Ewangelia Marka 5:19 – znaczenie i zastosowanie

Człowiek, który długo mieszkał wśród grobów, po uzdrowieniu prosi Jezusa o jedno: żeby mógł zostać przy Nim. Ta prośba jest zrozumiała, bo bliskość Tego, który uwolnił go od tak wielkiej udręki, musiała wydawać się najbezpieczniejszym miejscem na ziemi. Jezus jednak jej nie spełnia. Odsyła go do domu, do swoich, i daje mu zadanie, które wymaga powrotu tam, gdzie pamiętano jego najtrudniejsze lata. Warto zauważyć, czego dokładnie Jezus od niego oczekuje. Nie każe mu milczeć ani zapominać o przeszłości. Każe mu opowiadać o tym, „co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą”. Miłosierdzie nie zostaje zamknięte w osobistym przeżyciu. Staje się historią, którą można powiedzieć ludziom znającym dawnego człowieka z grobów. Dla kogoś, kto przez długi czas czuł się odrzucony, takie wyznanie wymaga odwagi, bo oznacza stanięcie twarzą w twarz z tymi, którzy widzieli go w najgorszym stanie. W tym fragmencie uzdrowienie nie prowadzi więc do ucieczki od dawnego świata. Mężczyzna wraca do swoich, a jego słowa stają się świadectwem tego, że Bóg zszedł w jego ciemność i nie odwrócił się od niego.

Prośba uzdrowionego, by zostać przy Jezusie, spotyka się z odmową, ale nie z odrzuceniem. Jezus kieruje go z powrotem do domu i swoich: „opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą”. W tym poleceniu bliskość z Jezusem nie oznacza koniecznie fizycznego podążania za Nim. W tym przypadku przyjmuje postać świadectwa wśród ludzi, którzy znali wcześniejszy stan tego człowieka. Kontekst nadaje temu zadaniu szczególną wagę. Mieszkańcy zobaczyli go „przy zdrowych zmysłach”, lecz przestraszeni prosili Jezusa, by odszedł. Człowiek, który sam został przywrócony do życia we wspólnocie, ma opowiadać właśnie tym ludziom o otrzymanym miłosierdziu. Nie dostaje abstrakcyjnego zadania ani nakazu wyjaśnienia wszystkiego; ma mówić o tym, co Jezus uczynił i jak okazał mu współczucie. Następny werset pokazuje, że jego opowieść rozeszła się po Dekapolu i budziła zdziwienie. Marek nie przedstawia tego jako uniwersalnego schematu powołania. Pokazuje natomiast, że Jezus może wyznaczyć uczniowi inną drogę, niż ten pragnie. Tutaj powrót do domu nie jest cofnięciem się od wiary, lecz miejscem, w którym miłosierdzie staje się widoczne dla innych.

Jezus nie zabrał tego człowieka ze sobą. Ten, który długo mieszkał w grobach, a teraz siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach, prosił, żeby mógł zostać przy Nim (Ewangelia Marka 5:18). Jezus odpowiedział inaczej: „Wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą” (Ewangelia Marka 5:19). Warto zauważyć, czego dotyczy to polecenie. Mężczyzna ma opowiadać o działaniu Pana i o Jego miłosierdziu. Jego świadectwo nie zaczyna się od własnej zasługi, lecz od tego, co zostało dla niego zrobione. Daje to mocny grunt, bo nie trzeba niczego udawać. Ewangelista zapisuje, że mężczyzna poszedł i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili (Ewangelia Marka 5:20). Nie było to wielkie wydarzenie. Było to zwyczajne mówienie o tym, czego ktoś doświadczył. Ten fragment pokazuje, że bliskość z Jezusem nie zostaje odebrana. Zyskuje nowy kształt. Wierność zaczyna się od słów wypowiedzianych tam, gdzie człowiek już żyje, wśród ludzi, którzy znają jego historię.

Jezus nie spełnia prośby uzdrowionego człowieka, który chce zostać przy Nim. Zamiast tego odsyła go do domu, do swoich, z poleceniem, by opowiadał o otrzymanym miłosierdziu. Dom staje się pierwszym miejscem jego świadectwa, a Dekapol — przestrzenią, w której to świadectwo później rozbrzmiewa. Wcześniej człowiek ten żył wśród grobów, oddzielony od innych. Teraz Jezus kieruje go ku relacjom i wspólnemu życiu. Nie wiemy, jak przyjęli go bliscy ani co dokładnie powiedział. Ewangelista podkreśla jednak, że poszedł i rozgłaszał, co Jezus dla niego uczynił; ludzie się dziwili. W tym poleceniu jest coś cichego i konkretnego: pamięć o doznanym miłosierdziu nie ma pozostać zamknięta w osobistym przeżyciu. Może zabrzmieć w zwyczajnym domu, między ludźmi, którzy znali dawną samotność i zobaczyli przemianę. Jezus nie obiecuje tu łatwego przyjęcia ani nie wyznacza reguły dla każdej drogi ucznia. Wskazuje temu człowiekowi jego miejsce i zadanie. Jego nowe życie staje się opowieścią o tym, że miłosierdzie przywraca człowieka nie tylko do przytomności, lecz także do wspólnoty.