Ewangelia Mateusza 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 5:10 mówi o tych, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, i zapowiada, że do nich należy królestwo niebieskie. Najważniejsze jest tu wskazanie przyczyny. Nie chodzi o każdy ból ani każdą trudność, lecz o cierpienie, które przychodzi z powodu wierności temu, co sprawiedliwe przed Bogiem. Można sobie wyobrazić kogoś, kto odmawia udziału w nieuczciwej transakcji w pracy i w zamian zostaje odsunięty albo wyśmiany. Taki ból jest konkretny, a jednocześnie wpisany w drogę, którą wskazuje Kazanie na Górze. Czasownik „należy” stoi w tym wersecie w czasie teraźniejszym, podobnie jak w zapowiedzi dla ubogich w duchu z Ewangelii Mateusza 5:3. Obietnica nie zostaje odłożona na później, choć tekst nie opisuje jeszcze, jak wyglądać będzie jej pełne spełnienie. Dopiero w następnym wersecie Jezus przechodzi do bezpośredniej mowy do uczniów i rozwija tę samą myśl, mówiąc o urąganiu i kłamliwych oskarżeniach. Ósme błogosławieństwo spina więc serię zapowiedzi wiarą, że bliskość królestwa nie omija tych, którzy idą za sprawiedliwością w trudnym świecie.

Nie każde cierpienie jest samo w sobie błogosławieństwem. Jezus nazywa błogosławionymi tych, którzy cierpią prześladowanie „dla sprawiedliwości”: nie dlatego, że ból staje się dobry, lecz dlatego, że wierność temu, co prawe, może spotkać się ze sprzeciwem. W kolejnych słowach Jezus dopowiada, że chodzi także o prześladowanie z Jego powodu, i przywołuje proroków jako świadków podobnej wierności. To rozróżnienie chroni przed dwiema pomyłkami. Nie każde odrzucenie dowodzi, że ktoś postępuje sprawiedliwie; sam konflikt nie jest znakiem Bożego uznania. Zarazem sprzeciw otoczenia nie musi oznaczać, że należy porzucić prawdę lub miłosierdzie. Człowiek, który odmawia udziału w niesprawiedliwym traktowaniu innych, może narazić się na szyderstwo albo wykluczenie. Jezus nie obiecuje, że takie doświadczenie szybko ustanie. „Do nich należy królestwo niebieskie” wskazuje jednak, że prześladowcy nie mają ostatecznej władzy nad znaczeniem tej wierności. Królestwo jest obietnicą Boga i przynależnością, która trwa mimo ludzkiego osądu. Błogosławieństwo nie polega więc na poszukiwaniu cierpienia, lecz na nadziei, że sprawiedliwość i wierność Chrystusowi nie są daremne.

W Ewangelii Mateusza 5:10 Jezus nie chwali cierpienia samego w sobie. Mówi o cierpieniu, które przychodzi dla sprawiedliwości, czyli za wierność temu, co dobre i słuszne. Ta różnica ma wielkie znaczenie. Kto sam ściąga na siebie kłopoty przez własną nieuczciwość, nie znajduje tu pociechy. Praktyczny obraz pomaga to zobaczyć. Pewna kobieta w pracy odmawia podpisania nieprawdziwego raportu i traci przez to premię oraz dobrą opinię w zespole. Jej decyzja wynika z wierności, a nie z upodobania do konfliktu. Obietnica dotyczy królestwa niebieskiego, a nie łatwego życia. Pobliskie wersety mówią o wielkiej nagrodzie w niebie, a nie o wygodzie na ziemi. Radość z tej nadziei nie usuwa bólu, ale nadaje mu sens, bo wierność ma swój koniec w Bogu. Ten werset przypomina, że sprawiedliwość bywa droga. Nie zawsze jest wygodna, a jednak nigdy nie przestaje być warta wierności.

Jezus nie nazywa każdego cierpienia błogosławieństwem. W Ewangelii Mateusza 5:10 mówi o prześladowaniu „dla sprawiedliwości”: o cenie wierności temu, co prawe i zgodne z Bożym zamysłem. Nie chodzi o cierpienie szukane ani o przekonanie, że każda krytyka świadczy o słuszności własnej drogi. W kolejnym zdaniu Jezus dopowiada, że błogosławieństwo dotyczy także tych, których prześladują z Jego powodu i oczerniają. Jego słowa osadzają tę obietnicę w wierności Bogu. Obietnica brzmi zaskakująco: królestwo niebieskie należy właśnie do prześladowanych. Jezus nie obiecuje, że sprzeciw szybko ustanie ani że krzywda stanie się nieważna. Przypomina, że przemoc i odrzucenie nie mają ostatniego słowa o życiu człowieka. Królestwo jest pośród tych, którzy trwają przy sprawiedliwości, choć nie przynosi im ona uznania. Może to być ktoś, kto odmawia udziału w krzywdzeniu słabszego, choć przez to traci przychylność otoczenia. Taki wybór przypomina małe światło w ciemnym pomieszczeniu: nie usuwa całej ciemności, ale nie pozwala uznać jej za całą rzeczywistość. Błogosławieństwo nie unieważnia bólu; nadaje mu miejsce w nadziei większej niż obecny sprzeciw.