Ewangelia Jana 14:15 – znaczenie i zastosowanie

Chrystus nie tylko wskazał uczniom to, co miało ich pocieszyć, lecz także obiecał, że pośle Ducha. Jego dziełem miało być pocieszanie ich i utrwalanie tych prawd w ich sercach. Zanim złożył tę obietnicę, przypomniał im o obowiązku: „Jeśli Mnie miłujecie, będziecie przestrzegać moich przykazań” (Ewangelia Jana 14:15).

Przestrzeganie przykazań Chrystusa oznacza tu ogólnie pobożne życie, a w szczególności wierną i rzetelną służbę apostolską. Zwróćmy uwagę, że Chrystus, pocieszając uczniów, wciąż wzywa ich do posłuszeństwa. Nie powinniśmy oczekiwać pocieszenia poza drogą wierności temu, co mamy czynić. To samo słowo może oznaczać zarówno zachętę do działania, jak i pocieszenie.

Gdy uczniowie martwili się, co mają robić po odejściu Mistrza, Chrystus powiedział im, by przestrzegali Jego przykazań. Wtedy nic nie mogło naprawdę im zaszkodzić. W trudnych czasach troska o to, co stanie się dziś, powinna ustąpić trosce o to, co dziś należy czynić. Uczniowie okazywali miłość do Chrystusa, smucąc się z powodu Jego odejścia, ale On wyjaśnił, że prawdziwa miłość wyraża się w posłuszeństwie, a nie tylko we łzach i żalu. Rzetelna służba i pełne posłuszeństwo są lepsze niż ofiara czy emocjonalne wyrazy uczuć. „Jeśli Mnie miłujesz, paś moje baranki” (Ewangelia Jana 21:15).

Nawet po złożeniu cennych obietnic dotyczących wysłuchanej modlitwy i przyjścia Pocieszyciela Chrystus wyznaczył ich granicę: były przeznaczone dla tych, którzy z miłości do Niego przestrzegają Jego przykazań. Chrystus nie będzie występował w obronie tych, którzy nie chcą dać się prowadzić przez Niego. Jeśli podążamy za wskazaniami Ducha, zaznamy także pocieszenia, które daje Duch.

Chrystus obiecuje następnie wielki dar: innego Pocieszyciela (Ewangelia Jana 14:16–17). To jedna z wielkich obietnic Nowego Testamentu, odpowiadająca smutkowi uczniów i ich ówczesnym potrzebom. Słowo to oznacza obrońcę, kogoś, kto przemawia w naszej obronie i niesie nam pomoc. Może też oznaczać nauczyciela, tego, kto dodaje otuchy, lub opiekuna.

Duch miał być dla nich kolejnym Obrońcą. Gdy Chrystus przebywał z uczniami, przemawiał w ich obronie, kiedy zachodziła taka potrzeba. Teraz, gdy odchodził, nie mieli pozostać bez głosu wobec wrogów, ponieważ Duch Ojca miał przemawiać przez nich (Ewangelia Mateusza 10:19–20). Duch miał być również nauczycielem i tym, który dodaje otuchy, prowadzącym ich ku temu, co powinni czynić. W ten sposób miał ich pouczać i chronić.

Nazywa się Go także innym Pocieszycielem. Oczekiwano, że Chrystus będzie pociechą Izraela, a jedno z żydowskich określeń Mesjasza oznaczało „Pocieszyciel”. Chrystus pocieszał uczniów, gdy był z nimi, a teraz, w chwili ich największej potrzeby, obiecuje posłać kogoś, kto Go zastąpi. Da Go Ojciec, a Chrystus mówi, że będzie prosił Ojca. Pokazuje to, że dar Ducha przychodzi za pośrednictwem Chrystusa, dzięki Jego dziełu pośrednika między Bogiem a ludźmi. Chrystus jest zarówno Królem, jak i Kapłanem: jako Kapłan wstawia się za nami, a jako Król ma władzę daną Mu przez Ojca.

Ten dar będzie trwał na zawsze. Oznacza to, że Duch będzie z uczniami przez całe ich życie i nigdy nie zostaną bez Pocieszyciela. Nie będą już opłakiwać Jego odejścia tak, jak opłakują odejście Chrystusa. Nie było właściwe, by Chrystus na zawsze pozostał z nimi w ten sam sposób, ponieważ mieli służyć publicznie i wyruszyć w świat. Potrzebowali Pocieszyciela, który będzie z nimi wszystkimi wszędzie, bez względu na to, jak bardzo się rozproszą lub jak wielki spotka ich niepokój. Obietnica obejmuje także tych, którzy przyjdą po nich w wierze i posłudze. W najpełniejszym znaczeniu wskazuje na trwałe pocieszenie, które Bóg daje swojemu ludowi, a które na zawsze staje się jego wieczną radością i szczęściem.

