Księga Sędziów 11 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Jefte Gileadczyk był walecznym wojownikiem, a był on synem nierządnicy. Ojcem Jeftego był Gilead.

Ale także żona Gileada urodziła mu synów. Gdy więc synowie tej samej kobiety podrośli, wyrzucili Jeftego, mówiąc do niego: Nie będziesz miał udziału w dziedzictwie naszego ojca, ponieważ jesteś synem obcej kobiety.

Jefte uciekł daleko od swoich braci i mieszkał w kraju Tob. Przyłączyli się do niego jacyś nicponie i z nim wychodzili do walki.

Niedługo potem Ammonici wydali wojnę Izraelowi.

A kiedy Ammonici napadli na Izraela, wtedy starszyzna Gileadu poszła szukać Jeftego w kraju Tob.

Przyjdź! – powiedzieli do Jeftego – i bądź naszym wodzem, będziemy walczyć przeciw Ammonitom.

Czy to nie wy mnie znienawidziliście – odpowiedział Jefte starszyźnie Gileadu – i wyrzuciliście z domu mojego ojca? Dlaczego więc przybyliście do mnie teraz, kiedy popadliście w ucisk?

Odpowiedziała Jeftemu starszyzna Gileadu: Właśnie dlatego teraz zwróciliśmy się do ciebie. Pójdź z nami, ty pokonasz Ammonitów i zostaniesz wodzem nad wszystkimi mieszkańcami Gileadu.

Odpowiedział Jefte starszyźnie Gileadu: Skoro każecie mi wrócić, aby walczyć z Ammonitami, jeżeli Pan mi ich wyda, zostanę waszym wodzem.

Odpowiedziała Jeftemu starszyzna Gileadu: Niech Pan będzie świadkiem między nami. Z pewnością uczynimy zgodnie z twoim życzeniem.

Przyszedł więc Jefte ze starszyzną Gileadu. Lud ustanowił go swoim zwierzchnikiem i wodzem. Jefte powtórzył wszystkie swoje warunki w Mispa, w obecności Pana.

Jefte wysłał posłów do króla Ammonitów, aby mu powiedzieć: Co zaszło między nami, że przyszedłeś walczyć z moim krajem?

Król Ammonitów odpowiedział posłom Jeftego: Ponieważ Izrael, wracając z Egiptu, wziął moją ziemię od Arnonu aż do Jabboku i Jordanu, zwróć mi ją teraz bez walki.

Ponownie Jefte wysłał posłów do króla Ammonitów i

powiedział mu: Tak mówi Jefte: Izrael nie wziął ani ziemi moabskiej, ani ammonickiej.

Kiedy szedł z Egiptu, Izrael przeprawił się przez pustynię aż do Morza Czerwonego i przyszedł aż do Kadesz.

Wtedy Izrael wysłał posłów do króla Edomu, by powiedzieli: Pozwól mi, proszę, przejść przez twój kraj. Ale król Edomu nie uwzględnił prośby. Izrael wysłał także posłów do króla Moabu i ten również odmówił. Izrael pozostał w Kadesz.

Następnie, kiedy szedł przez pustynię, obszedł ziemię edomską i ziemię moabską i, gdy doszedł na wschód od ziemi moabskiej, rozbił obóz za Arnonem, nie wchodząc do ziemi moabskiej, ponieważ Arnon jest granicą Moabu.

Izrael wysłał następnie posłów do Sichona, króla Amorytów, panującego w Cheszbonie. Izrael polecił mu powiedzieć: Pozwól mi, proszę, przejść twój kraj aż do miejsca mojego przeznaczenia.

Jednak Sichon odmówił Izraelowi prawa przejścia przez swój kraj i w dodatku zebrał wojsko, rozbił obóz w Jahsa i zaczął walczyć z Izraelem.

Pan, Bóg Izraela, wydał Sichona wraz z jego wojskiem w ręce Izraela. On ich pokonał i tak Izraelici wzięli w posiadanie całą ziemię Amorytów, którzy ją zamieszkiwali.

