Księga Sędziów 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Gdy pod koniec poprzedniego rozdziału zostawiliśmy przywódców i lud Gileadu, szukali oni dowódcy. Uzgodnili, że ten, kto poprowadzi ich wojsko przeciwko Ammonitom, za powszechną zgodą zostanie głową całego ludu Gileadu. Zadanie było trudne, dlatego słusznie obiecano wysoką nagrodę temu, kto się go podejmie.

Wszyscy zgodzili się, że Jefta z Gileadu jest dzielnym wojownikiem i najlepszym kandydatem do tego zadania. Miał jednak trzy obciążenia. Po pierwsze, był synem nierządnicy, czyli kobiety, która nie była żoną jego ojca (Księga Sędziów 11:1). Niektórzy sądzą, że jego matka była poganką, a Józef Flawiusz pisze, że ze strony matki Jefta był obcym. Jeśli jego matka uprawiała nierząd, nie była to wina Jefty, choć musiał znosić hańbę z tym związaną.

Nie należy obwiniać ludzi za trudne okoliczności ich narodzin ani za pochodzenie, jeśli starają się własnymi zaletami uwolnić się od związanej z tym hańby. Syn nierządnicy, jeśli narodzi się na nowo, to znaczy zostanie odnowiony przez Boga, zostanie przez Niego przyjęty i otrzyma wszystkie przywileje Jego dzieci. Jefta nie mógł przeczytać w Prawie, że Ammonici, jego przyszli wrogowie, nie powinni wchodzić do zgromadzenia Pana. W tym samym fragmencie znalazł jednak również przepis, który zdawał się przemawiać przeciwko niemu: dziecko z nieprawego łoża miało być wykluczone w podobny sposób (Księga Powtórzonego Prawa 23:2–3). Jeśli jednak, jak najpewniej należy rozumieć ten przepis, dotyczył on jedynie dzieci zrodzonych z kazirodztwa, a nie z nierządu, nie odnosił się do Jefty.

Po drugie, bracia wypędzili go z ojczystej ziemi. Prawowite dzieci jego ojca, kierując się ścisłym odczytaniem Prawa, zmusiły go do odejścia i odmówiły mu udziału w dziedzictwie (Księga Sędziów 11:2). Nie wzięli pod uwagę jego niezwykłych zdolności, które zasługiwały na wyjątek i mogły przynieść rodzinie wielką pomoc i chlubę. Gdyby nie patrzyli na jego nieprawe pochodzenie i dali mu część dziedzictwa należną synowi, byłby dla nich błogosławieństwem.

Niewielu przypuszczałoby, że ten odrzucony młody człowiek zostanie wybawcą i sędzią Izraela. Bóg często najpierw poniża tych, których zamierza wywyższyć, i sprawia, że kamień odrzucony przez budujących staje się kamieniem węgielnym. Józef, Mojżesz i Dawid, trzej najsławniejsi pasterze Izraela, zostali odtrąceni przez ludzi, zanim Bóg powołał ich do wysokich zadań.

Po trzecie, podczas wygnania Jefta został przywódcą oddziału ludzi (Księga Sędziów 11:3). Skoro bracia go wypędzili, jego dumny duch nie pozwalał mu żebrać ani służyć jako niewolnik. Musiał żyć z miecza. Wkrótce zebrali się wokół niego inni ludzie, którzy znaleźli się w rozpaczliwym położeniu i mieli równie śmiały charakter; pociągała ich jego odwaga. Nazwano ich rozrzutnikami, co oznacza, że roztrwonili swój majątek i musieli znaleźć sposób na utrzymanie.

Nie przyłączyli się do niego, by rabować i grabić, lecz by polować na dzikie zwierzęta, a być może także napadać na ziemie należące do Izraela, których jeszcze nie zdobyto, albo na ziemie tych, którzy w jakiś sposób wyrządzili im krzywdę. To właśnie ten człowiek miał ocalić Izrael. Przez bałwochwalstwo ludzie ci sami stali się niewierni i obcy Bogu oraz Jego przymierzu. Dlatego, choć Bóg miał ich wybawić, gdy się nawrócą, postanowił uczynić to przez człowieka z nieprawego łoża i wygnańca, aby ich upokorzyć i przypomnieć im o ich grzechu.