Ewangelia Mateusza 13:35 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 13:35 pojawia się zapowiedź: „Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata”. Fragment wyrasta z dnia, w którym tłumy słuchają obrazów siewcy, ziarnka gorczycy i zaczynu w mące. Przypowieść nie wyjaśnia wszystkiego od razu. Zostawia miejsce na to, co w człowieku dopiero dojrzewa, i dlatego tak dobrze pasuje do uczuć, które trudno wypowiedzieć wprost. Smutek, tęsknota czy nadzieja często przychodzą najpierw jako obraz, zapach albo cisza, a dopiero potem układają się w zdanie. Warto zauważyć, że to Jezus mówi w przypowieściach do tłumów, a wyjaśnienie uczniom pojawia się później, w Ewangelii Mateusza 13:36 i dalszych wersetach. Obrazy nie zastępują więc rozumienia. Otwierają do niego drogę, a wyjaśnienie przychodzi wtedy, gdy słuchacz jest blisko Jezusa. W tym wersecie szczególnie poruszające jest to, że to, co ukryte, sięga od założenia świata, czyli z głębi Bożego zamysłu, i zostaje wypowiedziane ludziom z czułością. Dla kogoś, kto nosi w sobie niewypowiedziany ciężar, to ważna myśl: to, co w nim najgłębsze, pozostaje w zasięgu Bożej troski.

Werset z Ewangelii Mateusza 13:35 wyjaśnia, dlaczego Jezus przemawia w przypowieściach: wypełnia się słowo Proroka, a przez obrazy zostają wypowiedziane „rzeczy ukryte od założenia świata”. Nie chodzi więc jedynie o barwny sposób nauczania. Przypowieść odsłania prawdę o królestwie Bożym, ukazując ją w zwyczajnych scenach: siewie, wzroście roślin czy pracy zaczynu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy ukrycia i objawienia. Jezus rzeczywiście mówi o tym, co było zakryte, ale nie przedstawia tajemnicy jako wiedzy dostępnej wyłącznie nielicznym. Tłumy słyszą przypowieści, a uczniowie proszą później o wyjaśnienie przypowieści o chwaście. W samym rozdziale obraz ma więc zarazem odsłaniać sens i wymagać uważnego słuchania. Mateusz łączy nauczanie Jezusa z Pismem: nie jest ono oderwanym od historii pomysłem, lecz wypełnieniem słowa Proroka. Przypowieści pokazują też, że działanie królestwa może zaczynać się skromnie i rozwijać stopniowo, jak ziarno gorczycy lub zaczyn. To, co ukryte, zostaje ujawnione nie przez abstrakcyjną definicję, lecz przez obrazy, w których Boże działanie staje się rozpoznawalne.

Ewangelista widzi w tych słowach coś więcej niż uwagę o stylu nauczania. Jezus mówi do tłumów językiem pola, siewu i kuchni. Ziarno gorczycy, garść zaczynu i mąka należą do codziennego życia ludzi, którzy stoją na brzegu jeziora. To właśnie w tym zwykłym świecie wypowiedziane zostaje to, co od założenia świata pozostawało ukryte. Obraz jest bardzo praktyczny. Rolnik sieje i nie widzi od razu plonu. Kobieta miesza zaczyn z mąką i czeka, aż ciasto wyrośnie. Przypowieść pokazuje, że królestwo działa podobnie jak dobre nasienie w ziemi: powoli, cicho i stopniowo. Fragment nie wyjaśnia jednak, dlaczego tajemnica zostaje wypowiedziana właśnie w ten sposób. Nie opisuje też, kto i jak ją zrozumie. Ewangelia pokazuje, że uczniowie po chwili proszą o wyjaśnienie przypowieści, więc obraz otwiera rozmowę, a nie ją zamyka. Najmocniej wybrzmiewa tu przekonanie, że Boża prawda może zamieszkać w rzeczach znanych z rąk i ze stołu. Tajemnica nie zostaje oddalona od codzienności, lecz w niej zostaje objawiona.

W Ewangelii Mateusza 13:35 Jezusowe przypowieści zostają ukazane jako spełnienie słowa Proroka: „Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata”. Nie są jedynie barwnymi opowieściami o siewcy, ziarnie czy zaczynie. W zwyczajnych obrazach odsłania się prawda o królestwie Bożym, które działa pośród świata często po cichu i w skali, której niełatwo od razu dostrzec. To, co ukryte od początku, nie oznacza zagadki przeznaczonej dla nielicznych. Jezus mówi do zgromadzonego tłumu, posługując się obrazami znanymi z codzienności. Zarazem uczniowie później proszą Go o wyjaśnienie, jakby samo słuchanie nie wyczerpywało sensu tych słów. Przypowieść może więc być jednocześnie bliska i głęboka: otwiera widok, ale nie zamyka tajemnicy w prostym haśle. W ziarnie, które rośnie, i zaczynie przenikającym mąkę widać królestwo, którego pełny zasięg pozostaje ukryty, choć jego działanie jest realne. Jezus nie przedstawia świata jako całkowicie przejrzystego. Daje jednak język, w którym to, co małe i codzienne, może odsłaniać Boży zamysł obecny od początku.