Ewangelia Marka 5:3 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 5:3 pokazuje człowieka, który przez długi czas mieszkał w grobach. Nie było w tym miejscu domu ani bliskiej obecności, a jednak właśnie tam spędzał swoje dni. Słowa „nikt nie mógł go już związać nawet łańcuchem” mówią o tym, że inni próbowali go powstrzymać, lecz żadna zewnętrzna siła nie zdołała objąć tego, co działo się w jego wnętrzu. Łańcuchy, o których wspomina następny wers, były raczej świadectwem bezradności niż drogą do ulgi. Warto zauważyć, że ewangelista nie wygładza tego obrazu. Człowiek krzyczał dzień i noc i ranił się kamieniami, a tekst zostawia to bez komentarza, tak jak wygląda naprawdę. W ten sposób cierpienie zostaje nazwane po imieniu, bez pośpiechu w stronę pocieszenia. Najmocniejszy jest jednak ruch, który następuje po tym opisie. Gdy człowiek z daleka zobaczył Jezusa, przybiegł i oddał Mu pokłon. Ten, którego nikt nie potrafił związać, zbliża się do Tego, który nie przychodzi z łańcuchami. Więź, której nie zbudowały pęta, zaczyna się od spojrzenia z daleka i od kroku, który ten człowiek wykonuje sam, choć wciąż przeżywa swoją udrękę.

Obraz z Ewangelii Marka 5:3 nie opisuje po prostu człowieka, którego nie udało się podporządkować. Mówi o życiu uwięzionym w przestrzeni grobów, pośród śmierci i odosobnienia. Następny werset dopowiada, że próby krępowania go łańcuchami zawodziły; nie należy więc utożsamiać braku ludzkiej kontroli z wolnością tego człowieka. Ważne jest rozróżnienie między opisem jego stanu a jego godnością. Marek przedstawia dramatyczne zniewolenie, ale nie sprowadza człowieka do zagrożenia ani do przypadku, który trzeba poskromić. W dalszej scenie Jezus spotyka właśnie jego. Tekst nie podaje, co mieszkańcy myśleli o nim ani dlaczego odsunął się od ludzi; nie warto dopisywać takich wyjaśnień. Pokazuje natomiast, że ludzkie środki przymusu nie przyniosły rozwiązania. Groby wskazują tu na skrajną izolację, a łańcuchy na bezsilność otoczenia wobec sytuacji. Nie jest to ogólna obietnica, że każda choroba czy kryzys ustąpi w określony sposób. W opowieści Marka ograniczenie człowieka nie ogranicza jednak możliwości działania Jezusa. Jego przybycie do kraju Gerazeńczyków stawia naprzeciw siebie ludzką bezradność i obecność, która nie omija człowieka żyjącego pośród grobów.

W Ewangelii Marka 5:3 czytamy: „Mieszkał on stale w grobach i nikt nie mógł go już związać nawet łańcuchem.” To zdanie pokazuje człowieka, którego otoczenie przestało sobie radzić. Ludzie próbowali go powstrzymać, ale żadne więzy nie były dla niego wystarczająco mocne. Ta bezradność dotyczy nie tylko jego. Odsłania też granice ludzkiej siły. Niektórych sytuacji nie da się uporządkować samym zabezpieczaniem i coraz mocniejszym trzymaniem. Tekst nie mówi jednak, że los tego człowieka został przesądzony. Zdanie zatrzymuje się na stanie faktycznym i nie wyznacza końca historii. Kolejne wersety w Ewangelii Marka 5:4 i 5:5 rozwijają ten obraz. Pęta są rozrywane, a on dniem i nocą krzyczy i bije się kamieniami. Opis jest surowy i nie upiększa cierpienia. Właśnie dlatego fragment jest tak uczciwy wobec tego, jak ciężko bywa żyć pod przemocą własnego stanu. Nie obiecuje szybkiego rozwiązania ani gotowych odpowiedzi. Mądrość tego miejsca polega na tym, że bezsilność wobec ludzkich środków nie jest ostatnim słowem. Ten wers zostawia człowieka wśród grobów, ale historia nie kończy się na łańcuchu, którego nikt nie zdołał zapiąć. Dalszy ciąg ewangelii wprowadza Jezusa, wobec którego ten sam człowiek, nie dający się związać, oddaje pokłon.

„Mieszkał on stale w grobach” — Marek pokazuje człowieka żyjącego na granicy wspólnoty i śmierci. Nie podaje tu jedynie miejsca pobytu. Groby stają się całym jego otoczeniem, podczas gdy próby związania go łańcuchami nie przynoszą trwałego skutku. W następnym wersecie ewangelista dopowiada, że człowiek kruszył łańcuchy i rozrywał pęta. Siła nie przywraca mu wolności ani miejsca pośród ludzi. Warto dostrzec także, jak samotność tej sceny nie staje się dla Jezusa powodem do odwrotu. Przybywa On do kraju Gerazeńczyków, a człowiek z grobów wybiega Mu naprzeciw. Tekst nie wygładza jego udręki: dniem i nocą krzyczy i rani się kamieniami. Zarazem Jezus nie pozostaje daleko od miejsca, które dla innych mogło być znakiem lęku i beznadziei. Ten werset nie obiecuje, że każdy ciężar zniknie od razu ani że każde cierpienie ma tę samą przyczynę. Otwiera jednak scenę spotkania. Człowiek przebywający pośród grobów nie zostaje poza zasięgiem Chrystusa. W jego obecności nawet miejsce naznaczone śmiercią nie zamyka historii.