Ewangelia Marka 5:21 – znaczenie i zastosowanie

Mieszkańcy Gadary prosili Chrystusa, by opuścił ich kraj, więc nie został tam długo, żeby im nie przeszkadzać. Wrócił łodzią na drugi brzeg, tą samą drogą, którą przybył, a tam zgromadził się wokół Niego wielki tłum (Ewangelia Marka 5:21). Pokazuje to, że choć jedni odrzucają Chrystusa, inni przyjmują Go i chętnie witają. Ewangelia odrzucona w jednym miejscu dotrze do innego, gdzie zostanie przyjęta lepiej.

Wśród wielu, którzy do Niego przyszli, był człowiek, który otwarcie poprosił o pomoc dla chorego dziecka. Był przełożonym synagogi, czyli przywódcą podczas nabożeństw w synagodze, a być może także jednym z sędziów miejscowego sądu. Mateusz nie podaje jego imienia, ale Marek je wymienia: Jair (zob. Księga Sędziów 10:3). Choć był przełożonym, przyszedł do Chrystusa z głęboką pokorą i szacunkiem. Gdy zobaczył Jezusa, padł Mu do stóp i gorąco błagał o pomoc, bo wierzył, że potrzebne mu miłosierdzie może otrzymać tylko od Niego.

Jego jedyna córka, mająca około dwunastu lat, umierała. Jak relacjonuje Marek, na początku powiedział, że wciąż żyje, ale jest bliska śmierci. Później, gdy dotarła do niego nowa wiadomość, oznajmił, że już umarła, jak podaje Mateusz. Mimo to nadal prosił Jezusa o pomoc dla niej, a Jezus zgodził się pójść z nim (Ewangelia Marka 5:24; Ewangelia Łukasza 8:42–49). Jego wiara nie osłabła, choć sytuacja zdawała się pogarszać.

Ktoś inny przyszedł potajemnie, jakby chciał ukradkiem zdobyć dla siebie uzdrowienie, i otrzymał pomoc, której szukał. Jezus uzdrowił tę kobietę, gdy szedł do domu przełożonego, a wielki tłum napierał na Niego. Wykorzystywał każdą chwilę i czynił dobro nawet w drodze. Wiele Jego nauk i cudów wydarzyło się podczas wędrówki. My także powinniśmy czynić dobro nie tylko w domu, lecz również w drodze (Księga Powtórzonego Prawa 6:7).

Ta biedna kobieta od dwunastu lat cierpiała na nieustanny krwotok. Z pewnością osłabił ją, pozbawił wielu wygód i doprowadził na skraj śmierci. Chodziła do wielu lekarzy i stosowała wszystkie zalecane przez nich kuracje. Dopóki mogła płacić, lekarze obiecywali jej wyleczenie, ale gdy skończyły się jej pieniądze, uznali jej przypadek za beznadziejny. Pokazuje to, że ludzie są gotowi wydać wszystko, by odzyskać zdrowie i życie. Pokazuje również, jak źle jest, gdy lekarze zamiast pomagać, pogarszają sytuację. Gdy leczenie nie przynosi skutku, choroba często się nasila, a wielu ludzi zwraca się do Chrystusa dopiero wtedy, gdy zawiedli wszyscy inni, którzy mogli im pomóc. On nadal jest pewnym schronieniem, nawet dla tych, którzy przychodzą do Niego na końcu.

Kobieta mocno wierzyła, że Chrystus ma moc ją uzdrowić. Sama, bez niczyjej zachęty, powiedziała sobie, że wystarczy, jeśli dotknie Jego szaty, a zostanie uzdrowiona (Ewangelia Marka 5:28). Wierzyła, że uzdrawia nie tylko jako prorok, który otrzymał moc od Boga, lecz jako Syn Boży, mający moc w sobie. Jej choroba była wstydliwa i osobista, więc nie potrafiła z prostotą opowiedzieć o niej Jezusowi otwarcie. Szukała zatem uzdrowienia w ukryciu, a jej wiara odpowiadała jej potrzebie.

