Ewangelia Marka 5:20 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 5:20 opisuje człowieka, który po uzdrowieniu nie został przy Jezusie, lecz poszedł do swoich. Tekst mówi wprost: „Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili”. Wcześniej ten człowiek prosił, by mógł zostać przy Jezusie, a usłyszał polecenie powrotu do domu. Między tymi dwiema chwilami kryje się cała jego historia bliskości i rozstania. Warto zauważyć, że ewangelista nie przytacza osobnej treści jego słów. Mówi o tym, co Jezus uczynił, a nie o tym, co mężczyzna sam sobie wytłumaczył. Świadectwo rodzi się więc z przeżytego spotkania z Jezusem, a nie z gotowego wyjaśnienia. Zdziwienie słuchaczy pokazuje, że to, co się wydarzyło, było widoczne dla innych, choć z pewnością nie wszystko od razu dało się pojąć. Ewangelia pokazuje, że bliskość z Jezusem nie kończy się w chwili rozstania. Człowiek, który odszedł, niósł w sobie to, co mu się przydarzyło, i dzielił się tym ze swoimi. Ewangelia nie kończy się więc na zdziwieniu słuchaczy, lecz pokazuje, że wdzięczne serce potrafi być obecne wśród ludzi, nawet gdy Jezus nie stoi tuż obok.

Polecenie Jezusa z poprzedniego wersetu nadaje temu rozgłaszaniu konkretny sens: uzdrowiony ma wrócić do swoich i opowiadać o miłosierdziu, którego doświadczył. W wersecie 20 widzimy, że nie zostaje przy Jezusie, choć o to prosił. Posłuszeństwo przybiera tu inną postać niż podążanie za Nim w drodze: świadectwo wśród ludzi, którzy znali go wcześniej. Marek podkreśla zarówno zasięg, jak i treść tej opowieści. Człowiek mówi w Dekapolu, regionie obejmującym kilka miast, o „wszystkim, co Jezus z nim uczynił”. Nie przedstawia własnej siły ani nie formułuje ogólnej teorii o cierpieniu. Opowiada o konkretnym działaniu Jezusa w swoim życiu. Zdumienie słuchaczy pokazuje, że ta zmiana stała się widoczna dla otoczenia; tekst nie mówi jednak, że wszyscy uwierzyli ani że przyjęli Jezusa. Warto dostrzec także kontrast: mieszkańcy prosili Jezusa, by odszedł, a teraz słyszą świadectwo o Jego miłosierdziu. Jezus nie zostawia ich z argumentem, lecz z opowieścią człowieka, którego wcześniej znali jako udręczonego. W tym fragmencie świadectwo jest wiernym przekazaniem tego, co uczynił Jezus, nie gwarancją jednakowej reakcji słuchaczy.

Człowiek z kraju Gerazeńczyków nie dostał od Jezusa długiego wykładu. Dostał krótkie polecenie: wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im, co Pan ci uczynił (Ewangelia Marka 5:19). Zrobił to, czego sam doświadczył, i nie czekał, aż zrozumie wszystko. Według Ewangelii Marka 5:20 poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili. Tekst nie podaje, jakich słów użył ani kto go słuchał. Mówi tylko o zdziwieniu tych, którzy go słyszeli. Ta scena pokazuje coś praktycznego. Świadectwo zaczyna się od prostej prawdy o tym, co wydarzyło się w czyimś życiu. Nie musi być wyuczone ani doskonałe. Ten człowiek wcześniej żył wśród grobów, nikt nie mógł go związać, a teraz miał historię, którą mógł opowiedzieć. Ludzie z jego strony znali go w dawnym stanie, więc jego zmiana była dla nich widoczna. Dziwili się nie dlatego, że usłyszeli najlepszy argument, lecz dlatego, że zobaczyli przemienione życie. Warto zapamiętać jedną rzecz. Zdziwienie słuchających nie jest zadaniem mówiącego. Zadaniem jest wierność temu, co Bóg uczynił, a resztę zostawia się Bogu.

Człowiek, który wcześniej mieszkał w grobach, wraca teraz do ludzi. Jezus nie zabiera go ze sobą, choć ten prosi, by mógł zostać przy Nim. Posyła go do domu, do swoich, z opowieścią o miłosierdziu. W wersecie 20 widzimy, że ten człowiek podejmuje to zadanie: mówi w Dekapolu o wszystkim, co Jezus z nim uczynił, a słuchacze się dziwią. Jego świadectwo nie jest opowieścią o własnej sile ani o tym, że wszystko już rozumie. Jego centrum stanowi działanie Jezusa. To ważne, bo cud nie usuwa przeszłości z pamięci, lecz nadaje jej nowe miejsce: nie musi już zamykać człowieka w samotności i grobach; może stać się świadectwem miłosierdzia. Dekapol był obszarem wielu miast, więc słowa tego człowieka rozchodziły się poza krąg domu. Marek nie mówi, że wszyscy uwierzyli ani że zdziwienie oznaczało nawrócenie. Pokazuje jednak, że człowiek, któremu przywrócono życie pośród swoich, stał się głosem tego, co Jezus uczynił. Czasem właśnie tak zaczyna się świadectwo: nie od pełnego wyjaśnienia tajemnicy, lecz od wiernego opowiedzenia otrzymanego miłosierdzia.