Ewangelia Jana 14:22 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie, które zadaje Juda, ale nie Iskariota, brzmi jak prośba o zrozumienie. Uczniowie słyszą, że Jezus odchodzi, a jednocześnie, że nie zostawi ich sierotami. Juda chce wiedzieć, dlaczego ta bliskość ma być dana im, a nie całemu światu. Słychać w tym pytaniu zdziwienie, tęsknotę i niepokój, że coś tak mocno poruszającego nie jest dostępne dla wszystkich w ten sam sposób. Warto zauważyć, o co Juda nie pyta. Nie kwestionuje samego objawienia ani nie domaga się wyjaśnienia dla świata. Jego słowa dotyczą tego, kto je otrzyma i jak. Wcześniej Jezus mówi, że świat Go już nie zobaczy, a uczniowie Go widzą, ponieważ On żyje (Ewangelia Jana 14:19). Tekst nie wskazuje, że ten dar wynika z przynależności do grupy. Jezus odpowiada w następnych słowach, łącząc objawienie z miłością i zachowywaniem Jego nauki, i opisuje wspólne przebywanie Ojca i Syna z tym, kto Go miłuje (Ewangelia Jana 14:23). Pytanie Judy pokazuje więc, że bliskość Boga nie jest czymś, co da się przewidzieć albo zmierzyć. Jest owocem miłości, a nie wynikiem starannego rachunku. Ten fragment pozwala zostać z pytaniem bez pośpiechu, bo Ewangelia nie odpowiada na nie od razu, lecz prowadzi dalej, ku obecności, która przychodzi do tego, kto Jezusa miłuje.

Pytanie Judy, „ale nie Iskarioty”, odsłania napięcie obecne w tej rozmowie: skoro Jezus mówi o swoim odejściu i ponownym przyjściu, dlaczego Jego objawienie ma dotyczyć uczniów, a nie całego świata? W pytaniu pobrzmiewa oczekiwanie, że Mesjasz ukaże się publicznie i w sposób niebudzący wątpliwości. Jezus odpowiada jednak innym pojęciem obecności. W poprzednim wersecie zapowiada, że objawi siebie temu, kto Go miłuje. W następnym wyjaśnia, że miłość ta wyraża się zachowywaniem Jego nauki, a Ojciec i Syn będą przebywać u takiej osoby. Nie chodzi więc o tajemną wiedzę zarezerwowaną dla wybranej grupy ani o zwykły brak zainteresowania światem. Objawienie Jezusa ma charakter relacyjny: rozpoznaje się Go przez zaufanie i wierność Jego słowom, nie tylko przez widzialny znak dostępny wszystkim. Ten fragment nie rozstrzyga, że świat nigdy nie pozna Jezusa. Pokazuje raczej, dlaczego Jego obecność może pozostać nierozpoznana przez tych, którzy nie przyjmują Jego nauki. Uczniowie nie otrzymują innego Jezusa; uczą się dostrzegać, kim jest, w więzi z Nim i z Ojcem.

Pytanie Judy zakłada, że objawienie Jezusa powinno być widoczne dla całego świata. Można zrozumieć, że wyrasta ono z oczekiwania, iż Mesjasz pokaże się publicznie i w sposób jednoznaczny. Jezus nie odpowiada jednak na pytanie o widzialność. Przenosi rozmowę na relację. W Ewangelii Jana 14:23 mówi, że kto Go miłuje i zachowuje Jego naukę, tego umiłuje Ojciec, a Ojciec i Syn przyjdą do niego i zamieszkają u niego. Bliskość Boga wynika w tym ujęciu nie z rozgłosu, lecz z wierności słowu, które człowiek przyjmuje w zwykłych wyborach dnia. Ktoś, kto trwa w nauce Jezusa, nie musi czekać na znak z nieba, bo jego codzienność staje się miejscem spotkania z Bogiem. Pytanie Judy pokazuje, że uczniowie widzieli wyraźną granicę między sobą a światem. Odpowiedź Jezusa wskazuje, że ta granica nie decyduje o tym, czy Bóg jest blisko. Objawienie, o które pyta Juda, jest owocem miłości i trwania w słowie, a nie widowiskiem dla oczu świata.

Juda, nie Iskariota, pyta, dlaczego Jezus ma objawić się uczniom, a nie światu. W pytaniu pobrzmiewa oczekiwanie, że objawienie powinno być powszechne i niepodważalne, jak znak widoczny dla wszystkich. Jezus odpowiada, wskazując na miłość, zachowywanie Jego nauki i bliskość Ojca: Ojciec i Syn przychodzą do tego, kto miłuje Jezusa, i przebywają u niego. Taka obecność nie oznacza, że wiara staje się prywatną tajemnicą dostępną tylko nielicznym. W tym samym rozdziale Jezus mówi, że uczniowie będą Go widzieć, ponieważ On żyje, i że nie zostawi ich sierotami. Objawienie dokonuje się więc w więzi, która trwa także wtedy, gdy świat nie rozpoznaje Jezusa. Można dostrzec tę prawdę w zwyczajnej wierności: w słowie Jezusa, które kształtuje czyjąś decyzję, albo w miłości, która nie szuka rozgłosu. Nie jest to dowód, którym da się zmusić innych do wiary, lecz znak obecności poznawanej przez bliskość. Pytanie Judy pozostaje ważne: Jezus nie obiecuje widowiska dla świata, lecz zamieszkanie Boga pośród tych, którzy Go miłują.