Ewangelia Łukasza 5:27 – znaczenie i zastosowanie

Wszystko tutaj, z wyjątkiem ostatniego wersetu, pojawiło się już w Ewangeliach Mateusza i Marka. Nie jest to opowieść o cudzie, którego Jezus dokonał w przyrodzie. To zapis cudów Jego łaski, które dla każdego, kto właściwie je rozumie, są równie mocnym dowodem, że Chrystus został posłany przez Boga.

Cudem Jego łaski było to, że powołał celnika, człowieka siedzącego przy cle, aby został Jego uczniem i naśladowcą (Ewangelia Łukasza 5:27). Już samo to, że obdarzył takim zaszczytem ubogich rybaków, ludzi o niskiej pozycji społecznej, było zaskakujące. Jeszcze bardziej zdumiewające było jednak to, że przyjął celników, którzy cieszyli się bardzo złą opinią i byli publicznie znieważani. Chrystus uniżył się i przyjął postać ciała podobnego do grzesznego. Naraził się przez to na krytykę i usłyszał zarzut, że jest przyjacielem celników i grzeszników.

Cudem Jego łaski było też to, że powołanie od razu przyniosło skutek (Ewangelia Łukasza 5:28). Lewi, celnik, choć ludzie wykonujący ten zawód często niewiele troszczyli się o religię, porzucił dobrą posadę w urzędzie celnym ze względu na Chrystusa i zbawienie swojej duszy. Mógł tam zyskać jeszcze więcej: zapewne miał zapewnione utrzymanie, a być może nawet perspektywę awansu. A jednak wstał i poszedł za Chrystusem. Żadne serce nie jest zbyt zatwardziałe, by Duch Chrystusa i Jego łaska nie mogły na nie oddziaływać, a żadna przeszkoda na drodze grzesznika do nawrócenia nie przekracza Jego mocy.

Kolejnym cudem Jego łaski było to, że nie tylko przyjął nawróconego celnika do grona swoich najbliższych uczniów, lecz także przebywał z celnikami, którzy jeszcze się nie nawrócili, aby przynieść im duchowe dobro. Bronił swojego postępowania, pokazując, że odpowiada ono całemu celowi Jego przyjścia na świat. Chrystus przyszedł jako lekarz dusz chorych z powodu grzechu i bliskich śmierci wskutek tej choroby. Szczególnie troszczy się o chorych, czyli o grzeszników, którzy wiedzą, że potrzebują lekarza. Przyszedł powołać grzeszników, nawet największych, do nawrócenia i zapewnić ich o przebaczeniu, gdy się nawrócą (Ewangelia Łukasza 5:31–32). To naprawdę dobra nowina, która przynosi wielką radość.

Cudem Jego łaski było również to, że cierpliwie znosił zarzuty grzeszników przeciwko Niemu i Jego uczniom (Ewangelia Łukasza 5:30). Nie odpowiedział na krytykę uczonych w Piśmie i faryzeuszy gniewem, choć miałby do tego podstawy. Odpowiedział za to rzeczowo i łagodnie. Zamiast wykorzystać tę sytuację, by okazać gniew wobec faryzeuszy, jak uczynił później, albo się na nich odegrać, okazał miłosierdzie ubogim celnikom, ludziom grzesznym na inny sposób, i dodał im otuchy.

Cudem Jego łaski było także to, że podczas kształcenia uczniów brał pod uwagę ich sytuację i dostosowywał obowiązki do ich sił i stopnia dojrzałości. Zarzucano, że Jego uczniowie nie poszczą tak często jak faryzeusze i uczniowie Jana Chrzciciela (Ewangelia Łukasza 5:33). Chrystus podkreślał jednak przede wszystkim prawdziwy sens postu: uśmiercanie grzechu, krzyżowanie ciała i życie w zaparciu się siebie. To znacznie lepsze niż sam post i zewnętrzne umartwienia, tak jak miłosierdzie jest lepsze niż ofiara.

Cudem Jego łaski było również to, że trudniejsze próby zachował dla późniejszych lat życia uczniów, kiedy Jego łaska lepiej przygotowałaby ich na te doświadczenia niż na początku. Wtedy byli jak dzieci w sali weselnej, gdy pan młody był z nimi: pełni radości, a każdy dzień był dla nich świętem. Chrystusa przyjmowano wszędzie, dokąd przychodził, a uczniów przyjmowano ze względu na Niego. Jak dotąd spotykali się z niewielkim sprzeciwem albo nie spotykali się z nim wcale. Nie miało tak być zawsze. Miały nadejść dni, kiedy pan młody zostanie im zabrany (Ewangelia Łukasza 5:35). Wtedy Chrystus pozostawi ich ze smutkiem w sercach, pracą do wykonania i światem pełnym wrogości oraz gniewu wobec nich. Będą wtedy pościć, bo nie będą już tak dobrze zaopatrzeni jak teraz. Będą głodni, spragnieni i pozbawieni odzieży (Pierwszy List do Koryntian 4:11). Będą też pościć o wiele częściej niż teraz, ponieważ Boża opatrzność będzie ich do tego wzywać i będą służyć Panu, poszcząc (Dzieje Apostolskie 13:2).

Kolejnym cudem Jego łaski było to, że dostosowywał obowiązki uczniów do ich sił. Nie chciał naszywać nowego kawałka materiału na starą szatę ani wlewać nowego wina do starych bukłaków (Ewangelia Łukasza 5:36–38). Nie chciał zaraz po powołaniu ich ze świata obciążać ich pełną surowością i trudami uczniostwa, żeby nie zawrócili. Kiedy Bóg wyprowadził Izraelitów z Egiptu, nie poprowadził ich drogą przez ziemię Filistynów, bo gdyby zbyt wcześnie zobaczyli wojnę, mogliby zmienić zdanie i wrócić do Egiptu (Księga Wyjścia 13:17). Podobnie Chrystus stopniowo wdrażał swoich naśladowców w zasady życia w Jego domu. Nikt, kto napił się starego wina, nie zapragnie od razu nowego ani nie będzie się nim od razu cieszyć, lecz powie: „Stare jest lepsze” (Ewangelia Łukasza 5:39), bo jest do niego przyzwyczajony. Uczniowie mogli więc sądzić, że ich dawne życie jest lepsze, dopóki stopniowo nie zostali przygotowani do nowego życia, do którego zostali powołani.

Można to też odczytać inaczej: pozwólmy im przywyknąć do praktyk religijnych, a wtedy podejmą je równie gorliwie jak wy, ale nie należy ich do tego zbyt pospiesznie przynaglać. Kalwin rozumie te słowa jako przestrogę dla faryzeuszy, by nie chlubili się swoim postem ani tym, jak bardzo go ostentacyjnie okazywali, i nie patrzyli z góry na uczniów Chrystusa dlatego, że nie robili tego samego. Religijność faryzeuszy była zewnętrzna i ostentacyjna, jak młode wino, które musuje i jest rześkie. Mądrzy ludzie mówią jednak, że stare wino jest lepsze, bo choć może nie barwić kielicha równie pięknie, mocniej rozgrzewa żołądek i jest zdrowsze. Uczniowie Chrystusa, choć mniej ostentacyjnie okazywali religijność, mieli w sobie więcej jej prawdziwej mocy.