Ewangelia Mateusza 13:12 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 13:12 pada w odpowiedzi na pytanie uczniów o to, dlaczego Jezus mówi do tłumów w przypowieściach. Wcześniej w tej samej odpowiedzi Jezus powiedział, że uczniom dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, a innym nie. Dopiero w tym świetle zdanie o tym, kto ma, a kto nie ma, nabiera sensu. Słowa „Bo kto ma, temu będzie dodane i będzie miał nadmiar; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma” potrafią zabrzmieć jak wyrok dla kogoś, kto już czuje pustkę. Ktoś zmęczony, zraniony albo samotny może usłyszeć w nich zapowiedź kolejnych strat. Warto jednak zauważyć, że fragment wyrasta z rozmowy o słuchaniu Bożych tajemnic, a nie z opisu cierpienia. Nie przesądza on, że każdy trudny czas pociągnie za sobą dalsze ubytki. Z perspektywy serca najbardziej porusza mnie to, jak wiele zależy od wewnętrznej otwartości na Boże słowo. Zamknięte serce potrafi stracić nawet to, co wydawało się pewne, a otwarte pozostaje miejscem, w którym Bóg wciąż przemawia. Ten werset nie odbiera nadziei. Przypomina raczej, że w trudnych czasach można szukać Bożej bliskości, nawet gdy wszystko wydaje się ciasne i ciche.

Werset z Ewangelii Mateusza 13:12 brzmi jak paradoks: kto ma, otrzyma jeszcze więcej, a temu, kto nie ma, zostanie odebrane nawet to, co posiada. Kluczowy jest jednak kontekst. Uczniowie pytają Jezusa, dlaczego mówi do tłumów w przypowieściach. Odpowiedź dotyczy poznania tajemnic królestwa niebieskiego oraz tego, że nie wszyscy słuchacze naprawdę rozumieją. „Mieć” nie oznacza tu posiadania majątku ani szczególnej przewagi. Chodzi o przyjęcie tego, co zostało dane: uważne słuchanie, które prowadzi do zrozumienia. Jezus mówi, że uczniom dano poznać tajemnice królestwa, a zaraz potem wskazuje na ludzi, którzy słyszą i patrzą, lecz nie pojmują. Werset opisuje więc narastający skutek otwartości albo zatwardziałości wobec Bożego słowa, nie prostą zasadę nagradzania bogatych i karania ubogich. Poznane słowo może przynosić dalsze zrozumienie, tak jak ziarno padające na żyzną ziemię wydaje obfity plon. Gdy człowiek zamyka się na to, co słyszy, nawet wcześniejsze rozpoznanie prawdy może stracić znaczenie. W tym paradoksie Jezus odsłania powagę słuchania: samo zetknięcie ze słowem nie jest jeszcze tym samym co jego przyjęcie.

Ten werset brzmi surowo, lecz nie jest wyrokiem o ludziach. Stoi między słowami o uczniach, którym dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, a opisem tych, którzy patrzą i nie widzą: „Bo kto ma, temu będzie dodane i będzie miał nadmiar; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma”. Dar zrozumienia nie jest miarą wartości człowieka. Jest czymś, co trzeba przyjąć i w czym trzeba wytrwać. W zwykłym życiu to widać. Kobieta, która przez kilka minut dziennie czyta Pismo i stara się żyć tym, co w nim zrozumiała, po kilku miesiącach dostrzega w słowach coraz więcej. Mężczyzna, który odkłada wierność w małych sprawach, na przykład w uczciwości w pracy czy w rozmowie z żoną, stopniowo traci wyczucie tego, co dobre. Warto zauważyć, że Jezus mówi o dwóch postawach wobec tego samego słowa. Przypowieść o siewcy pokazuje, że ziarno wydaje plon tam, gdzie znajduje przyjęcie. Otwarte serce pogłębia to, co otrzymało, a zamknięte z czasem traci nawet to, co miało. Ta prawda daje otuchę. Nikt nie musi wszystkiego rozumieć od razu. Wystarczy wierna gotowość na to, co już zostało dane.

W słowach Jezusa słychać zarazem obietnicę i ostrzeżenie. W kontekście przypowieści o siewcy chodzi o słuchanie, które staje się rozumieniem: uczniowie pytają, a Jezus mówi o poznaniu tajemnic królestwa niebieskiego. „Mieć” oznacza tu nie tyle posiadać wiedzę czy zasługi, ile przyjmować to, co zostało dane, i pozwalać, by słowo zapuszczało korzenie. Ziarno na żyznej ziemi wydaje plon większy, niż można było przewidzieć. Podobnie przyjęte słowo może pogłębiać zdolność widzenia i słyszenia. Dar nie zamyka się w jednej chwili rozpoznania; owocuje dalej. Jezus mówi jednak poważnie: serce może stwardnieć, a oczy i uszy pozostać zamknięte. Wtedy nawet to, co człowiek już słyszał, nie przynosi owocu i może zostać utracone. Nie jest to prosta obietnica, że ludzie posiadający więcej dóbr otrzymają jeszcze więcej. Nie chodzi też o miarę ludzkiej wartości. To słowo odsłania wagę odpowiedzi na Boże objawienie, które przychodzi jako dar. W królestwie Bożym słuchanie nie jest biernym posiadaniem prawdy. Jest początkiem więzi, która może wzrastać, gdy serce pozostaje otwarte.