Ewangelia Łukasza 3:18 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Łukasza 3:18 zamyka krótki opis działalności Jana, który przy Jordanie mówił do ludzi wprost. Słowo „napomnienia” brzmi surowo, ale wersety poprzedzające pokazują, jak bardzo były konkretne. Żołnierze pytają, co mają robić, i słyszą o swojej codziennej pracy, a nie o ogólnym hasle. Lud czeka z napięciem i snuje domysły, kim jest ten człowiek, więc jego niepewność także staje się miejscem, w którym padają słowa. Łukasz nie rozpisuje wszystkich tych napomnień, zostawia jedynie ich kształt: wiele, różnych, dopasowanych do ludzi, którzy stoją przed Janem. W tym obrazie jest coś bardzo bliskiego. Pytania noszone w sercu rzadko mają jedną odpowiedź na całe życie. Częściej potrzebują słowa na dziś, mówionego do konkretnego miejsca i konkretnych wyborów. Dobra nowina i napomnienie idą tu razem, bo oba zostały skierowane do tego samego ludu i oba dotyczą sposobu, w jaki ludzie żyją. Dobra wieść nie znosi wezwania do zmiany, a wezwanie nie odbiera nadziei na tego, który przyjdzie po Janie. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że Boże dobro zostało wypowiedziane w zwykłych sprawach i właśnie tam stało się dla ludzi czymś realnym.

Łukasz podsumowuje posługę Jana jednym zdaniem: Jan „dawał też ludowi wiele innych napomnień i głosił dobrą nowinę”. To krótkie ujęcie pokazuje, że jego przesłanie nie ograniczało się do wezwania do nawrócenia ani do odpowiedzi na pojedyncze pytania. Jan wyjaśniał, jak przemiana ma wyglądać w konkretnym życiu: żołnierzom mówił, by nikogo nie uciskali, a celnikom, by nie pobierali więcej, niż należało. Kluczowe jest tu połączenie napomnienia z dobrą nowiną. Napomnienie nazywa zło i domaga się uczciwości; nie jest jednak całą treścią posłannictwa Jana. Wcześniejsze wersety wskazują na nadchodzącego mocniejszego od niego, który będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem. „Dobra nowina” nie oznacza więc pobłażliwości wobec krzywdy, ale wieść o Bożym działaniu, na które Jan przygotowuje lud. Ten werset nie podaje pełnej treści każdego z pozostałych napomnień ani nie rozwija znaczenia wszystkich obrazów Jana. Pokazuje jednak kształt jego głoszenia: prawda docierała do codziennych decyzji, a zarazem wskazywała poza samego Jana. Dlatego jego wezwania są częścią większej wiadomości, nie samodzielnym programem moralnym.

Jan Chrzciciel nie ograniczał się do wezwania do nawrócenia. Ewangelista pisze: „Dawał też ludowi wiele innych napomnień i głosił dobrą nowinę” (Ewangelia Łukasza 3:18). Słowo „też” pokazuje, że napomnienia i nowina szły obok siebie. Dobrze widać to w Ewangelii Łukasza 3:14, gdzie żołnierze pytają: „A my, co mamy robić?”. Odpowiedź była konkretna: nad nikim się nie znęcać, nikogo nie uciskać i poprzestawać na swoim żołdzie. Dobra nowina nie była ogólnikiem. Obok zapowiedzi kogoś mocniejszego od Jana pojawiały się zwyczajne wskazówki dla codziennego życia. Ewangelia wpływała na sprawy uczciwości, relacji i pracy konkretnych ludzi. Można to zobaczyć także w życiu wielu rodzin i zespołów. Ktoś przyjmuje dobrą wiadomość o przebaczeniu, a potem uczy się mówić prawdę w domu i rzetelnie wykonywać swoje obowiązki. Napomnienie pokazuje, jak tę radość przeżywać w zwykłych dniach. Ewangelista nie opisuje, czy słuchacze od razu zmienili życie. Mówi jednak wyraźnie, że Jan łączył pouczenie z ewangelią. Nowina i wezwanie do zmiany tworzą jedną całość, ponieważ wiara, która nie dotyka codzienności, szybko zostaje tylko słowem.

W Ewangelii Łukasza 3:18 Łukasz podsumowuje posługę Jana: „Dawał też ludowi wiele innych napomnień i głosił dobrą nowinę”. Jan nie ograniczał się do ogólnego wezwania do poprawy. Żołnierzom mówił konkretnie, by nie krzywdzili i nie uciskali innych, lecz poprzestawali na swoim żołdzie. Dobra nowina docierała więc także do zwyczajnych decyzji i do sposobu, w jaki człowiek traktuje bliźniego. Napomnienie i nadzieja spotykają się tu w jednym głosie. Jan wskazuje zło, które wymaga porzucenia, a zarazem zapowiada Tego, który jest mocniejszy od niego i przyniesie chrzest Duchem Świętym i ogniem. Nie stawia siebie w centrum. Jego słowa kierują ku nadchodzącemu działaniu Boga. W poprzednim wersecie obraz omłotu przypomina o oddzieleniu pszenicy od plew. W świetle tego obrazu napomnienie nie jest celem samym w sobie: odsłania, co niszczy życie, i wskazuje na Bożą obietnicę oczyszczenia. Dobra nowina Jana nie jest łatwym pocieszeniem ani wyrokiem bez nadziei. Jest wezwaniem, które prowadzi wzrok dalej, ku Temu, który przychodzi.