Ewangelia Łukasza 10:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wysyłają uczniów w drogę bez zapasów. Nie mają zabierać sakiewki, torby ani sandałów, a w drodze nie mają zatrzymywać się na długie powitania. Czytając je, łatwo usłyszeć surowość, ale tekst ma też w sobie coś czułego. Posłani zostają z ludźmi, którzy przyjmą ich pod swój dach, a Ewangelia Łukasza 10:7 przypomina, że robotnik zasługuje na swoją zapłatę. Brak zapasów nie oznacza więc samotności. Uczniowie mają nieść pokój i liczyć na gościnę tych, których spotkają. Serce dostrzega w tym fragmencie także ulgę. Ciężar, który niesiemy w podróży, bywa większy, niż trzeba, a obawa, że wszystko musi być zabezpieczone, zanim ruszymy dalej, potrafi odebrać siły. Jezus nie wymaga od uczniów pełnego wyposażenia, lecz wierności posłannictwu. Zakaz pozdrawiania w drodze brzmi ostro, ale jego pilność zostaje przy sprawie, którą uczniowie mają wypełnić. Tekst pokazuje, że lekkość i wspólnota mogą iść razem.

W Ewangelii Łukasza 10:4 Jezus mówi do siedemdziesięciu dwóch posłanych przed Nim: „Nie noście ze sobą sakiewki ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie!”. Nie jest to ogólna zasada, że uczniowie powinni zawsze podróżować bez zabezpieczeń ani że uprzejmość jest nieważna. Polecenie dotyczy konkretnej misji, której pilność ukazuje obraz wielkiego żniwa i małej liczby robotników. Brak sakiewki i torby oznacza rezygnację z samowystarczalnego planu podróży. Posłani mają polegać na Bogu i na gościnności tych, do których trafią. Dalsze wskazówki potwierdzają, że mają przyjmować podawane jedzenie i pozostać w jednym domu. Nie chodzi więc o pogardę dla potrzeb ciała, lecz o pełnienie zadania bez zabiegania o wygodniejsze warunki. Zakaz pozdrawiania w drodze brzmi ostro, jeśli odczytać go jako potępienie zwykłej życzliwości. W tym kontekście podkreśla raczej, że misji nie należy odkładać na rzecz długich, konwencjonalnych powitań. Uczniowie niosą pokój, jak pokazuje następny werset, ale ich uwaga ma pozostać skupiona na celu. Werset łączy pilność z zależnością: misja nie opiera się na zapasach ani statusie, lecz na Bożym posłaniu i napotkanej gościnności.

Wysłani przez Jezusa mieli wyruszyć bez zapasów. Nie mieli zabrać ani sakiewki, ani torby, ani zapasowych sandałów. Ten zakaz nie czyni z biedy celu samego w sobie. Chodzi o to, że posłannictwo nie może zależeć od tego, ile ktoś zdoła zgromadzić przed wyjściem. Słowa „Nie noście ze sobą sakiewki ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie!” mają w tym kontekście wyraźny cel. Wysłani mieli iść szybko, bo na miejscu czekała konkretna praca w miastach i miejscowościach, do których Jezus sam zamierzał przyjść. Długie formalności przy drodze mogły odsunąć to, co naprawdę ważne. Weźmy kogoś, kto szykuje się do ważnej rozmowy albo nowego zadania. Może tak długo dopracowywać wyposażenie, że nigdy nie zaczyna. Ten fragment pokazuje, że gotowość rodzi się z zaufania do tego, który posyła, a nie z liczby rzeczy w plecaku. Nie oznacza to lekceważenia spraw praktycznych. Tekst nie rozstrzyga, jak wysłani mieli sobie radzić po drodze, a jedynie wskazuje, że nic nie może przesłaniać wierności zleceniu. Najważniejsze pozostaje to, że posłańcy mieli nieść pokój domom, do których wchodzili, a nie zabezpieczać się na każdą okoliczność.

Jezus posyła siedemdziesięciu dwóch uczniów przed sobą, do miejsc, do których sam zamierza przyjść. Nakaz, by nie zabierali sakiewki, torby ani sandałów, nadaje tej drodze ton zależności: nie mają zabezpieczyć się na każdą ewentualność, lecz iść jako wysłani. Nie jest to ogólna pochwała braku przygotowania ani nakaz, by każdy wierzący porzucił swoje rzeczy. Dotyczy uczniów w konkretnej misji. Także zakaz pozdrawiania po drodze nie oznacza pogardy dla ludzi. W tym samym fragmencie uczniowie mają przynosić domom pokój. Droga nie może jednak pochłonąć całej uwagi: powierzona im wieść o bliskości królestwa Bożego ma dotrzeć do tych, którzy ich przyjmą. Widać tu osobliwy porządek czasu. Uczniowie idą przed Jezusem, lecz nie jako właściciele misji; przygotowują miejsce na przyjście kogoś większego od siebie. Ich ubóstwo środków odsłania, że nadzieja nie opiera się na tym, co zgromadzili, ale na Tym, który ich posyła. Wierność nie polega na posiadaniu pełnej mapy. Czasem polega na tym, by nie pomylić drogi z celem.