Ewangelia Jana 14:12 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie głęboko boleli na myśl o utracie swojego Mistrza i martwili się także o siebie. Dopóki Jezus był z nimi, wspierał ich, dodawał im otuchy i pomagał zachować równowagę. Czuli, że gdy odejdzie, będą jak owce bez pasterza, łatwa zdobycz dla każdego, kto zechce ich zaatakować.

Aby ukoić te obawy, Chrystus zapewnia ich, że otrzymają moc potrzebną, by wytrwać. Ponieważ Chrystus ma wszelką władzę, Jego naśladowcy otrzymają wielką moc w Jego imieniu, zarówno w niebie, jak i na ziemi. Najpierw mówi o wielkiej mocy na ziemi (Ewangelia Jana 14:12): każdy, kto w Niego wierzy, będzie dokonywał dzieł, których On dokonywał. Nie podważa to wcześniejszego dowodu Chrystusa, że Jego dzieła świadczyły o Jego jedności z Ojcem. Przeciwnie, umacnia ten dowód, ponieważ cuda dokonywane przez apostołów były czynione w imię Chrystusa i przez wiarę w Niego. Jeszcze wyraźniej ukazuje to Jego moc: nie tylko sam czynił cuda, lecz także dawał innym moc, by je czynili.

Chrystus mówi uczniom o dwóch rzeczach. Po pierwsze, otrzymają moc, by dokonywać tego samego rodzaju dzieł co On, i to w pełniejszym wymiarze niż wtedy, gdy po raz pierwszy ich rozesłał (Ewangelia Mateusza 10:8). Czy Chrystus uzdrawiał chorych, oczyszczał trędowatych i wskrzeszał umarłych? Oni również będą to czynić. Czy przekonywał grzeszników i przyciągał do siebie tłumy? Oni także będą to robić. Choć Chrystus odejdzie, dzieło nie ustanie ani nie osłabnie, lecz będzie się rozwijać i przynosić owoce. W tym sensie trwa ono do dziś.

Po drugie, będą dokonywać dzieł większych niż te. W świecie przyrody będą czynić większe cuda. Żaden cud nie jest mały, ale niektóre wydają się nam większe od innych. Chrystus uzdrawiał przez dotknięcie skraju swojej szaty, Piotr zaś uzdrawiał swoim cieniem (Dzieje Apostolskie 5:15), a Paweł — chustami, które dotknęły jego ciała (Dzieje Apostolskie 19:12). Chrystus czynił cuda przez dwa lub trzy lata w jednym kraju, Jego naśladowcy zaś przez wiele pokoleń i w wielu krainach dokonywali cudów w Jego imieniu. Gdyby zaszła taka potrzeba, modlitwa pełna wiary mogłaby nawet przenosić góry.

W sferze łaski odniosą dzięki Ewangelii większe zwycięstwa, niż widziano podczas ziemskiej działalności Chrystusa. W istocie największym cudem było to, że tak wielu ludzi na świecie zwróciło się ku Chrystusowi mimo tak słabych zewnętrznych środków. Być może chodzi tu zwłaszcza o dar języków. Był on bezpośrednim skutkiem wylania Ducha i trwałym cudem dokonującym się w umyśle, gdzie powstają słowa. Służył wspaniałemu celowi: głoszeniu Ewangelii wszystkim narodom w ich własnych językach. Był większym znakiem dla niewierzących (Pierwszy List do Koryntian 14:22) i skuteczniej niż jakikolwiek inny cud przekonywał ich do wiary.

Chrystus podaje przyczynę: „bo idę do Ojca”. Po pierwsze, ponieważ odchodził, uczniowie potrzebowali tej mocy, aby dzieło nie ucierpiało pod Jego nieobecność. Po drugie, idąc do Ojca, będzie mógł im tę moc dać, gdyż pośle Pocieszyciela, od którego otrzymają moc (Dzieje Apostolskie 1:8). Potężne dzieła, których dokonywali w imię Chrystusa, były częścią chwały, jaką objął po wstąpieniu na wysokość (List do Efezjan 4:8).

Chrystus mówi także o wielkiej mocy w niebie: spełni to, o co poproszą (Ewangelia Jana 14:13; Ewangelia Jana 14:14). Tak jak Izrael był księciem u Boga, tak uczniowie będą dokonywać potężnych dzieł dzięki temu, że są tak blisko związani z Chrystusem, a On z Ojcem.

