Ewangelia Łukasza 5:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają po nauczaniu z łodzi, kiedy tłum wciąż stoi na brzegu. Szymon ma już za sobą noc bez połowu i zajmuje się płukaniem sieci. Ewangelia Łukasza 5:4 brzmi: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!”. To krótkie, konkretne polecenie skierowane do rybaka, który po ciężkiej nocy wraca do zwykłych obowiązków. Słychać w nim coś z porannego zmęczenia, z pracy, która nie przyniosła plonu, a mimo to każe wyjść jeszcze raz. Jezus nie tłumaczy, dlaczego głębia miałaby dać więcej, i nie obiecuje wyniku przed wyjściem na wodę. Zwraca się do Szymona, lecz czasownik w liczbie mnogiej wskazuje, że zadanie dotyczy większej grupy ludzi. Tekst mówi o wspólnej pracy, a nie o jednym wielkim przełomie. Szczególnie poruszające jest to, że odpowiedź Szymona w następnym wersecie zaczyna się od szczerego przyznania, że pracowali całą noc i nic nie złowili. Zanim pojawi się obfitość, jest prosta relacja o rozczarowaniu. Słowo Jezusa przychodzi właśnie tam, gdzie wcześniejsze wysiłki wydawały się daremne, i to mówi o Bożej bliskości wobec ludzi, którzy są już zmęczeni nowymi próbami.

Polecenie Jezusa pada w zwyczajnej przestrzeni pracy: rybacy skończyli płukać sieci, a Szymon udostępnił Mu swoją łódź, z której nauczał tłum. Teraz Jezus zwraca się do niego: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!”. W zdaniu słychać zarazem wezwanie skierowane do Szymona i zadanie dla całej załogi. To nie samotny bohater ma wykonać polecenie, lecz ludzie pracujący razem. Ważne jest też napięcie między głębią a dotychczasowym doświadczeniem rybaków. Z dalszej odpowiedzi Szymona wiadomo, że pracowali całą noc bez rezultatu. Werset 4 sam nie obiecuje jednak, że każde odważne przedsięwzięcie zakończy się sukcesem ani że Jezus usuwa trud każdej pracy. Opowiada o konkretnym poleceniu Jezusa w konkretnej sytuacji. Łukasz ukazuje, że nauczanie nie pozostaje oddzielone od codzienności: Jezus przemawia z łodzi, a potem kieruje słowo do ludzi, których praca właśnie przyniosła rozczarowanie. Głębia oznacza tu przede wszystkim miejsce połowu, nie gotową metaforę duchowej odwagi. Sens sceny odsłania dalszy ciąg: Szymon działa na słowo Jezusa, a obfity połów pokazuje, że Jego autorytet sięga także tego, czego rybacy sami nie potrafili osiągnąć.

Jezus wypowiada to zdanie do człowieka, który właśnie skończył pracę po nieudanej nocy. Rybacy płukali już sieci, więc wydawało się, że połów dobiegł końca. Polecenie jest jednak konkretne: w Ewangelii Łukasza 5:4 czytamy: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!”. Nie ma tu ogólnej rady o pobożnym życiu. Jest zwykły ruch w zwykłym miejscu pracy. Słowo przychodzi tam, gdzie ludzie znają już swoje zmęczenie i porażkę. Szymon przyznaje, że całą noc pracowali i nic nie złowili. Nie podważa jednak polecenia i odpowiada: „Na Twoje słowo zarzucę sieci”. Jego zaufanie nie wynika z tego, że sytuacja wygląda obiecująco. Wynika z tego, że słowo Jezusa jest ważniejsze niż własne doświadczenie. Tekst nie obiecuje, że każda próba zakończy się obfitym połowem, i nie mówi tego o każdym człowieku. Pokazuje natomiast, że wiara może wejść w znajomą pracę, także wtedy, gdy wydaje się ona wyczerpana. Bóg mówi nie tylko w świątyni, lecz także przy łodzi, warsztacie i biurku.

Jezus wypowiada te słowa po nauczaniu tłumu z łodzi Szymona. Łódź, która przed chwilą służyła za miejsce głoszenia, znów staje się miejscem pracy. Wiara nie odrywa tu od codzienności: spotyka człowieka przy sieciach, które trzeba płukać po bezowocnej nocy. Polecenie ma w sobie napięcie. Szymon zostaje wskazany z imienia, lecz Jezus mówi o zarzuceniu sieci w liczbie mnogiej. To nie samotny wysiłek, ale praca kilku osób, podjęta na słowo Jezusa. W następnym wersecie Szymon odpowiada, że zarzuci sieci, choć przez całą noc nic nie złowiono. Obfity połów, który następuje, jest częścią tej konkretnej historii; nie stanowi obietnicy, że każde posłuszeństwo przyniesie widoczny sukces. „Wypłyń na głębię” otwiera jednak perspektywę większą niż bezpieczny brzeg. Szymon nie zna jeszcze skutku, gdy słyszy polecenie. W tej chwili ważne jest nie wyjaśnienie całej przyszłości, lecz obecność Jezusa pośród zwyczajnego trudu i gotowość, by Jego słowo mogło poprowadzić dalej niż dotychczasowe doświadczenie. Nadzieja tej sceny nie polega na pewności wyniku, ale na tym, kto przemawia.