Ewangelia Mateusza 13:10 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie podchodzą do Jezusa z pytaniem, w którym słychać raczej niepokój i tęsknotę za zrozumieniem niż zarzut: „Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?” Widać w nim kogoś, kto czuje, że coś ważnego dzieje się wokół, a jednocześnie nie wszystko jest dla niego jasne. Sama decyzja, by podejść bliżej, jest już gestem bliskości, bo pytanie rodzi się z pragnienia, by zostać przy Nim zamiast odejść z niezrozumieniem. Ewangelia Mateusza 13:11 mówi, że uczniom dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, a innym nie dano. Ten werset nie opisuje zasług słuchaczy, lecz to, co zostało im udzielone. Pytanie uczniów pokazuje jednak, że przy Jezusie można zostać i prosić o wyjaśnienie, zamiast odejść z tłumu. W tym miejscu Ewangelia zostawia pewną cichą tęsknotę otwartą, i dobrze, że tekst pozwala jej tak trwać. Odpowiedź Jezusa nie usuwa wszystkiego, co w tym pytaniu jest niepokojące. Mimo to samo przyjście uczniów do Niego pozostaje znakiem zaufania: nie odchodzą z wątpliwością, lecz zwracają się do Tego, który mówi. Dla serca szukającego światła to cicha pociecha, że wątpliwość może zostać zaniesiona do Boga, zamiast nosić ją w samotności.

W Ewangelii Mateusza 13:10 uczniowie nie pytają, co oznacza przypowieść o siewcy, lecz dlaczego Jezus mówi w przypowieściach do zgromadzonych ludzi. To ważne rozróżnienie: ich pytanie dotyczy sposobu nauczania, nie tylko treści jednej opowieści. Uczniowie podchodzą do Jezusa i szukają wyjaśnienia, ale sam tekst nie przedstawia ich jeszcze jako tych, którzy wszystko rozumieją. Scena rozgrywa się wobec tłumu stojącego na brzegu, podczas gdy Jezus naucza z łodzi. Po pytaniu uczniów Jezus odróżnia ich od pozostałych: im dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, innym zaś nie. Następnie wyjaśnia, że słuchanie i widzenie nie zawsze prowadzą do zrozumienia. Przypowieść nie jest więc po prostu ozdobnym sposobem przekazania prawdy. Staje się także próbą słuchania: jej sens nie narzuca się każdemu w jednakowy sposób. Nie należy jednak z samego pytania wyprowadzać wniosku, że uczniowie już pojęli przesłanie albo że tłum nie może go pojąć. Werset pokazuje przede wszystkim różnicę między samym słyszeniem nauki a zwróceniem się do Jezusa po wyjaśnienie. Pytanie uczniów otwiera rozmowę, w której Jezus odsłania, co przypowieści ujawniają o słuchaczach.

Uczniowie nie pytają o plon ani o siewcę. Podchodzą do Jezusa z pytaniem o sposób mówienia: „Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?” Brzmi w nim szczera prośba o zrozumienie. Uczniowie chcą wiedzieć, co się dzieje, i dlatego zbliżają się do Nauczyciela. Odpowiedź przychodzi w kolejnych wersetach. Jezus mówi, że uczniom dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, a innym nie. Ta sama opowieść trafia do różnych słuchaczy w różny sposób. Jedni pytają, a drudzy patrzą i nie widzą, słuchają i nie rozumieją. W Ewangelii Mateusza 13:12 czytamy, że kto ma, temu będzie dodane, lecz tekst nie wyjaśnia tutaj, skąd bierze się to „mieć”, dlatego nie warto budować na nim wniosków o zasługach. Najprostszy obraz pozostaje ten: uczniowie podchodzą bliżej i pytają, a Jezus odpowiada. Zrozumienie tajemnic królestwa rodzi się blisko Jezusa, z pytaniem zadanym szczerze.

W Ewangelii Mateusza 13:10 uczniowie podchodzą do Jezusa z pytaniem: „Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?”. Tłum słyszał opowieść o siewcy, lecz uczniowie szukają jej znaczenia bliżej samego Nauczyciela. Ich pytanie pokazuje, że słuchanie nie kończy się na usłyszanych słowach. Może prowadzić ku pragnieniu zrozumienia, choć odpowiedź nie zawsze przychodzi od razu. Przypowieść jest jak ziarno rzucone na różne rodzaje ziemi. Ta sama opowieść dociera do wielu, ale nie w każdym sercu zapuszcza korzeń. Jezus nie odpowiada uczniom jedynie objaśnieniem sposobu nauczania. W następnych słowach mówi o tajemnicach królestwa, które zostały im dane do poznania, i o tych, którzy patrzą, a nie widzą. Otwiera się tu powaga spotkania ze Słowem: można być blisko i słuchać, a jednak pozostać bez zrozumienia. Pytanie uczniów nie jest jeszcze pełnym poznaniem. Jest jednak ruchem ku Jezusowi, ku miejscu, gdzie tajemnica może zostać odsłonięta. W tej scenie wiara nie oznacza posiadania wszystkich odpowiedzi; zaczyna się także od uczciwego pytania skierowanego do Tego, który sieje słowo.