Przecisnęła się za Nim przez tłum i zdołała dotknąć Jego szaty. Natychmiast wiedziała, że została uzdrowiona (Ewangelia Marka 5:29). Krwawienie ustało i od razu poczuła się zupełnie zdrowa, tak dobrze jak kiedykolwiek wcześniej. Dowodzi to, że uzdrowienie było prawdziwym cudem. Naturalne zdrowienie nie następuje w ten sposób, nagle i całkowicie, lecz dzieło Boga jest pełne. Podobnie ci, których Chrystus uzdrawia z choroby grzechu, śmiertelnej i odbierającej życie, nie mogą nie zauważyć pełnej zmiany na lepsze.

Chrystus zapytał potem, kto Go dotknął, a gdy kobietę odnaleziono, dodał jej otuchy. Sam wiedział, że wyszła z Niego moc (Ewangelia Marka 5:30). Nie oznaczało to, że uzdrawiając ją, osłabł. Przeciwnie, działał mocą życia i z radością czynił dobro. Chciał, by kobieta wyszła z ukrycia, więc zapytał, kto dotknął Jego szat, nie ze złością, lecz po to, by ją odnaleźć. Uczniowie uznali to pytanie za nierozsądne, bo tylu ludzi napierało na Jezusa (Ewangelia Marka 5:31). Jezus nie zwrócił uwagi na ich uwagę, tylko rozglądał się, by zobaczyć, kto to zrobił. Nie chciał jej obwiniać, lecz pochwalić jej wiarę, dodać jej otuchy i publicznie potwierdzić uzdrowienie, które już otrzymała. Nie musiał nikogo pytać, bo już ją widział. Pan Jezus zna zarówno ukryte grzechy, jak i ukryte akty wiary.

Kobieta wystąpiła wtedy naprzód, drżąca i przestraszona, niepewna, jak Jezus zareaguje (Ewangelia Marka 5:33). Ci, których Chrystus uzdrawia, często drżą, choć mają powód do radości. Mogła podejść śmiało, wiedząc, co się z nią stało, a jednak wciąż się bała. Było to zdumiewające błogosławieństwo, które nie stało się jeszcze tą radosną niespodzianką, jaką powinno być. Mimo to padła przed Nim na twarz. Ci, którzy się boją i drżą, nie mogą zrobić nic lepszego niż rzucić się do stóp Pana Jezusa, ukorzyć się przed Nim i powierzyć się Jego opiece. Opowiedziała Mu całą prawdę. Nie powinniśmy się wstydzić otwarcie mówić o tym, co dzieje się w ukryciu między Chrystusem a naszą duszą. Gdy zostaniemy do tego wezwani, powinniśmy opowiedzieć, co dla nas uczynił, by Go uwielbić i dodać innym otuchy. Świadomość, że przed Chrystusem nic nie da się ukryć, powinna też skłonić nas, by wyznać Mu wszystko. Jezus skierował do niej słowa pociechy: jej wiara przyniosła jej uzdrowienie (Ewangelia Marka 5:34). Oddaje cześć wierze, ponieważ wiara oddaje cześć Jemu.

Zobacz, jak to, czego dokonuje wiara na ziemi, znajduje potwierdzenie w niebie. Chrystus mówi: „Zostań uzdrowiona ze swojej choroby”. Gdy nasza wiara przyświadcza mocy i obietnicy Boga, mówiąc: „Tak jest i niech tak będzie także w moim życiu”, łaska Boga potwierdza modlitwy i nadzieje wiary, mówiąc: „Niech tak będzie i tak stanie się również dla ciebie”. Chrystus mówi więc: „Idź w pokoju”. Miej całkowitą pewność, że uzdrowienie przyszło we właściwy sposób, że naprawdę nastąpiło, i znajdź w tym pociechę. Ci, którzy dzięki wierze zostali uzdrowieni z duchowych chorób, mają dobry powód, by odejść w pokoju.