Ewangelia Jana 5:28 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą Jego głos:” padają w rozmowie o Synu, który ma życie w sobie i władzę wydawania sądu. Dla kogoś, kto zna żałobę, samo słowo „grób” jest bardzo ciężkie. Jezus nie omija tego obrazu, lecz wypowiada go wprost i wchodzi w sam jego środek. Ewangelia Jana 5:3 pokazuje wokół sadzawki Betesda chorych, którzy czekają na poruszenie wody. To długie i zmęczone wyczekiwanie, w którym łatwo przestać wierzyć, że cokolwiek się zmieni. Można sobie wyobrazić, że takie czekanie zostawia w człowieku pustkę. Werset 28 mówi jednak o czymś innym: o głosie, który dociera do wszystkich, którzy spoczywają w grobach, i to jest głos Syna, o którym mowa w Ewangelii Jana 5:25. Najbardziej poruszające w tym obrazie jest to, że nie ma w nim pośpiechu ani zamieszania. Jest godzina, którą zna Bóg, i jest zapowiedź, że ten głos zabrzmi. Ewangelia Jana 5:28 nie opisuje, jak będzie wyglądał ten moment, ale mówi wyraźnie, że śmierć nie ma ostatniego słowa.

„Nie dziwcie się temu” odnosi się do słów Jezusa o życiu i sądzie. Wcześniej mówi On, że umarli już teraz słyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy go przyjmują, żyją. W wersecie 28 obraz staje się konkretny: nadejdzie godzina, gdy głos Jezusa usłyszą wszyscy spoczywający w grobach. Nie chodzi już tylko o duchowe przejście ze śmierci do życia, lecz o powszechne zmartwychwstanie. Kluczowe rozróżnienie przebiega między tym, co dzieje się „nawet już” w teraźniejszości, a tym, co dopiero nadejdzie. Werset 28 nie opisuje szczegółowo, jak nastąpi zmartwychwstanie. Podkreśla natomiast jego zasięg i źródło: nikt z umarłych nie pozostaje poza wezwaniem Syna. Werset następny dopowiada, że zmartwychwstanie prowadzi do różnych rozstrzygnięć: jedni powstaną do życia, inni na sąd. Dlatego słowa Jezusa nie są jedynie pocieszeniem, że śmierć nie ma ostatniego słowa. W kontekście rozdziału są też poważnym przypomnieniem o Jego władzy sądzenia. Nadzieja zmartwychwstania i odpowiedzialność za życie należą tu do jednej wypowiedzi: głos, który wzywa umarłych, jest zarazem głosem Syna Człowieczego, któremu powierzono sąd.

Jezus mówi do słuchaczy, którzy właśnie usłyszeli, że Ojciec przekazał Synowi władzę wykonywania sądu. Słowa „Nie dziwcie się temu!” odnoszą się do tego, co dopiero zostanie zapowiedziane, a zapowiedź dotyczy wszystkich, którzy spoczywają w grobach. Najważniejsze jest to, czyj głos zostanie usłyszany. Nie głos człowieka, nie wspomnienie i nie cisza cmentarza, lecz głos Syna Bożego. Ewangelia Jana 5:25 mówi, że godzina już jest, gdy umarli usłyszą Jego głos. Ewangelia Jana 5:28 zapowiada natomiast godzinę, która dopiero nadejdzie. Oba fragmenty łączy jeden obraz: ten sam Syn, który działa już teraz, przemówi także wtedy. Tekst nie opisuje szczegółów tej godziny. Nie wyjaśnia też, jak zmartwychwstanie wygląda dla każdego z osobna. Ewangelia Jana 5:29 mówi o dwóch wynikach i łączy je z dobrymi oraz złymi czynami. Ewangelia Jana 5:30 podkreśla, że sąd Syna jest sprawiedliwy, ponieważ wypełnia wolę Tego, który Go posłał. Człowiek, który boi się kresu, może zapytać, czy grób ma ostatnie słowo. Ten werset odpowiada, że nie. Ostatnie słowo należy do głosu Syna Bożego.

„Nie dziwcie się temu” brzmi jak wezwanie, by nie zamykać Bożego działania w granicach tego, co wydaje się możliwe. Jezus mówi o godzinie, w której głos dotrze do wszystkich spoczywających w grobach. Śmierć nie wyznacza więc ostatecznej granicy Jego władzy. Człowiek nie ginie z pola widzenia Boga, nawet gdy dla żyjących pozostaje już tylko cisza grobu. Wcześniej Jezus mówi, że umarli już teraz słyszą głos Syna Bożego i otrzymują życie. Werset 28 kieruje jednak wzrok ku przyszłemu zmartwychwstaniu. Nie należy zacierać tej różnicy: życie, które zaczyna się przez słuchanie i wiarę, oraz nadchodząca godzina, gdy wszyscy zmarli usłyszą Jego głos, należą do tej samej obietnicy, lecz nie są tym samym. Dalsze słowa rozdziału mówią o zmartwychwstaniu życia i zmartwychwstaniu potępienia. Nadzieja nie oznacza tu obojętności wobec dobra i zła. Jezus przedstawia siebie jako Syna, któremu powierzono sąd, i zapewnia, że sądzi sprawiedliwie. W tej perspektywie grób nie jest ostatnim słowem, a głos Chrystusa nie tylko przywraca życie, lecz odsłania prawdę o ludzkim życiu.