Ewangelia Jana 3:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment mówi o czymś bardzo zwyczajnym. Jan udziela chrztu w miejscu, gdzie jest wiele wody, a ludzie przychodzą i przyjmują chrzest. Ewangelista nie opisuje, co czuli ci, którzy szli nad wodę. Zapisuje ruch, przyjście i przyjęcie, bez zaglądania w serce. Ten spokojny sposób mówienia pokazuje, że droga do Boga może zacząć się od konkretnego kroku, zanim człowiek zdoła nazwać wszystko, co w nim jest. Ainon i Salim pojawiają się w tekście jako miejsca, bez szerszego wyjaśnienia, więc nie warto budować wokół nich domysłów. Tekst podaje wprost jedynie to, że wody było tam dużo, a to wyjaśnia wybór miejsca. Ludzie, którzy przychodzili, mogli nieść różne ciężary, ale Ewangelia zapisuje ich jako tych, którzy przyszli i przyjęli chrzest. W tym prostym opisie widać, że zbliżenie się do Boga bywa po prostu obecnością na miejscu, a nie długim tłumaczeniem siebie. Najbardziej poruszające jest to, że samo przychodzenie zostaje zapisane. Woda, tłum i zwykły dzień stają się miejscem, w którym spotkanie z Bogiem staje się możliwe.

Wzmianka o Ainon, Salim i obfitości wody nadaje scenie konkretny, niemal topograficzny kształt. Jan nie naucza tu jedynie o chrzcie: ludzie rzeczywiście przychodzą do niego i go przyjmują. Ewangelista podaje też prosty powód wyboru miejsca — było tam wiele wody. Nie trzeba dopisywać tej informacji ukrytej symboliki, by dostrzec jej znaczenie: chrzest wymagał warunków, w których można go było udzielać. Werset umieszcza działalność Jana obok działalności Jezusa i Jego uczniów, wspomnianej chwilę wcześniej. Nie przedstawia jednak tych wydarzeń jako sporu o to, kto ma większe powodzenie. Taki niepokój pojawi się dopiero w słowach uczniów Jana, gdy zauważą, że ludzie idą do Jezusa. Ważna jest również informacja, że Jan nie został jeszcze wtrącony do więzienia: scena należy do czasu, w którym jego publiczna posługa nadal trwała. To krótki zapis, nie pełne objaśnienie znaczenia chrztu. Wskazuje jednak na jego widzialny, wspólnotowy wymiar: ludzie przychodzą, przyjmują chrzest, a posługa Jana dokonuje się w określonym miejscu i czasie. Konkret sceny pomaga czytać ją uważnie, bez mylenia szczegółu geograficznego z głównym tematem dalszej rozmowy.

Ewangelia Jana 3:23 zaczyna się od zwyczajnego opisu miejsca. Jan chrzci w Ainon, w pobliżu Salim, ponieważ było tam wiele wody. Ten szczegół może wydawać się techniczny, a jednak pokazuje, że Boże dzieło dokonuje się w konkretnym miejscu, przy konkretnych warunkach i z tym, co jest pod ręką. Tekst podaje powód wyboru miejsca wprost, bez żadnego nadzwyczajnego znaku. Jest woda i przychodzą ludzie, którzy chcą przyjąć chrzest. Zwykła służba, wykonywana uczciwie i z gotowością, staje się w ten sposób miejscem spotkania ludzi z Bożym wezwaniem. Taka wierność nie wymaga wielkich okoliczności. W Ewangelii Jana 3:27 Jan odpowiada na słowa swoich uczniów zdaniem, które wyznacza granicę jego posłannictwa: człowiek nie może otrzymać niczego, co nie byłoby mu dane z nieba. Woda w Ainon jest dobrym warunkiem, ale nie daje Janowi tego, czego może udzielić tylko Bóg. Fragment mówi więc o pracy, która nie czeka na idealne warunki i nie przypisuje sobie owoców. Wierność w zwykłej pracy idzie w parze z pokorą. Człowiek robi to, co do niego należy, a wynik zostawia w ręku Bożym.

Jan udzielał chrztu w Ainon, bo było tam wiele wody. Ewangelia podaje prosty, konkretny szczegół: ludzie przychodzili i przyjmowali chrzest. W pobliżu tej sceny Jezus także przebywał z uczniami i udzielał chrztu. Nie oznacza to, że Jan i Jezus rywalizowali o ludzi. Późniejsza wypowiedź Jana ukazuje go jako świadka, który uznaje, że człowiek otrzymuje to, co zostało mu dane z nieba. W tej krótkiej wzmiance woda nie jest dekoracją. Jest miejscem, gdzie wiara przybiera widzialny kształt: ludzie przychodzą, a Jan służy temu, co Bóg pośród nich czyni. Chrzest wskazuje na oczyszczenie i nowe życie, o których rozmowa Jezusa z Nikodemem mówiła wcześniej w rozdziale, choć ten werset sam nie objaśnia pełnego znaczenia obrzędu ani kolejności nawrócenia i chrztu. Jest w tej scenie cicha pokora. Jan nie zatrzymuje przychodzących dla siebie; jego posługa pozostaje otwarta na działanie Boga. Woda gromadzi ludzi, lecz nie należy do Jana. Także to, co dokonuje się przez ludzką służbę, ostatecznie wskazuje poza nią, ku Temu, od którego pochodzi życie.