Ewangelia Jana 14:30 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach słychać napięcie. Jezus mówi, że już niewiele będzie mówił z uczniami, bo nadchodzi władca tego świata. Takie zapowiedzi potrafią ścisnąć serce, bo przypominają, że nad dobrem zbiera się coś groźnego i trudnego do ogarnięcia. Ewangelia nie przedstawia jednak tej mocy jako kogoś, kto ma prawo do wszystkiego. Najważniejsze zdanie fragmentu brzmi: „Nie ma on jednak nic swojego we Mnie”. Ta krótka myśl ma ogromne znaczenie dla lęku. Nadchodząca groźba może zbliżać się z zewnątrz, ale nie zyskuje władzy nad tym, co należy do Chrystusa, bo w Nim nie ma niczego, co by do niej należało. Warto zauważyć, że Jezus nie udaje spokoju i nie odwraca wzroku od tego, co nadciąga. Mówi o tym wprost, a zaraz potem wzywa do wyjścia i do drogi. Zagrożenie zostaje nazwane, ale nie ono wypowiada ostatnie słowo. Władca tego świata może mieć swój czas i swoje pole działania, lecz w Jezusie nie znajduje żadnego udziału. Ten brak wspólnoty jest w tym fragmencie ważniejszy niż sama zapowiedź nadejścia.

Słowa „nadchodzi władca tego świata” zapowiadają bliskie starcie z mocą przeciwną Bogu. W chrześcijańskiej interpretacji określenie to odnosi się do szatana, nie do władcy równego Bogu. Jezus nie mówi jednak, że ta moc przejmuje nad Nim kontrolę. Przeciwnie: „Nie ma on jednak nic swojego we Mnie”. To zdanie wyraża brak wspólnego gruntu między Jezusem a przeciwnikiem: Jezus nie należy do jego porządku ani nie podlega jego roszczeniom. Zapowiedź nadchodzącej konfrontacji nie oznacza więc, że zło zwycięża albo że Jezus zostaje zmuszony do działania wbrew Ojcu. Kontekst rozdziału nadaje temu słowu szczególną wagę. Uczniowie słyszą o odejściu Jezusa, a zarazem o pokoju, który im zostawia. W wersecie 31 Jezus wyjaśnia, że świat ma się dowiedzieć o Jego miłości do Ojca i o posłuszeństwie Jego nakazowi. Nadchodzące wydarzenia są zatem rzeczywistym zagrożeniem, lecz nie świadczą o rozpadzie więzi między Ojcem a Synem. Jan ukazuje tu różnicę między mocą, która nadchodzi, a posłuszeństwem, które określa drogę Jezusa. Zło może stanąć naprzeciw Niego, ale nie może uznać Go za swoją własność.

W tych słowach Jezus mówi krótko, ale wyraźnie. Zapowiada, że nadchodzi władca tego świata, i zaraz potem zauważa, że rozmowa z uczniami zbliża się do końca. Nie wyjaśnia szczegółów tego, co nadchodzi. Stwierdza jednak fakt, który ustawia wszystko inne: „Nie ma on jednak nic swojego we Mnie”. W codziennym życiu takie zdanie ma konkretny ciężar. Ktoś, kto stoi przed trudną decyzją w pracy albo walczy z pokusą, łatwo uznaje, że presja ma nad nim prawo, bo jest silna i hałaśliwa. Fragment z Ewangelii Jana 14:30 patrzy inaczej. Świat może się zbliżać i naciskać, ale nie znajduje w Jezusie niczego, co by mu należało. Przeciwnik nie ma tam żadnego udziału. Tekst nie obiecuje, że trudne chwile ominą uczniów. Mówi raczej o tym, kto nie ma władzy nad Chrystusem. Wierność w ciężkim czasie opiera się więc na tym, komu się należy, a nie na obietnicy spokojnej drogi. W tym jest pewien spokój: zagrożenie może być realne, a mimo to nie ma prawa do tego, co należy do Jezusa.

Jezus mówi o nadchodzącym władcy tego świata, gdy Jego ziemska droga zbliża się do rozstrzygającej chwili. Nie ukrywa zagrożenia ani nie przedstawia go jako pozornego. Zarazem wypowiada zdanie, które wyznacza granicę jego władzy: „Nie ma on jednak nic swojego we Mnie”. Władca może nadchodzić, lecz nie ma w Jezusie miejsca, przez które mógłby rościć sobie do Niego prawo. Wcześniej Jezus mówi uczniom o odejściu do Ojca i obiecuje im pokój, który nie jest pokojem dawanym przez świat. Te słowa nie odsuwają cierpienia; osadzają je w głębszej więzi z Ojcem. W następnym wersecie Jezus wyjaśnia, że działa tak, jak Ojciec Mu nakazał, i że świat ma poznać Jego miłość do Ojca. Jego posłuszeństwo nie jest klęską wobec nadchodzącego zła, lecz pozostaje wierne miłości aż do końca. Można widzieć tu obraz domu, którego próg nie należy do ciemności. Zagrożenie jest rzeczywiste, ale nie określa ostatecznego sensu tej chwili. W Ewangelii Jana droga Jezusa prowadzi ku Ojcu, a Jego pokój wyrasta z tej więzi, nie z braku niebezpieczeństwa.