Ewangelia Jana 3:26 – znaczenie i zastosowanie

W tym krótkim zdaniu słychać niepokój uczniów Jana. Przychodzą do swojego nauczyciela z wiadomością, która brzmi prawie jak skarga: „Nauczycielu, oto Ten, który był z tobą po drugiej stronie Jordanu i o którym ty wydałeś świadectwo, teraz udziela chrztu i wszyscy idą do Niego”. Mówią o tłumie, który odchodzi w stronę Jezusa, i o tym, że coś bliskiego sercu zaczyna tracić blask w oczach innych. Ta scena dobrze pokazuje pokusę, która dotyka każdego, kto coś dla innych zapoczątkował. Jan wskazywał na Mesjasza, a teraz widzi, jak ten, na kogo wskazał, przyciąga uwagę ludzi. Sam werset nie zawiera jeszcze odpowiedzi Jana, ale już pytanie uczniów stawia przed nim wybór: można się zranić albo dostrzec, że misja nie kończy się na nas. Według Ewangelii Jana 3:28 Jan został posłany przed Nim, a nie zamiast Niego. Wierność nie zawsze polega więc na tym, by stać w centrum. Czasem polega na tym, by pozwolić, aby to, co zaczęło się dzięki nam, należało do kogoś większego.

W Ewangelii Jana 3:26 uczniowie Jana przedstawiają działalność Jezusa jak zmianę układu sił: Ten, o którym Jan świadczył, teraz chrzci, a „wszyscy idą do Niego”. W ich słowach słychać nie tylko informację, lecz także niepokój o to, że ludzie odchodzą od ich nauczyciela. „Wszyscy” nie musi oznaczać dosłownie każdego człowieka; wyraża skalę, jaką uczniowie dostrzegają. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednak tego, co widzą uczniowie, i tego, jak Jan rozumie swoją rolę. Wcześniej Jezus i Jan udzielają chrztu w różnych miejscach, a między uczniami Jana a pewnym Żydem wybucha spór o oczyszczenie. Łatwo więc odczytać sytuację jako rywalizację. Jan odpowiada inaczej: niczego nie otrzymuje się poza tym, co zostało dane z nieba, a on sam nie jest Mesjaszem, lecz został posłany przed Nim. Porównuje się do przyjaciela oblubieńca, którego radość wynika z obecności oblubieńca, nie z własnego pierwszeństwa. Werset odsłania zatem napięcie między widzialnym sukcesem a właściwym sensem powołania. Jan nie musi zatrzymywać przy sobie ludzi, skoro jego świadectwo prowadzi ich do Jezusa.

Uczniowie Jana przychodzą do swojego nauczyciela z wyraźnym żalem. Mówią o Tym, który był po drugiej stronie Jordanu i o którym Jan świadczył. Teraz „Ten” udziela chrztu, a „wszyscy idą do Niego”. Ich słowa brzmią jak raport o stracie. Widzą zmianę wpływów i tłumy, a nie to, co dzieje się w sercu Jana. Jan nie wchodzi w spór o pozycję. Odpowiada krótko, że człowiek nie może otrzymać niczego, czego nie dano mu z nieba (Ewangelia Jana 3:27). Wcześniej przypomniał, że nie jest Mesjaszem, lecz został posłany przed Nim (Ewangelia Jana 3:28). Jego rola jest jasna, dlatego nie musi bronić swojego miejsca. Obraz przyjaciela oblubieńca pokazuje, że radość Jana nie polega na zajmowaniu pierwszego planu. Przyjaciel stoi i słucha, a jego radość wypełnia głos Oblubieńca (Ewangelia Jana 3:29). Taka postawa wygląda spokojnie wtedy, gdy ktoś kończy swoją część pracy, a dalszą drogę przejmuje ktoś inny. Słowa „Trzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał” (Ewangelia Jana 3:30) nie są gorzką zgodą na przegraną. Wyrażają wierność i zaufanie, że Bóg prowadzi dzieło właściwą drogą.

W tym wersecie cudza uwaga staje się miarą sukcesu: „wszyscy idą do Niego”. Ludzie przychodzący do Jana mówią o Jezusie, który udziela chrztu, i przypominają, że Jan wcześniej dał o Nim świadectwo. W ich słowach pobrzmiewa napięcie: Ten, o którym Jan mówił, przyciąga teraz tłumy. Sam tekst nie mówi wprost, co Jan czuje, ale pokazuje chwilę, w której łatwo pomylić wierność powołaniu z potrzebą zachowania pierwszego miejsca. Dalsza odpowiedź Jana odsłania jego perspektywę: człowiek otrzymuje to, co dane z nieba, a Jan nie jest Mesjaszem, lecz został posłany przed Nim. To porządkuje scenę bez pogardy dla pracy Jana. Jego świadectwo nie traci znaczenia dlatego, że ludzie zwracają się ku Jezusowi. Spełnia swój cel, gdy prowadzi poza siebie. Można zobaczyć tu dwa miejsca, w których Jan i Jezus udzielają chrztu, a ludzie wybierają, dokąd pójść. Jan nie zamienia tej zmiany w rywalizację. Później nazwie radością głos oblubieńca i powie, że Jezus ma wzrastać. Jego miejsce okazuje się nie mniejsze, lecz właściwe: przy świadectwie o Tym, który przyszedł.