Ewangelia Mateusza 13:43 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się po opisie chwastu rosnącego wśród pszenicy i po obrazie żniwa, w którym aniołowie zbiorą z królestwa wszystko, co gorszy, oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości. Po tej poważnej scenie przychodzi jednak światło. Sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swojego Ojca, a ich blask wynika z tego, do kogo należą, a nie z tego, czy zdołali sami się wykazać. Ktoś, kto długo żyje wśród zgorszeń i własnych słabości, może czuć się niewidzialny, a jego dobro bywa przyćmione przez zmęczenie i wątpliwości. Ten fragment mówi, że widzialność dobra nie zależy od tego, czy ktoś zauważy je w obecnym czasie. Ojciec sam je rozpozna i objawi w swoim królestwie. Wezwanie na końcu, „Kto ma uszy, niech słucha!”, nie dokłada nowego obowiązku. Przypomina, że w lęku i zmęczeniu najłatwiej przeoczyć obietnicę, która już została wypowiedziana. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że ostatnie słowo o sprawiedliwych należy do Boga, a nie do ludzkiego osądu ani do strachu.

W Ewangelii Mateusza 13:43 Jezus domyka wyjaśnienie przypowieści o pszenicy i chwastach. Obraz żniwa nie opisuje stopniowej poprawy świata, lecz rozstrzygnięcie u kresu: Syn Człowieczy oddzieli tych, którzy czynią nieprawość, od sprawiedliwych. Dlatego „wtedy” jest ważne. Jaśnienie sprawiedliwych należy do przyszłego królestwa Ojca, nie jest obietnicą, że wierni już teraz będą rozpoznawalni, bezpieczni czy wolni od cierpienia. Porównanie ze słońcem mówi o odsłoniętej chwale i pełnym uznaniu przez Boga. Wcześniej chwast i zboże rosną razem, a ich rozróżnienie nie należy do ludzkiej pewności ani samowoli. Finał przypowieści powierza sąd Bogu; to nie upoważnienie do etykietowania sąsiadów ani do uznawania własnej wspólnoty za bezbłędną. Tekst mówi o „sprawiedliwych”, ale nie podaje tu osobnej definicji zasługi ani kompletnej teorii zbawienia. Nie należy więc dopisywać temu zdaniu więcej, niż mówi: wskazuje na Boże rozstrzygnięcie i przyszłą chwałę tych, których nazywa sprawiedliwymi. „Kto ma uszy, niech słucha” zamyka wypowiedź wezwaniem do przyjęcia jej poważnie. Nadzieja wersetu nie polega na zaprzeczeniu krzywdzie, lecz na tym, że zło nie otrzyma ostatniego słowa.

W Ewangelii Mateusza 13:43 zapowiedź jasności pada po wyjaśnieniu przypowieści o chwaście. Żniwem jest koniec świata, a aniołowie oddzielają zło od dobra. Słowa „Wtedy sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swojego Ojca” nie opisują więc nagrody dla tych, których świat najgłośniej zauważa. Blask ma swoje źródło w królestwie Ojca, a nie w uznaniu ludzi. Ta perspektywa zmienia spojrzenie na zwyczajne dni. Kiedy wierność wydaje się niewidoczna, łatwo uznać, że nic się nie liczy. Obraz słońca mówi jednak o stałym świetle, a nie o chwilowym błysku. Pracownik, który przez lata uczciwie wykonuje swoje zadania, rodzic, który wieczorem wraca do dzieci z cierpliwością, sąsiad, który dotrzymuje słowa, nie czeka na oklaski. Ich wierność ma w sobie zapowiedź tego, czego jeszcze nie widać w pełni. Zdanie „Kto ma uszy, niech słucha!” zostawia słuchającemu wybór. Przypowieść ostrzega przed końcem, a jednocześnie pokazuje, że codzienna wierność nie przepada, nawet gdy nikt jej nie dostrzega.

„Wtedy” kieruje wzrok ku chwili, gdy dopełni się obraz żniwa: z królestwa zostaną usunięte zgorszenia i nieprawość, a sprawiedliwi będą jaśnieć w królestwie Ojca. Jezus nie mówi tu o łatwym zwycięstwie osiąganym ludzką siłą. Mówi o przyszłości, którą odsłoni Boży sąd. Słońce nie potrzebuje świadków, by świecić. Takie światło może przybliżać obietnicę, że wierność Bogu, nieraz skryta i niezauważona, nie przepadnie. Sprawiedliwi nie jaśnieją własną chwałą, lecz w królestwie swojego Ojca. To On jest źródłem ich nadziei i miejscem, do którego należą. W kontekście przypowieści o pszenicy i chwaście ten obraz nie daje ludziom prawa do ostatecznego osądzania innych. Rozstrzygnięcie należy do Boga, a jego powaga obejmuje zarówno zło, jak i obietnicę, że zło nie będzie miało ostatniego słowa. Wzmianka o „uszach” wzywa do przyjęcia tego nauczania, nie tylko do jego usłyszenia. Nadzieja tego wersetu nie polega na tym, że obecna ciemność jest pozorna. Polega na tym, że nie jest wieczna.