Ewangelia Mateusza 5:45 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka myśl Jezusa dotyka czegoś bardzo ludzkiego. Słońce wschodzi i deszcz pada zarówno nad tymi, którzy zasłużyli na dobro, jak i nad tymi, którzy zawinili. Zwykłe dary przyrody nie czekają na czyjąś doskonałość, i właśnie w tej obojętności wobec zasług kryje się cicha łaska. Czasem trudno uwierzyć, że bliskość Boga trzeba najpierw wypracować, dlatego takie zdanie potrafi poruszyć serce, bo mówi o trosce, która nie jest wynagrodzeniem. Ewangelia Mateusza 5:45 wiąże jednak tę hojność z synostwem i z wezwaniem do miłowania nieprzyjaciół, które pada tuż wcześniej w Ewangelii Mateusza 5:44. Ojcowskie dobro ma więc stać się wzorem dla uczniów, choć tekst nie zamienia tego w przymus udawania, że krzywda nie boli. Nie obiecuje też, że sprawiedliwy uniknie cierpienia ani że dobro zawsze zostanie nagrodzone. Mówi raczej o charakterze Boga, który daje życie wszystkim, także tym, którzy na to nie zasłużyli. Dla kogoś, kto przeżywa lęk albo żal, to zdanie może być czymś więcej niż pouczeniem. Przypomina, że Bóg nie mierzy troski tym, jak dobrze komuś poszło. Ta prawda nie musi od razu stać się zadaniem, wystarczy, że zostanie obok. Może właśnie w tej zwykłej hojności, dostępnej dla wszystkich, najwyraźniej widać, jak szeroko sięga ojcowska miłość.

W Ewangelii Mateusza 5:45 Jezus uzasadnia wezwanie do miłości nieprzyjaciół obrazem Bożej dobroci: Ojciec daje słońce i deszcz zarówno złym, jak i dobrym, sprawiedliwym i niesprawiedliwym. Nie znaczy to, że Bóg uznaje zło za dobro ani że wszyscy otrzymują takie samo życie. Obraz wskazuje na dary podtrzymujące życie, których Bóg nie ogranicza do ludzi uznanych za godnych. Słowa „tak będziecie synami waszego Ojca” mówią w tym kontekście o podobieństwie do Ojca, widocznym w postępowaniu. Nie przedstawiają miłości nieprzyjaciół jako ceny, za którą można kupić Bożą przychylność. Jezus pokazuje raczej, że uczniowie mają odzwierciedlać dobroć Boga, także wobec tych, którzy ich krzywdzą. Miłość skierowana wyłącznie do osób odwzajemniających życzliwość nie wyróżnia uczniów, co podkreślają następne wersety. Nieprzyjaciel nie staje się przez to niewinny, a miłość nie oznacza pochwały krzywdy. Chodzi o odmowę zamknięcia dobra w granicach wzajemności. Słońce i deszcz stają się więc nie tylko obrazem Bożej hojności, lecz także miarą postawy, do której Jezus wzywa swoich uczniów.

Ewangelia Mateusza 5:45 mówi o Ojcu, który nie czeka, aż ludzie zasłużą na dobro. „Jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi”, a deszcz spada na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Ta hojność nie jest nagrodą za zasługi. Jest zwyczajnym sposobem postępowania Boga, który daje życie i dobro wszystkim. Jezus wiąże ten obraz z miłością do nieprzyjaciół, o której mówił wcześniej. Syn podobny do Ojca nie rozdziela życzliwości według tego, kto zasłużył na sympatię. Może to wyglądać bardzo prosto. Sąsiad, z którym od lat trwa zimna wojna, potrzebuje pomocy przy wnoszeniu zakupów, a jego dawny przeciwnik pomaga mu bez wypominania przeszłości. Takie gesty nie naprawią relacji za jednym razem, ale pokazują, czyje rysy zaczyna nosić zachowanie człowieka. Warto zauważyć, że fragment nie obiecuje, iż każdy trudny dzień będzie łagodny. Mówi o charakterze Ojca, który jest dobry także wobec tych, którzy Go nie szukają. Właśnie w tej szerokości daru widać, jak głęboko sięga Jego miłość.

W słowach Jezusa słońce i deszcz stają się znakiem hojności Ojca: „On sprawia, że Jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”. Światło i woda podtrzymują życie bez względu na zasługi człowieka. Nie oznacza to, że dobro i zło są tym samym ani że krzywda nie ma znaczenia. Jezus odsłania raczej Ojca, który nie ogranicza swojej dobroci do tych, którzy na nią odpowiadają. Ten obraz wyjaśnia wezwanie, by miłować nieprzyjaciół i modlić się za prześladowców. Dzieci Ojca mają nosić w sobie podobieństwo do Jego bezinteresownej życzliwości. W codzienności może to oznaczać, że ktoś nie odpłaca pogardą za pogardę albo nie odmawia drugiemu człowiekowi godności tylko dlatego, że ten wyrządził krzywdę. Nie jest to łatwe ani nie usuwa potrzeby sprawiedliwości. Ukazuje jednak miłość, która nie czeka, aż druga strona stanie się godna. Słońce wschodzi nad wszystkimi, lecz jego blask nie zaciera różnicy między dobrem a złem. Przypomina, że Boża dobroć jest większa niż ludzkie podziały.