Ewangelia Jana 14:2 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w chwili pożegnania, gdy uczniowie mogą odczuwać niepokój przed tym, co ma nadejść. Jezus nie odpowiada na ten lęk ogólnikiem, lecz obrazem domu: „W domu mego Ojca jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam." To zdanie o szczerości brzmi jak zapewnienie kogoś, kto nie chce zostawić bliskich w złudzeniu. Obraz domu mówi o miejscu, w którym można zostać, a nie tylko przejść. Słowo „mieszkań” wskazuje na przestrzeń z wieloma pokojami, czyli na dom zdolny pomieścić wielu. Jezus dodaje, że idzie przygotować to miejsce, a w Ewangelii Jana 14:3 zapowiada powrót i zabranie uczniów do siebie. Przygotowanie wiąże się więc z powrotem i bliskością, a nie z oceną tego, kto na nie zasłużył. Te słowa najmocniej wybrzmiewają wtedy, gdy człowiek czuje się wyobcowany i niepewny swojego miejsca. Tekst nie obiecuje, że wszystkie pytania zostaną od razu wyjaśnione, ale wskazuje na Kogoś, kto troszczy się o to, by dom był gotowy. Pokój, który stąd płynie, opiera się na dobrym zamiarze Boga, a nie na własnych zasługach.

Obraz „wielu mieszkań” łatwo skłania do wyobrażania sobie niebiańskiej architektury. Jezus nie podaje jednak planu przyszłego świata. Wypowiada te słowa do uczniów, których niepokoi Jego zapowiedziane odejście; dlatego główny ciężar zdania spoczywa na pewności, że w domu Ojca jest dla nich miejsce. „Mieszkania” wyrażają trwałą przynależność, nie szczegółowy opis tego, jak będzie wyglądać życie po śmierci. Ważne jest także uzasadnienie: Jezus odchodzi, aby przygotować uczniom miejsce. Następny werset dopowiada sens tej obietnicy: wróci i zabierze ich do siebie, aby byli tam, gdzie On jest. Przygotowanie nie oznacza więc, że uczniowie mają sami znaleźć drogę ani zasłużyć na przyjęcie. W dalszej rozmowie Jezus mówi, że sam jest drogą do Ojca. Obietnica ma charakter relacyjny: jej centrum stanowi obecność z Chrystusem, a nie ciekawość dotycząca układu nieba. Słowa o wielu mieszkaniach nie obiecują, że obecne życie będzie wolne od cierpienia ani że każdy szczegół przyszłości jest już wyjaśniony. Odpowiadają na konkretny lęk uczniów: odejście Jezusa nie oznacza porzucenia ich. Dom Ojca pozostaje otwarty dzięki Jego działaniu, a nadzieja opiera się na więzi z Nim.

Jezus mówi o domu swojego Ojca, w którym jest wiele mieszkań. Słowo „mieszkania” sugeruje miejsca, w których można zostać na stałe, a nie chwilowy nocleg. Szczególnie ważne jest jednak to, co następuje po tym zdaniu: „Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam”. Obietnica opiera się na prawdomówności Tego, który ją składa. Najmocniejszy czasownik w tym wersie nie należy do uczniów: „Idę przecież przygotować wam miejsce”. Przygotowanie spoczywa na Jezusie, a nie na tych, którzy są zaniepokojeni. Ktoś, kto każdego dnia liczy wszystkie zmartwienia, może w praktyce oddać część ciężaru Temu, który już poszedł naprzód. Trzeba jednak zauważyć, czego ten tekst nie mówi. Nie wskazuje, kto dostanie który pokój ani jak wygląda ten dom. Daje pewność kierunku i obecności Ojca, a nie szczegółowy plan. Zdanie o wielu mieszkaniach mówi przede wszystkim o miejscu wśród Ojca. Dom staje się obrazem bliskości, do której prowadzi droga wskazana w dalszej części rozdziału. Dlatego ten werset najpełniej rozumie się razem z Ewangelią Jana 14:3, gdzie mowa o powrocie Jezusa, oraz z Ewangelią Jana 14:6, gdzie Jezus mówi o sobie jako o drodze do Ojca.

Jezus wypowiada te słowa do uczniów, których niepokoi Jego zapowiedź odejścia. Nie daje im mapy przyszłości ani opisu nieba. Mówi o domu Ojca, w którym jest wiele mieszkań, i zapewnia: „Idę przecież przygotować wam miejsce”. Obraz domu niesie obietnicę przynależności. Uczniowie nie zostaną poza zasięgiem Jego troski, gdy rozdzieli ich od Niego czas odejścia. „Wiele mieszkań” wskazuje na przestrzeń, w której dla uczniów znajdzie się miejsce. Nie oznacza, że Jezus obiecuje życie wolne od bólu ani że każdy doczesny los potoczy się pomyślnie. W tej rozmowie pociecha wyrasta z Jego więzi z uczniami i z Ojcem. Jezus zapewnia, że Jego odejście nie jest porzuceniem; w następnym wersecie mówi o powrocie i zabraniu ich do siebie. Dom w tej obietnicy nie jest przede wszystkim budowlą do szczegółowego wyobrażenia. Jest obrazem przyszłości zakorzenionej w obecności Chrystusa. Nadzieja wieczna nie usuwa tajemnicy tego, co czeka, ale nadaje jej kierunek: ostatecznym spełnieniem nie jest sama przestrzeń, lecz bycie z Tym, który przygotowuje miejsce.