Ewangelia Mateusza 13:37 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie prosili o wyjaśnienie przypowieści o chwaście, a odpowiedź zaczyna się od wskazania siewcy: „On odpowiedział: Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy” (Ewangelia Mateusza 13:37). Zanim pada jakiekolwiek słowo o polu, chwaście czy żniwie, zostaje nazwane źródło dobra. Ten szczegół łagodzi lęk, który często towarzyszy patrzeniu na świat, w którym dobro i zło rosną obok siebie. Przypowieść nie ukrywa tego napięcia. Pole jest światem, a dobre nasienie to synowie królestwa, lecz obok nich wyrasta chwast posiany przez wroga. Pole pozostaje wspólne dla obu rodzajów nasienia aż do czasu żniwa. Ewangelia Mateusza 13:38-39 pokazuje, że rozdzielenie nastąpi dopiero przy żniwie, a żniwiarzami będą aniołowie, nie ludzie. Jest tu więc cierpliwość bez obojętności: dobro nie przestaje być dobrem tylko dlatego, że jeszcze nie oddzieliło się od zła. Kiedy ktoś na co dzień zmaga się z ciężarem niesprawiedliwości albo własnych słabości, to zdanie potrafi przynieść odrobinę ulgi. Zostało powiedziane po to, by wskazać, kto w tym polu sieje dobro i kto będzie ostatecznie zbierać żniwo, a nie po to, by usprawiedliwić zło.

W Ewangelii Mateusza 13:37 Jezus wyjaśnia przypowieść uczniom, którzy prosili o jej sens. W jednym zdaniu wskazuje, kim jest siewca: Syn Człowieczy. Nie jest to jedynie obraz bezosobowego procesu ani ogólna pochwała dobra. Dobre nasienie ma źródło w działaniu Jezusa. Tożsamość siewcy porządkuje dalsze objaśnienie. W następnym wersecie polem okazuje się świat, a dobrym nasieniem — synowie królestwa. Jezus nie utożsamia więc siewcy z nasieniem: On sieje, a ludzie należący do królestwa są tym, co zostaje zasiane. Obraz podkreśla zarówno Jego inicjatywę, jak i realną obecność dobra w świecie, w którym równocześnie rośnie chwast. Przypowieść nie przedstawia świata jako miejsca, gdzie dobro już całkowicie zwyciężyło ani gdzie jego brak dowodzi nieobecności Boga. W dalszym wyjaśnieniu Jezus mówi o nieprzyjacielu i o żniwie przy końcu świata. Ten fragment nie zachęca do pochopnego rozstrzygania, kto ostatecznie należy do której strony. Sąd zostaje związany z końcem, a nie z ludzką pewnością. Werset 37 skupia uwagę na początku: królestwo nie rodzi się z ludzkiej samowystarczalności. To Syn Człowieczy sieje, a dobro, które pojawia się w świecie, pozostaje owocem Jego działania.

Uczniowie prosili o wyjaśnienie przypowieści o chwaście, a odpowiedź zaczyna się od wskazania siewcy. Jezus mówi: „Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy” (Ewangelia Mateusza 13:37). W wyjaśnieniu to Jego działanie zostaje nazwane najpierw, zanim pojawią się wróg, chwast i żniwo. Pole oznacza świat, na którym dobre i złe rośnie obok siebie. Obraz nie obiecuje, że już dziś wszystko da się oczyścić. Pokazuje natomiast, że dobre ziarno ma swojego autora i że żniwo należy do końca świata, a nie do chwili, w której wszystko wygląda dobrze. W zwykłym dniu, pełnym pośpiechu, nieudanej rozmowy albo pracy bez widocznego końca, łatwo uznać, że dobro utonęło w chwastach. Ten werset przypomina, kto sieje. Człowiek wierny w codzienności nie zna jeszcze przebiegu każdej bruzdy, ale wie, czyje jest nasienie. Sam fakt, że między pszenicą rośnie chwast, nie odbiera sensu dobremu ziarnu zasianemu przez Syna Człowieczego.

W przypowieści o chwaście Jezus wskazuje, kto sieje dobre nasienie: „Syn Człowieczy”. To krótkie wyjaśnienie kieruje wzrok ku Niemu, zanim uwaga zatrzyma się na plonie czy na chwastach. Początek dobra w świecie nie jest przypisany ludzkiej doskonałości. Należy do działania Syna Człowieczego. Nieco dalej Jezus wyjaśnia, że polem jest świat, a dobrym nasieniem są synowie królestwa. Obraz nie mówi więc o świecie wolnym od zła. Chwast również jest obecny, a przypowieść nie ukrywa napięcia między tym, co należy do królestwa, a tym, co mu się sprzeciwia. Jednak zło nie jest siewcą wszystkiego. Dobre nasienie ma własne źródło i zostaje zasiane przez Chrystusa. Jest w tym cicha nadzieja: przynależność do królestwa zaczyna się od Jego inicjatywy. Życie ucznia nie jest wyłącznie próbą samodzielnego wytworzenia dobra ani dowodem, że zdołał usunąć z pola każdy chwast. To raczej owoc zasiewu, którego autorem jest Syn Człowieczy. Przypowieść nie pozwala pomylić obecności zła z nieobecnością Boga. W samym polu świata trwa także Jego dzieło, choć pełne rozpoznanie należy do czasu żniwa.