Ewangelia Łukasza 5:29 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak Jezus powiedział do celnika Lewiego: „Pójdź za Mną”, Lewi wyprawia dla Niego wielkie przyjęcie we własnym domu. W Ewangelii Łukasza 5:29 najbardziej porusza mnie to, kto siedzi przy tym stole. Są tam celnicy i inni ludzie, których zwykle omijano przy porządnych stołach, a teraz jedzą razem z Jezusem i z własnym gospodarzem. Nikt tu nie musi udawać kogoś lepszego, niż jest. Tekst mówi tylko, że była spora liczba celników oraz innych, którzy zasiadali z nimi do stołu. Nie opisuje rozmów ani nastroju, więc nie ma potrzeby dopowiadać, jak wyglądał ten wieczór. Widać jednak wyraźnie, że w tym domu znalazło się miejsce dla ludzi, którzy zostali odsunięci na margines. Obraz ten pokazuje gospodarza, który przyjmuje gości takimi, jakimi są, zanim cokolwiek w nich się zmieni. Scena ma w sobie coś cichego i ciepłego, bo stół jest miejscem zwykłej bliskości, a nie wielkiej uroczystości. W następnym wersecie, w Ewangelii Łukasza 5:30, faryzeusze i ich uczeni w Piśmie szemrali właśnie z powodu tego wspólnego posiłku, co pokazuje, jak mocno stół mówi o tym, kogo się przyjmuje. Dla wierzącego może to być przypomnienie, że Bóg nie tylko patrzy na ludzi z dystansu, ale potrafi zasiąść z nimi tam, gdzie ich życie jest najbardziej widoczne.

Łukasz nie przedstawia przyjęcia Lewiego jako szczegółu obyczajowego. To dalszy ciąg sceny, w której celnik odpowiada na wezwanie Jezusa, zostawiając dotychczasowe zajęcie i idąc za Nim. Teraz jego dom staje się miejscem spotkania Jezusa z ludźmi podobnie ocenianymi przez otoczenie. Wspólny stół miał znaczenie większe niż samo jedzenie: wyrażał bliskość i gotowość do przebywania razem. Dlatego obecność celników i innych gości budzi sprzeciw faryzeuszów i uczonych w Piśmie. Nie chodzi jedynie o to, że Jezus znalazł się wśród osób uznawanych za grzeszne. Jego postawa pokazuje, że nie odsuwa ich od siebie, lecz przychodzi do tych, którzy potrzebują wezwania do nawrócenia. Obraz lekarza, którym odpowiada na zarzut, objaśnia sens tej bliskości. Właśnie dlatego późniejszy spór dotyczy nie menu, lecz tego, komu wolno być blisko. Werset nie mówi, że Jezus pochwala wszystko, co robią uczestnicy uczty, ani że sama gościnność Lewiego jest już pełnym opisem przemiany. Pokazuje natomiast konkretną konsekwencję spotkania: nowy uczeń otwiera swój dom, a jego dotychczasowe środowisko staje się przestrzenią, w której inni mogą zetknąć się z Jezusem. Uczta staje się więc znakiem misji, nie nagrodą za bezgrzeszność.

Lewi nie czekał, aż jego życie będzie uporządkowane, żeby zaprosić Jezusa do siebie. Wcześniej siedział w komorze celnej, a po tym, jak zostawił wszystko i poszedł za Nim, zorganizował przyjęcie w swoim domu. Tekst Ewangelii Łukasza 5:29 mówi wprost: „Potem Lewi wyprawił dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu; a była spora liczba celników oraz innych, którzy zasiadali z nimi do stołu.” Warto zauważyć, kim byli goście. Celnicy byli w oczach wielu ludzi zdrajcami, a inni przy stole należeli do tych, na których nikt nie zwracał uwagi. Lewi nie zostawił ich za drzwiami swojego nowego życia. Zaprosił ich do stołu razem ze swoim Nauczycielem. Z praktycznego punktu widzenia to pokazuje, jak wygląda wiara w zwykłym dniu. Zaczyna się od tego, co jest pod ręką: od domu, stołu i ludzi, którzy są blisko. Lewi nie potrzebował sceny ani specjalnych okoliczności. Wystarczyło otworzyć drzwi. Ewangelia nie opisuje w tym wersecie reakcji faryzeuszy, ale kolejne słowa rozdziału pokazują, że wspólny posiłek z celnikami wywołał zgorszenie. Przyjęcie Lewiego staje się więc miejscem, w którym widać, komu Boże zaproszenie jest skierowane.

Po wezwaniu Jezusa Lewi nie znika z opowieści. Zostawił dotychczasowe zajęcie i poszedł za Nim, a teraz otwiera przed Nim własny dom. Wielkie przyjęcie staje się odpowiedzią, która obejmuje także innych: przy stole zasiada wielu celników i ich znajomych. Stół jest tu czymś więcej niż tłem. To miejsce, w którym obecność Jezusa nie pozostaje sprawą prywatną Lewiego. Dzieli z nim posiłek i przebywa pośród ludzi, których inni uznają za niewłaściwych towarzyszy. Następujący sprzeciw faryzeuszów odsłania, jak wyraźna jest ta bliskość. W tej scenie nie ma jeszcze opisu przemiany każdego z gości. Jest za to konkret: Jezus jest pośród nich, a wspólny posiłek nie zostaje zamknięty dla tych, których łatwo odsunąć na margines. Łaska nie zaczyna się od stołu dla doskonałych. W Ewangelii Łukasza właśnie ta uczta prowadzi do słów Jezusa o lekarzu potrzebnym chorym i o wezwaniu grzeszników do nawrócenia. Dom Lewiego pozostaje więc znakiem gościnności, która nie ukrywa przeszłości gospodarza. Przy tym stole jego dawne życie nie ma ostatniego słowa.