Ewangelia Jana 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Starosta weselny nie wiedział, skąd pochodzi wino, które właśnie posmakował. Ewangelista Jan nie ocenia tej niewiedzy i nie wytyka mu jej, tylko stawia obok niego sług, którzy czerpali wodę. Oni wiedzieli, bo to ich ręce napełniły stągwie i to oni zanieśli je staroście weselnemu. Nie zmienili wody w wino, ale byli przy tym, co się działo. Tekst nie opisuje ich uczuć, lecz pokazuje, jak blisko byli cudu. Wiedza o tym, co Bóg czyni, nie zawsze przychodzi razem z gotowym smakiem dzieła. Czasem zostaje udziałem tych, którzy wykonywali zwykłą pracę przy wodzie, zanim cokolwiek zaczęło być widać. Tekst nie każe im niczego ogłaszać ani czekać na uznanie. Ich wierność była prosta i konkretna, a jednak to oni byli najbliżej źródła tego, co się wydarzyło. W Ewangelii Jana 2:9 obok siebie stoją dwa doświadczenia: gościa, który cieszy się winem, i nosicieli wody, którzy wiedzą więcej. Obaj korzystają z tej samej uczty, lecz tylko jeden zna jej początek. Może właśnie w tym jest głębsza pociecha, że Bóg działa również tam, gdzie Jego dzieło nie jest oglądane z zewnątrz, i że zwykła służba potrafi nieść w sobie prawdę, której nie widać na pierwszy rzut oka.

W Ewangelii Jana 2:9 spotykają się dwie perspektywy: starosta weselny rozpoznaje jakość wina, lecz nie zna jego pochodzenia; słudzy znają jego pochodzenie, bo czerpali wodę. Ta różnica nie jest jedynie szczegółem opowieści. Ujawnia, że znak Jezusa może być widoczny w swoim skutku, choć jego źródło pozostaje nieznane części uczestników. Starosta przywołuje pana młodego i chwali go za zachowanie dobrego wina na później. Nie wie, że wino powstało z wody na polecenie Jezusa. Jego słowa trafnie opisują niezwykłą jakość daru, ale przypisują zasługę niewłaściwej osobie. Jan nie ośmiesza starosty; pokazuje raczej ograniczenie wiedzy opartej wyłącznie na tym, co widać. Słudzy mają inną wiedzę: uczestniczyli w wykonaniu polecenia i wiedzą, skąd zaczerpnięto napój. Nie oznacza to, że rozumieją już pełny sens wydarzenia. Dopiero następny werset nazywa ten czyn znakiem, przez który Jezus objawił swoją chwałę, a uczniowie uwierzyli w Niego. Cud służy więc nie tylko rozwiązaniu konkretnego braku na weselu. Wskazuje na Jezusa, choć rozpoznanie tego wymaga czegoś więcej niż samego skosztowania wina.

Starosta weselny skosztował wina i nie wiedział, skąd się wzięło. Wiedzieli o tym słudzy, którzy czerpali wodę. Ewangelista zostawia tę różnicę bez komentarza, ale sama scena mówi wyraźnie. Kierujący ucztą dostał gotowy efekt, a prawdę o tym, co się stało, poznali ci, którzy wykonali proste polecenia. Jezus kazał napełnić stągwie wodą, a słudzy zrobili to aż po brzegi, nie znając jeszcze jej przeznaczenia. Najpierw było posłuszeństwo, a potem zrozumienie. Tekst nie mówi jednak, że każda wierna praca od razu przyniesie widoczny wynik. Mówi jedynie, kto co wiedział w tamtej chwili. Słudzy nie mieli wpływu na przebieg wesela, a jednak to oni byli świadkami znaku. Ich zwykła, czasem mozolna służba stała się miejscem, w którym działanie Jezusa stało się widoczne dla tych, którzy byli blisko. Ten obraz pokazuje, że codzienne posłuszeństwo nie musi od razu wiedzieć wszystkiego, aby być prawdziwym udziałem w dziele Bożym. Znak w Kanie został rozpoznany przez tych, którzy nosili wodę, a nie przez tego, który pierwszy go posmakował.

Wesele w Kanie trwa, a starosta weselny kosztuje wina, nie wiedząc, skąd się wzięło. Słudzy wiedzą, bo to oni czerpali wodę i zanieśli ją na polecenie Jezusa. Ewangelista nie mówi, co wtedy rozumieli; pokazuje jednak, że byli blisko wydarzenia, którego źródło pozostało ukryte przed człowiekiem odpowiedzialnym za przyjęcie. W tej scenie znak nie przerywa radości wesela. Wino trafia do gości, a starosta zwraca się do pana młodego, chwaląc dobre wino zachowane na tę chwilę. Jezus działa pośród zwyczajnych czynności: napełniania stągwi, czerpania i zanoszenia. Jego chwała objawia się nie przez rozgłos, lecz przez dar, którego pochodzenia większość uczestników nie zna. Jest tu cicha różnica między widzieć skutek a znać drogę, która do niego prowadzi. Słudzy nie otrzymują w wersecie objaśnienia tajemnicy; wiedzą tylko to, czego sami byli świadkami. A jednak ich udział należy do opowieści o znaku, przez który uczniowie uwierzyli w Jezusa. Czasem wiara zaczyna się blisko tego, co niewidoczne dla innych: przy prostym zadaniu wykonanym w zaufaniu.