Ten Pocieszyciel jest Duchem prawdy, którego uczniowie znają (Ewangelia Jana 14:16–17). Mogli sądzić, że nie sposób otrzymać Pocieszyciela równego Synowi Bożemu, lecz Chrystus mówi, że otrzymają Ducha Bożego, równego Synowi mocą i chwałą. Jest Duchem, dlatego działa w sposób duchowy, wewnętrznie i niewidzialnie, poruszając ludzkie serca.

Jest Duchem prawdy. Będzie wierny uczniom i wszystkiemu, do czego został posłany. Będzie ich uczył prawdy, otworzy ich umysły na jej zrozumienie, umocni ich wiarę i pogłębi miłość do niej. Bałwochwalstwo pogan prowadziło do poważnych błędów, a Żydów zwodziły ich tradycje. Duch prawdy poprowadzi jednak uczniów ku całej prawdzie, a przez ich służbę będzie prowadził także innych. Chrystus jest prawdą, a Duch jest Jego Duchem, tym, którym został namaszczony.

Świat nie może Go przyjąć, ale uczniowie Go znają, dlatego pozostaje z nimi. Uczniowie Chrystusa różnią się od świata, ponieważ zostali z niego powołani, ze świata pogrążonego w złu. Należą do innego świata, nie do tego.

Smutne jest, gdy ludzie tak mocno przywiązują się do świata, że nie mogą przyjąć Ducha prawdy, czyli Ducha Świętego, który objawia Bożą prawdę. Duch świata i Duch Boży są sobie całkowicie przeciwni (Pierwszy List do Koryntian 2:12). Gdy kimś rządzi duch świata, nie ma w nim miejsca dla Ducha Bożego. Nawet władcy tego wieku, choć mieli wiele możliwości poznania prawdy, przez przywiązanie do ziemskiej władzy stracili rozeznanie i nie pojęli spraw Bożych (Pierwszy List do Koryntian 2:8).

Ludzie nie mogą przyjąć Ducha prawdy, ponieważ Go nie widzą ani nie znają. Pocieszenie, które daje Duch, wydaje im się niedorzeczne, tak jak niegdyś niedorzeczny wydawał się krzyż Chrystusa. Wielkie prawdy Ewangelii uznają za coś obcego i trudnego do zrozumienia. Przekraczają one granice tego, co człowiek może dostrzec własnymi siłami. Rozmowa z ludźmi żyjącymi sprawami świata o działaniu Ducha przypominałaby rozmowę w obcym języku.

Ducha prawdy najlepiej poznaje się przez doświadczenie. Jezus mówi: „Znacie Go, ponieważ przebywa z wami”. Chrystus żył pośród uczniów, a dzięki bliskiej więzi z Nim nie mogli nie poznać choć trochę Ducha prawdy. Już wcześniej otrzymali Ducha w pewnej mierze. Co dało im siłę, by zostawić wszystko i pójść za Chrystusem, trwać przy Nim w czasie prób, głosić Ewangelię i czynić cuda? Duch, który w nich mieszkał. Doświadczenia ludu Bożego pomagają zrozumieć Jego obietnice. To, co innym wydaje się niemożliwe, dla nich jest oczywistością.

Ci, którzy znają Ducha z doświadczenia, ufają również, że pozostanie z nimi: „Przebywa z wami i będzie w was”. Błogosławiony Duch zazwyczaj nie zmienia swojego miejsca zamieszkania. Ci, którzy Go znają, uczą się Go cenić, przyjmować i robić Mu miejsce. Będzie więc w nich jak światło w powietrzu, sok w drzewie czy dusza w ciele. Ich więź z Nim będzie bliska, a zjednoczenie z Nim nie zostanie zerwane.

Dar Ducha Świętego jest szczególnym darem. Uczniowie Chrystusa otrzymują Go w sposób odmienny niż świat: dar ten jest dla nich, a nie dla świata. Przypomina ukrytą mannę i biały kamyk, tajemne dary łaski i uznania. Nie ma większego pocieszenia niż to, które nie rzuca się w oczy i nie rozgłasza o sobie. Tak Bóg okazuje dobroć swojemu wybranemu ludowi. Jest to dziedzictwo tych, którzy boją się Jego imienia.