Ewangelia Jana 14:25 – znaczenie i zastosowanie

Chrystus pociesza tu swoich uczniów na dwa sposoby.

Po pierwsze, mówi im, że będzie ich nauczał przez swojego Ducha (Ewangelia Jana 14:25–26). Przypomina im nauki, których już im udzielił: „To wam powiedziałem, przebywając z wami”. Ma na myśli wszystkie dobre nauki, które przekazał im, odkąd zostali Jego uczniami. Pokazuje tym, że nie odwołuje żadnego ze swoich słów i nadal podtrzymuje wszystko, co powiedział.

Pokazuje też, że dobrze wykorzystał czas spędzony z nimi i nie zmarnował ani chwili, póki był z nimi osobiście. Kiedy nasi nauczyciele mają nas opuścić, powinniśmy pamiętać o tym, czego nas uczyli, gdy jeszcze byli z nami.

Zachęca ich również, by po Jego odejściu oczekiwali kolejnego nauczyciela, przez którego nadal będzie do nich przemawiał (Ewangelia Jana 14:26). Wcześniej powiedział już, że Ojciec pośle im tego drugiego Pocieszyciela, i teraz ponownie o tym mówi. Obiecany Mesjasz był pociechą Izraela, a teraz taką samą pociechą miał być obiecany Duch.

Ojciec pośle Ducha Świętego w imieniu Chrystusa, czyli ze względu na Niego, na Jego prośbę i jako Jego przedstawiciela. Chrystus przyszedł w imieniu Ojca jako Jego posłaniec. Duch przychodzi w imieniu Chrystusa, by pozostać po Jego odejściu, kontynuować Jego dzieło i przygotować Jego powrót. Dlatego nazywa się Go Duchem Chrystusa: przemawia w imieniu Chrystusa i wykonuje Jego dzieło.

Duch Święty ma tu dwa zadania. Po pierwsze, będzie uczył uczniów wszystkiego jako Duch mądrości i objawienia. Chrystus był ich nauczycielem. Co by się z nimi stało, gdyby odszedł, zanim zdążyli się wiele nauczyć? Odpowiedzią jest Duch, który miał zostać ich stałym nauczycielem i uczyć ich wszystkiego, co powinni wiedzieć, zarówno dla własnego wzrostu, jak i po to, by uczyć innych.

Każdy, kto chce nauczać o sprawach Bożych, musi najpierw sam zostać pouczony przez Boga. To dzieło Ducha (Księga Izajasza 59:21).

Po drugie, Duch przypomni im wszystko, co powiedział im Chrystus. Jezus przekazał im wiele dobrych nauk, o których zapomnieli albo których mogli nie pamiętać, gdy były potrzebne. Niektórych z nich nie zachowali w pamięci, bo jeszcze dobrze ich nie rozumieli. Duch nie przyniesie im nowej ewangelii, lecz przywoła na pamięć to, czego już ich nauczono, i pomoże im to zrozumieć.

Apostołowie mieli głosić, a niektórzy z nich także spisać to, co Jezus uczynił i czego nauczał, aby mogli o tym usłyszeć ludzie żyjący daleko od nich i wiele lat później. Pozostawieni sami sobie, mogliby zapomnieć o ważnych sprawach albo przekazać je niedokładnie z powodu zawodnej pamięci. Dlatego Duch został im obiecany, by pomagać im wiernie mówić i spisywać słowa Chrystusa.

Duch łaski działa podobnie w życiu wszystkich wierzących. Przypomina nam to, co słyszymy i wiemy, a my powinniśmy powierzać Mu strzeżenie tych prawd przez wiarę i modlitwę.

Po drugie, Chrystus mówi uczniom, że będą żyć pod wpływem Jego pokoju (Ewangelia Jana 14:27). Mówi: „Pokój zostawiam wam”. Gdy miał opuścić ten świat, jakby sporządził testament. Duszę powierzył Ojcu, ciało Józefowi, by je pogrzebał, ubrania zostawił żołnierzom, a matkę oddał pod opiekę Jana. Co jednak miał zostawić swoim ubogim uczniom, którzy wyrzekli się dla Niego wszystkiego? Nie miał srebra ani złota, ale pozostawił im coś znacznie cenniejszego: swój pokój.

Nie odchodził w gniewie, lecz z miłością. Jego pokój był pożegnalnym darem, jak dziedzictwo pozostawione dzieciom przez ojca.

Darem jest sam pokój Chrystusa. Pokój oznacza tu wszelkie dobro, a Chrystus pozostawił nam wszystko, czego naprawdę potrzebujemy: wszystko, co dla nas wyjednał i obiecał. Pokój oznacza także pojednanie i miłość, zwłaszcza pokój z Bogiem, między sobą i w nas samych. To spokój umysłu płynący ze świadomości, że jesteśmy usprawiedliwieni, czyli dzięki łasce uznani za sprawiedliwych przed Bogiem. To pociecha dla tych, którym odpuszczono grzechy.

Chrystus nazywa ten pokój swoim, ponieważ sam jest naszym pokojem (List do Efezjan 2:14). To pokój, który dla nas zdobył i który nam ogłosił, a przy Jego narodzinach aniołowie wielbili za niego Boga (Ewangelia Łukasza 2:14).

Pokój ten Chrystus daje swoim uczniom, którzy mieli zmierzyć się z trudnościami i potrzebowali pokoju, a także tym, którzy są gotowi go przyjąć. Pozostawił go uczniom jako przedstawicielom Kościoła, im i ich następcom, a także wszystkim prawdziwym chrześcijanom w każdym pokoleniu. Chrystus mówi, że daje go „nie tak, jak daje świat”. Nie wypowiada jedynie uprzejmych słów ani nie składa pustych życzeń, lecz udziela prawdziwego błogosławieństwa.

Pokoju, który daje Chrystus, nie mogą ani stworzyć pochwały świata, ani zniszczyć jego gniew. Dary świata dotyczą tylko ciała i doczesnego życia, natomiast dary Chrystusa wzbogacają duszę na wieczność. Świat daje rzeczy puste, które nas zwodzą, a Chrystus obdarza trwałymi błogosławieństwami, które nigdy nie zawodzą. Świat daje i odbiera, lecz Chrystus daje nam dziedzictwo, którego nikt nie może nam odebrać.

Pokój Chrystusa jest o wiele lepszy od pokoju świata. Pokój świata bierze początek w niewiedzy, może współistnieć z grzechem i kończy się trwałym nieszczęściem. Pokój Chrystusa bierze początek w łasce, nie może współistnieć z żadnym świadomie tolerowanym grzechem i prowadzi do wiecznego pokoju. Różnica między nimi przypomina różnicę między śmiertelnym snem a zdrowym, pokrzepiającym odpoczynkiem.

Dzięki temu darowi uczniowie nie mieli pozwolić, by martwiło ich cokolwiek, co już się wydarzyło, ani cokolwiek, co miało dopiero nadejść. Ci, którzy żyją w przymierzu łaski i mają pokój Chrystusa, nie powinni poddawać się przytłaczającemu lękowi ani smutkowi. To sedno całej sprawy. Chrystus już wcześniej powiedział: „Niech się nie trwoży serce wasze” (Ewangelia Jana 14:1), a teraz powtarza te słowa, dawszy uczniom wystarczające powody, by Mu zaufać.