Ewangelia Łukasza 10:19 – znaczenie i zastosowanie

Ta obietnica pada w kontekście posłania. Siedemdziesięciu dwóch uczniów wyrusza przed Jezusem, a On mówi im wprost, że posyła ich jak owce między wilki. Słowa „Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi” brzmią więc jak zapewnienie dane ludziom, którzy wychodzą w niepewną drogę. Serce słyszy w nich przede wszystkim bliskość Tego, który daje tę władzę, a nie opis drogi wolnej od lęku. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje życia bez ran. Kiedy uczniowie wracają z radością, bo duchy im się poddają, Jezus kieruje ich serce ku czemuś trwalszemu: „cieszcie się, że wasze imiona są zapisane w niebie” (Ewangelia Łukasza 10:20). Władza z wersetu 19 staje się więc znakiem zaufania, a nie powodem do dumy. Ten werset dotyczy uczniów wysłanych w konkretne posłanie, dlatego nie należy go czytać jako obietnicy, że każde cierpienie ominie wierzącego. Obietnica „nic wam nie zaszkodzi” nie przekreśla lęku ani ran. Mówi raczej, że lęk nie musi być ostatnim słowem o człowieku, bo ostatnie słowo należy do Tego, który zapisał jego imię w niebie.

Łukasz umieszcza obietnicę władzy nad wężami, skorpionami i potęgą przeciwnika w konkretnej sytuacji: Jezus posłał siedemdziesięciu dwóch uczniów, a oni wrócili, opowiadając o poddających się złych duchach. Słowa „dałem wam władzę” odnoszą się więc do ich misji i działania w imię Jezusa. Nie są ogólną gwarancją, że żadna krzywda fizyczna nie spotka każdego wierzącego. Sam obraz węży i skorpionów podkreśla groźbę, wobec której uczniowie nie są bezradni, gdy wykonują powierzone im zadanie. Kluczowe rozróżnienie pojawia się w następnym zdaniu Jezusa: uczniowie nie mają czerpać największej radości z tego, że duchy im się poddają, lecz z tego, że ich imiona są zapisane w niebie. Moc nie staje się ich własnością ani miarą ich wartości. Jest powierzona przez Jezusa i pozostaje częścią misji, która wskazuje na Jego autorytet. Dla współczesnego czytelnika ten fragment mówi zatem o realności duchowego sprzeciwu, ale także o granicach triumfalizmu. Jezus zapewnia uczniów o swojej władzy; nie obiecuje, że każde niebezpieczeństwo zniknie. Pierwszeństwo ma przynależność do Boga, nie spektakularny sukces.

Jezus mówi do siedemdziesięciu dwóch uczniów, którzy wrócili z misji pełni radości. Władza, o której mowa, nie pochodzi z ich siły ani sprytu. Pochodzi od Tego, który ich posłał: „Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi” (Ewangelia Łukasza 10:19). Ten werset warto czytać w świetle tego, co zaraz następuje. Jezus nie pozwala uczniom cieszyć się przede wszystkim tym, że duchy im się poddają. Kieruje ich radość ku czemuś trwalszemu, ku temu, że ich imiona są zapisane w niebie (Ewangelia Łukasza 10:20). Ochrona i moc są prawdziwe, ale nie stają się celem same w sobie. Stają się znakiem przynależności do Boga. Dla kogoś, kto pracuje w trudnym miejscu, może to oznaczać spokojniejszą odwagę. Jego gotowość do działania nie musi zależeć od własnej doskonałości. Może opierać się na tym, kto go posłał i kto wciąż jest przy nim. Nie jest to jednak obietnica, że każde trudne doświadczenie ominie wierzącego. Te słowa zostały wypowiedziane w konkretnej misji i do konkretnych ludzi. Władza daje odwagę, ale sens nadaje jej Ten, kto ją przekazał.

Jezus wypowiada te słowa do siedemdziesięciu dwóch uczniów, których wcześniej posłał do miejscowości, dokąd sam zamierzał przyjść. Wracają z radością, bo nawet złe duchy poddają się im przez wzgląd na Jego imię. Obraz węży i skorpionów mówi o niebezpieczeństwie, ale także o władzy, którą uczniowie otrzymują od Jezusa. Nie jest to obietnica, że żadne nieszczęście ani cierpienie ich nie dosięgnie. Ich misja rozgrywa się pośród oporu, a słowa „nic wam nie zaszkodzi” nie powinny stawać się gwarancją doczesnego bezpieczeństwa. Ważne jest, co Jezus mówi zaraz potem: uczniowie mają cieszyć się przede wszystkim z tego, że ich imiona są zapisane w niebie. Zwycięstwo nad złem nie staje się ich własną zasługą ani najgłębszym źródłem wartości. Jest darem związanym z przynależnością do Boga. Można widzieć w tym obraz drogi przez teren, gdzie czyha niebezpieczeństwo, lecz nie ono wyznacza ostatnie słowo. Chrześcijańska nadzieja nie polega na pewności, że nic nie zaboli. Wyrasta z ufności, że zło nie odbiera uczniom miejsca w Bożym królestwie.