Oto jak wzięli w posiadanie całą ziemię Amorytów od Arnonu aż do Jabboku i od pustyni aż do Jordanu.

Skoro zaś Pan, Bóg Izraela, wypędził Amorytów sprzed oblicza swojego ludu izraelskiego, dlaczego ty chcesz panować nad nim?

Czy nie posiadasz tego wszystkiego, co Kemosz, twój bóg, pozwolił ci posiąść? Tak samo i my posiadamy wszystko, co Pan, nasz Bóg, pozwolił nam posiąść!

Czy ty jesteś może lepszy niż Balak, syn Sippora, król Moabu? Czy wchodził on kiedykolwiek w spór z Izraelem? Czy walczył kiedykolwiek z nim?

Gdy Izrael przez trzysta lat mieszkał w Cheszbonie i w przynależnych miejscowościach, w Aroerze i w przynależnych miejscowościach oraz we wszystkich miastach na brzegach Arnonu, dlaczego go wtedy nie wyparliście?

Zatem nie ja zawiniłem przeciwko tobie, ale ty popełniłeś zło wobec mnie, zmuszając mnie do walki. Niech Pan, który jest sędzią, rozsądzi dziś sprawę między synami Izraela i Ammonitami!

Lecz król Ammonitów nie wysłuchał słów, które Jefte skierował do niego.

Księga Sędziów 11:28 pokazuje, że król Ammonitów odrzucił argumenty Jeftego, który bronił praw Izraela do tej ziemi i powoływał się na sprawiedliwy sąd Boga. Spór …

Duch Pana był nad Jeftem, który przebiegał dzielnice Gileadu i Manassesa, przeszedł przez Mispa w Gileadzie, z Mispa w Gileadzie ruszył przeciwko Ammonitom.

Jefte złożył też ślub Panu: Jeżeli sprawisz, że Ammonici wpadną w moje ręce,

wtedy ten, kto (pierwszy) wyjdzie od drzwi mojego domu, gdy w pokoju będę wracał z pola walki z Ammonitami, będzie należał do Pana i złożę z niego ofiarę całopalną.

Wyruszył więc Jefte przeciw Ammonitom, zmuszając ich do walki, i Pan wydał ich w jego ręce.

Rozgromił ich na przestrzeni od Aroeru aż do okolic Minnit, co stanowi dwadzieścia miast, i dalej aż do Abel-Keramim. Była to straszna klęska. Ammonici zostali poniżeni przez Izraela.

Gdy potem Jefte wracał do Mispa, do swojego domu, oto jego córka wyszła na spotkanie, tańcząc przy dźwiękach bębenków, a było to jedyne dziecko; nie miał bowiem oprócz niej ani syna, ani córki.

Gdy ją ujrzał, rozdarł swoje szaty, mówiąc: Ach, moja córko! Wielki ból mi sprawiasz! Ty też jesteś wśród tych, którzy mnie martwią! Oto bowiem nierozważnie złożyłem Panu ślub, którego nie będę mógł zmienić!

Odpowiedziała mu ona: Mój Ojcze! Skoro ślubowałeś Panu, uczyń ze mną zgodnie z tym, co powiedziałeś własnymi ustami, skoro Pan pozwolił ci dokonać pomsty na twoich wrogach, Ammonitach!

Ponadto powiedziała do swojego ojca: Pozwól mi uczynić tylko to jedno: puść mnie na dwa miesiące, a ja udam się na góry z moimi towarzyszkami, aby opłakać moje dziewictwo.

Idź! – powiedział do niej. I pozwolił jej oddalić się na dwa miesiące. Poszła więc ona i jej towarzyszki, i na górach opłakiwała swoje dziewictwo.

Minęły dwa miesiące i wróciła do swojego ojca, który wypełnił na niej swój ślub i tak nie poznała pożycia z mężem. Weszło to następnie w zwyczaj w Izraelu,

że każdego roku schodziły się na cztery dni córki izraelskie, aby opłakiwać córkę Jeftego Gileadczyka.