Ewangelia Jana 2:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment zaczyna się od czegoś bardzo zwyczajnego. Na weselu zabrakło wina, co dla gospodarzy i gości mogło być powodem wstydu. Matka Jezusa nie ukrywa tego braku i nie próbuje go sama naprawić. Zauważa go i mówi wprost: „Nie mają już wina”. W tej prostocie jest coś bardzo ludzkiego, bo zanim pojawi się cud, pojawia się zwykła troska, która nie udaje, że wszystko jest w porządku. Warto zauważyć, czego ten werset nie mówi. Nie słyszymy tu jeszcze odpowiedzi Jezusa, która przyjdzie w następnym wersie, ani prośby sformułowanej wprost. Jest tylko stwierdzenie skierowane do Syna. Matka nie tłumaczy, nie wyjaśnia i niczego nie wymaga. Zostawia brak przy Nim, a to już jest gest zaufania. Dla kogoś, kto nosi w sobie pustkę, ten obraz może być bardzo bliski. Czasem najtrudniejsze jest samo nazwanie tego, czego zabrakło, zwłaszcza gdy wydaje się, że inni tego nie zauważają. W tym jednym zdaniu widać, że pustka może zostać powiedziana Bogu taka, jaka jest, zanim cokolwiek się w niej zmieni.

„Nie mają już wina” — zdanie Maryi jest krótkie, ale precyzyjne: nazywa konkretny brak, który zagraża radości wesela. Jan nie przedstawia jej prośby wprost ani nie opisuje, co dokładnie zamierzała osiągnąć. Pokazuje natomiast, że dostrzega potrzebę i mówi o niej Jezusowi. To ważne rozróżnienie: tekst przekazuje fakt braku i reakcję Maryi, nie zaś pełne wyjaśnienie jej motywów. Wesele w Kanie jest wspólnym świętem, a wyczerpanie wina mogło przynieść gospodarzom zakłopotanie. Ewangelista nie rozwija jednak społecznych konsekwencji; skupia uwagę na tym, co dzieje się między Maryją a Jezusem. Odpowiedź Jezusa w następnym wersecie wskazuje na Jego „godzinę”, więc scena nie sprowadza się do zwykłego załatwienia kłopotliwej sprawy. Zarazem Maryja kieruje sługi ku Jego słowom: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Brak staje się początkiem znaku, który objawi działanie Jezusa, choć sam werset 3 jeszcze tego nie opowiada. W tej krótkiej wypowiedzi spotykają się więc zwyczajna troska o ludzi i początek objawienia. Ewangelia nie każe wybierać między nimi: właśnie w konkretnej potrzebie zaczyna odsłaniać się, kim jest Jezus.

W Ewangelii Jana 2:3 pojawia się zwykła, codzienna sytuacja. Na weselu kończy się wino, a Matka Jezusa mówi o tym Synowi: „Nie mają już wina”. Jej słowa są krótkie i rzeczowe. Nie prosi o konkretny cud i nie podpowiada, co Jezus ma zrobić. Jezus odpowiada pytaniem o to, czyja to sprawa, i wspomina o swojej godzinie. Ewangelista nie wyjaśnia, jak Jezus wtedy rozumiał tę sytuację, więc nie warto dorabiać do tego interpretacji. Tekst pokazuje natomiast, co Maria robi dalej. Zwraca się do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Jej ostatnie słowa w tej scenie kierują uwagę na posłuszeństwo wobec Jezusa, a nie na jej własne rozwiązania. Ta scena pokazuje, że przyniesienie potrzeby przed Jezusa i posłuszeństwo mogą iść obok siebie. Tekst nie ustala między nimi żadnej kolejności. Słudzy mają zwykłą, konkretną pracę: napełnić sześć stągwi wodą aż po brzegi. Ewangelia nie zapowiada w tym miejscu, jak potoczy się cała historia, ale pokazuje wierność w małym, widocznym kroku.

„Nie mają już wina” — w tych kilku słowach Maryja nazywa brak, który zagraża radości wspólnego świętowania. Nie wyjaśnia go ani nie mówi, co Jezus ma zrobić. Przedstawia Mu sytuację taką, jaka jest. W tej prostocie mieści się uważność na innych i zaufanie, które nie próbuje z góry rozstrzygać, jak odpowie Jezus. Wesele w Kanie nie jest obrazem życia wolnego od niedostatku. Radość może zostać przerwana przez coś bardzo konkretnego: zabrakło tego, co miało wystarczyć dla gości. Ewangelia nie obiecuje, że każdy brak zostanie usunięty według ludzkiego oczekiwania. Pokazuje jednak, że codzienna, wspólna sprawa zostaje przyniesiona Jezusowi, a Jego odpowiedź ma własny czas i sens. W dalszych słowach Maryja kieruje sługi ku temu, co Jezus im powie. W tej scenie troska o gości spotyka się z tajemnicą „godziny” Jezusa. Mały brak przy weselnym stole staje się miejscem, w którym zaczyna się odsłaniać Jego działanie. Wieczność nie odrzuca zwyczajnej radości: w Kanie obecność Jezusa obejmuje także to, by nie zabrakło wina.