Ewangelia Jana 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowa starosty weselnego brzmią jak zwykła uwaga przy stole, ale kryje się w nich coś poruszającego. Mówi on o porządku, w którym dobre wino podaje się na początku, zanim goście przestaną zwracać uwagę na smak. Tymczasem w Kanie dzieje się coś innego. Dobre wino pojawia się na końcu, kiedy wcześniej zabrakło wina i kiedy ludzie przestali już liczyć na cokolwiek lepszego. Starosta nie wie, skąd wino pochodzi. Wie o tym tylko służba, która czerpała wodę. Ta cicha prawda pokazuje, że przemiana dokonała się z dala od oczu tych, którzy biesiadowali. Czasem ktoś długo czeka, a dobro przychodzi w miejscu, którego nikt wcześniej nie wskazał, i nie zawsze wiadomo, kto nad tym pracował. Ewangelia Jana 2:10 nie obiecuje, że każda trudna chwila zakończy się równie hojnie. Opisuje jednak zdarzenie, w którym dobro pojawia się wtedy, gdy wydawało się już niemożliwe. Dlatego ten fragment może być dla wielu cichym świadectwem, że koniec opowieści nie zawsze jest ostatnim słowem.

W Kanie Galilejskiej starosta weselny ocenia nie cud, lecz jego widoczny skutek: jakość wina. Zwraca się do pana młodego, bo sądzi, że to on odpowiada za nietypowy porządek uczty. Zna zwyczaj: najpierw podaje się dobre wino, a gorsze dopiero później, gdy goście już pili. Jego uwaga odsłania kontrast między ludzkim oczekiwaniem a tym, co właśnie uczynił Jezus. Woda stała się winem nie tylko po to, by wesele mogło trwać. Jan nazywa to wydarzenie znakiem: jego sens wykracza poza samą obfitość i jakość daru. W wersecie 11 czytamy, że Jezus objawił swoją chwałę, a Jego uczniowie uwierzyli w Niego. Starosta dostrzega dobre wino, choć nie zna jego źródła; słudzy wiedzą, skąd pochodzi, a uczniowie rozpoznają w tym działanie Jezusa. Nie należy więc odczytywać słów starosty jako obietnicy, że wszystko w życiu będzie z czasem lepsze. W tej scenie to konkretne, zaskakujące działanie Jezusa staje się znakiem Jego chwały. Zwyczajna ocena weselnego napoju nie wyjaśnia cudu, ale pozwala zauważyć, że dar Jezusa przewyższa to, czego oczekiwano.

Starosta weselny mówi te słowa do pana młodego, gdy wino na weselu w Kanie już się skończyło i zaczęto podawać nowe. Jego zdziwienie jest wyraźne: zwykle najpierw podaje się lepsze trunki, a gdy goście są już zmęczeni, gorsze. Tu jest odwrotnie: „Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wtedy gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory.” Starosta nie wiedział, skąd wino pochodzi. Wiedzieli o tym słudzy, którzy czerpali wodę. Ten szczegół pokazuje, że prawda o tym, co się wydarzyło, nie była od razu widoczna dla tych, którzy zasiadali przy stole. Była znana tym, którzy wykonali polecone im zadanie. Słowo „zachowałeś” mówi o czymś przemyślanym. Dobre wino nie pojawiło się przypadkiem. Pojawiło się w odpowiednim momencie. To, co wydawało się najmniej oczekiwane, okazało się najlepsze. Jezus nie idzie utartym schematem, lecz pokazuje, że Jego dary przewyższają to, czego ludzie się spodziewali. Tekst nie mówi więc, że cokolwiek musi być zawsze odwrotne. Mówi o tym, że w Kanie wydarzyło się coś, czego nikt nie zaplanował, a co miało swój czas i swój sens.

Wesele w Kanie miało trwać, a zabrakło wina. Właśnie w tej zwyczajnej, kłopotliwej chwili Jezus przynosi więcej, niż potrzeba, i to, co najlepsze, pojawia się później. Starosta weselny znał zwyczaj: dobre wino podaje się najpierw. Nie wiedział, skąd pochodzi to nowe; wiedzieli słudzy, którzy czerpali wodę. Znak odsłania więc nie tylko obfitość, lecz także cichą obecność działania Jezusa, dostrzeganą przez tych, którzy byli blisko wydarzeń. Słowa starosty nie ustanawiają zasady, że po każdym trudnym czasie przyjdzie łatwiejszy ani że doczesne braki zawsze zostaną wyrównane. W tej scenie mówią o konkretnym znaku, przez który Jezus objawia swoją chwałę, a uczniowie zaczynają w Niego wierzyć. Wesele staje się obrazem radości, której źródłem nie jest ludzka zaradność, lecz dar przychodzący od Chrystusa. „Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory” — mówi starosta, nie znając pełnej prawdy o tym, co się wydarzyło. W tych słowach pobrzmiewa nadzieja, że Boże działanie nie zawsze jest widoczne od początku. Znak w Kanie nie wyjaśnia każdej zwłoki, ale wskazuje na Jezusa jako tego, w którym objawia się Boża hojność.