Ewangelia Mateusza 13:41 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset niesie ciężar, który trudno od razu odłożyć. Mówi o zgorszeniach i o tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i w sercu może obudzić niepokój przed tym, co nadejdzie. Słowa z Ewangelii Mateusza 13:41 wyrastają z przypowieści o polu, na którym dobre nasienie i chwast rosną obok siebie. Jezus wyjaśnia, że polem jest świat, a żniwem koniec świata (Ewangelia Mateusza 13:38 i 13:39). Ten obraz pokazuje zło jako coś, co wplątane jest w codzienne życie, a nie jako odrębny, łatwy do wskazania obszar. Wers mówi, że aniołowie zbiorą z królestwa „wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości”. Zbieranie należy do czasu żniwa, o którym mówi Jezus, a nie do chwili, w której pole jeszcze rośnie. Uwaga przesuwa się więc z pilnego rozliczania na pytanie, kto trzyma w ręku czas żniwa. Odpowiedź mieści się w tym samym obrazie. Ten, który sieje dobre nasienie, jest Synem Człowieczym, a to On posyła aniołów. Sąd nie jest zostawiony przypadkowi ani ludzkiej pomyłce, lecz należy do Tego, który sam zasiał dobro. Ta myśl nie osłabia powagi zła, ale pozwala patrzeć na nie bez rozpaczy, bo koniec pola jest w rękach Tego, który je zasiał.

Ewangelia Mateusza 13:41 należy do wyjaśnienia przypowieści o pszenicy i chwaście. Jezus utożsamia żniwo z końcem świata, a żniwiarzy z aniołami. Obraz sądu nie jest więc luźną metaforą ludzkiej oceny: mówi o rozstrzygnięciu, które należy do Syna Człowieczego, nie do tłumu ani pojedynczego człowieka. W wersecie zło zostaje nazwane dwojako: jako „zgorszenia”, czyli to, co prowadzi do upadku, oraz jako ludzie dopuszczający się nieprawości. To zestawienie pokazuje, że zło ma wymiar zarówno w czynach, jak i w ich oddziaływaniu na innych. Nie daje jednak podstaw do łatwego oznaczania konkretnych osób jako „chwastu”. W samej przypowieści pszenica i chwast rosną razem aż do żniwa; ostateczne oddzielenie należy do Boga. Jest tu ważne napięcie: królestwo należy do Syna, a jednak obecnie świat nie jest wolny od zła. Jezus nie zaciera tej rzeczywistości ani nie przedstawia jej jako trwałej. Zapowiada, że zło nie będzie miało ostatniego słowa. Następny werset mówi o sądzie, a Ewangelia Mateusza 13:43 o jaśniejących sprawiedliwych. Sens ostrzeżenia i nadziei spoczywa na tym samym przekonaniu: sąd należy do Boga.

W tym fragmencie przypowieści o chwastach jasno widać, kto wykonuje żniwo. Wcześniej Jezus wyjaśnił, że pole to świat, a dobre nasienie to synowie królestwa (Ewangelia Mateusza 13:38). Teraz opisuje zbieranie: „Syn Człowieczy pośle swoich aniołów: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości” (Ewangelia Mateusza 13:41). Najbardziej praktyczne w tym wersie jest to, kto zbiera. W tym opisie żniwiarzami są aniołowie (Ewangelia Mateusza 13:39). Ten obraz zdejmuje z wierzącego ciężar ostatecznego sądu nad innymi, a jednocześnie nie pozwala udawać, że zgorszenia i nieprawość nie istnieją. Zło jest w świecie i zostanie rozliczone. Weźmy przykład kogoś, kto w pracy widzi nieuczciwość współpracownika. Taka osoba może zauważyć zło, nie przejmując roli sędziego. Jej codzienne pole to własne rozliczenia, dotrzymane słowo wobec klienta i uczciwa rozmowa. Tam dobre nasienie ma realne znaczenie. Wers nie podaje dnia ani godziny, mówi jednak o końcu świata jako czasie żniwa. Pokazuje też, że królestwo ma swojego Pana i że Jego sprawiedliwość nie zależy od ludzkiej zdolności rozpoznawania chwastów. Dobro nie musi być od razu widoczne, żeby było prawdziwe.

W Ewangelii Mateusza 13:41 Jezus ukazuje chwilę, w której Syn Człowieczy pośle aniołów, by z Jego królestwa zebrali zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości. W przypowieści o chwaście jest to obraz żniwa przy końcu świata. Nie opisuje ludzkiego sądu ani nie daje nikomu prawa do ogłaszania, kto należy do Boga. Ostateczne rozpoznanie pozostaje w rękach Chrystusa. Słowa te nie pozwalają jednak uznać zła za rzecz błahą. Zgorszenie rani wspólnotę, a nieprawość narusza życie, które powinno odpowiadać królestwu Bożemu. Jej skutki nie znikają tylko dlatego, że bywają ukryte pośród dobra. Zarazem Jezus nie przedstawia żniwa jako dzieła ludzkiej zemsty. To aniołowie wykonują powierzone im zadanie, a czas należy do Boga. W tym sądzie mieści się powaga i nadzieja. Królestwo nie będzie na zawsze pomieszane z tym, co je niszczy. Następny werset mówi o sprawiedliwych jaśniejących w królestwie Ojca. Obietnica ta nie zaciera bólu wyrządzonego przez zło, lecz wskazuje, że nie otrzyma ono ostatniego słowa. Ostateczna czystość królestwa jest dziełem Chrystusa, nie ludzkiej oceny.