jeszcze spełnione. W tej tęsknocie jest nadzieja: Bóg nie uznaje pragnienia sprawiedliwości za daremne. Obietnica nasycenia kieruje ku Jego królestwu, gdzie sprawiedliwość nie pozostanie tylko niezaspokojonym głodem.