Ewangelia Jana 14:7 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w chwili, gdy uczniowie są zaniepokojeni zapowiedzią odejścia Jezusa. Poznanie nie jest tu zbiorem wiadomości o Bogu, lecz znajomością osoby, którą można usłyszeć i zobaczyć w słowach i czynach. Dlatego zdanie z Ewangelii Jana 14:9, „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca”, rozwija myśl tego wersetu. Warto zauważyć, że słowo „teraz” łączy dawne niezrozumienie z obecnym rozpoznaniem. Uczniowie nie mieli jeszcze wszystkiego wyjaśnionego, a mimo to już coś widzieli. W tym fragmencie słychać też cierpliwość Jezusa wobec tych, którzy długo nie rozumieją. Filip prosi o pokazanie Ojca, a odpowiedź wskazuje, że Ojciec objawia się już w Synu. Dla kogoś, kto czuje się daleko od Boga, może to być szczególnie ważne. Poznanie nie zaczyna się od pełnego zrozumienia, lecz od bliskiego spotkania z Jezusem, które rośnie powoli. Ten werset mówi przede wszystkim o relacji. Ojciec nie jest kimś odległym dla uczniów, ponieważ przychodzi do nich w Tym, którego mogą słuchać i oglądać.

W Ewangelii Jana 14:7 Jezus łączy poznanie Go z poznaniem Ojca. Nie przedstawia Ojca jako kogoś, kogo trzeba dopiero odnaleźć za Nim: Jego własna osoba i misja objawiają, jaki jest Ojciec. To ważne w rozmowie z uczniami, którzy nie rozumieją, dokąd Jezus odchodzi, i wciąż oczekują, że pokaże im Ojca w jakiś odrębny sposób. Słowa „teraz już Go znacie i zobaczyliście” nie oznaczają, że uczniowie pojęli wszystko. Filip zaraz prosi o pokazanie Ojca, a Jezus wyjaśnia, że patrzenie na Niego jest już spotkaniem z objawieniem Ojca. „Zobaczyć” nie znaczy tu jedynie dostrzec rysy twarzy; chodzi o rozpoznanie Ojca w słowach i dziełach Jezusa. W następnym wersecie Jezus dopowie tę myśl wprost. Poznanie Boga nie jest więc w tym fragmencie abstrakcyjną wiedzą ani domysłem zbudowanym z ludzkich wyobrażeń. Ma konkretny punkt odniesienia: Jezusa, który mówi o Ojcu i działa w jedności z Nim. Wersetu nie należy jednak odrywać od tej rozmowy i zamieniać w obietnicę, że każdy wierzący już rozumie Boga bez reszty. Uczniowie są blisko Jezusa, a mimo to dopiero uczą się rozpoznawać, kogo w Nim widzą.

Jezus mówi o poznaniu Ojca w chwili, gdy uczniowie są zagubieni. Tomasz nie wie, dokąd Jezus idzie, a w Ewangelii Jana 14:7 Jezus wiąże drogę do Ojca z poznaniem samego siebie. Słowa „Gdybyście Mnie poznali, znalibyście także mojego Ojca” brzmią raczej jak zapowiedź niż wyrzut: poznanie Syna otwiera drogę do Ojca. Druga część zdania, „Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście”, zmienia perspektywę. Czas teraźniejszy łączy to, co uczniowie już przeżyli, z tym, czego jeszcze nie rozumieją. Tekst mówi o ich widzeniu i znajomości, nie o doskonałym zrozumieniu. Filip w Ewangelii Jana 14:8 prosi o pokazanie Ojca, a Jezus w Ewangelii Jana 14:9 odpowiada pytaniem, które wskazuje, że odpowiedź była już blisko. Najmocniejszy akcent leży w tym, że Bóg nie został uczniom podany jako odległa idea do zdobycia. Został im ukazany w osobie, która chodzi, mówi i działa wśród nich. Poznanie Ojca dokonuje się więc przez relację z Jezusem, a nie przez samo wyobrażenie Boga. Zdanie to łączy obietnicę z obecnością: Bóg nie pozostaje odległą tajemnicą, bo objawił się w Synu, którego uczniowie już widzieli.

Słowa Jezusa padają w chwili, gdy uczniowie nie wiedzą, dokąd prowadzi droga, a Jego odejście budzi w nich niepokój. Właśnie wtedy Filip prosi o coś, co wydaje się jasne i ostateczne: niech Jezus pokaże Ojca. Odpowiedź z wersetu 7 mówi, że poznanie Jezusa prowadzi do poznania Ojca. Uczniowie już Go znają i widzieli, choć nie pojęli jeszcze w pełni, co to znaczy. Jezus nie opisuje Ojca z oddali. Jego słowa i dzieła odsłaniają, jaki jest Bóg: obecny, wierny i działający pośród ludzi. Werset 10 dopowiada, że słowa Jezusa nie pochodzą od Niego samego, lecz Ojciec dokonuje dzieł w Nim. Poznanie Boga nie sprowadza się więc do zdobycia niezwykłego widzenia; dokonuje się w spotkaniu z Jezusem. To ma znaczenie także dla nadziei, którą Jezus wcześniej wiąże z domem Ojca i miejscem przygotowanym dla uczniów. Obietnica przyszłości opiera się na Tym, którego już spotkali. W drodze, której jeszcze nie rozumieją, nie są pozbawieni śladu Boga: widzieli go w Jezusie.