Zwróćmy uwagę, w jaki sposób po odejściu Chrystusa do Ojca uczniowie będą utrzymywać z Nim więź i otrzymywać od Niego moc: przez modlitwę. Kiedy bliscy przyjaciele muszą się rozstać, ustalają, jak będą utrzymywać kontakt. Podobnie Chrystus, odchodząc do Ojca, powiedział uczniom, że mogą w każdej chwili zwracać się do Niego ze swoimi prośbami i bezpiecznie je przekazywać, nie obawiając się, że zaginą. Modlitwą, modlitwą pełną wiary, będą mogli zwracać się do Niego, a On odpowie im przez Ducha. Tak ludzie od dawna zwracają się do nieba, odkąd zaczęli wzywać imienia Pana. Śmierć Chrystusa otworzyła tę drogę szerzej i pozostaje ona otwarta także dla nas.

Potrzebna jest tu pokora: uczniowie mają prosić. Choć dla Chrystusa wyrzekli się wszystkiego, nie mogli żądać od Niego czegokolwiek, jakby im się to należało. Musieli przychodzić jak pokorni żebracy, bo inaczej groził im głód i zguba. Jednocześnie mają tu szeroką swobodę: mogą prosić o wszystko, co dobre i właściwe. Mogą prosić o pomoc w swojej pracy, mądre słowa, ochronę przed wrogami, moc do czynienia cudów, gdy będzie to potrzebne, powodzenie w służbie, nawrócenie ludzi, prowadzenie i obronę. Pojawią się różne potrzeby, ale z każdą z nich można przyjść przed tron łaski.

Swoje prośby mają przedstawiać w imię Chrystusa. Prosić w Jego imię znaczy po pierwsze polegać na Jego zasługach i wstawiennictwie oraz opierać się na tym, że On się za nami ujmuje. Wierzący w Starym Testamencie zwracali się do Boga ze względu na Pana (Księga Daniela 9:17) i ze względu na Pomazańca (Księga Psalmów 84:9). Ewangelia ukazuje wyraźniej pośrednictwo Chrystusa, czyli Jego rolę jako Tego, który prowadzi nas do Boga. Dzięki temu możemy otwarciej prosić w Jego imię. Gdy Chrystus uczył modlitwy Pańskiej, nie zawarł w niej tej myśli, bo uczniowie nie rozumieli jej jeszcze w pełni. Lepiej pojęli ją później, gdy otrzymali Ducha. Jeśli prosimy we własnym imieniu, nie możemy oczekiwać powodzenia: jako obcy nie mamy w niebie żadnej pozycji, a jako grzesznicy mamy tam złą opinię. Imię Chrystusa jest natomiast dobre, znane w niebie i tam cenne.

Po drugie, prosić w Jego imię znaczy szukać Jego chwały i uczynić ją najwyższym celem modlitwy. Prośby uczniów zostaną spełnione: Chrystus uczyni to, o co poproszą (Ewangelia Jana 14:13; Ewangelia Jana 14:14). Mogą być tego pewni. Nie tylko dopilnuje, by coś zostało zrobione, ani nie wyda polecenia, by to zrobiono. Sam to uczyni, ponieważ jest nie tylko Pośrednikiem, ale również wszechwładnym Królem, który zasiada po prawicy Boga, sprawuje władzę i rządzi wszystkim w królestwie Bożym. Przez wiarę w Jego imię możemy otrzymać wszystko, czego naprawdę potrzebujemy i o co słusznie prosimy.

Powodzenie ich modlitw ma sprawić, by Ojciec został otoczony chwałą w Synu. To cel, który powinni mieć przed oczami, gdy się modlą. Wszystkie nasze pragnienia i prośby powinny się w nim skupiać. Wszystko ma prowadzić do tego, by Bóg w Chrystusie był otoczony chwałą w naszej służbie i w naszym zbawieniu. Prośba „święć się imię Twoje” zostaje wysłuchana i zajmuje pierwsze miejsce, bo szczere serce, które o to prosi, niejako poświęca Bogu również wszystkie pozostałe prośby.

Chrystus udziela tych darów w tym celu i dlatego spełni prośby uczniów, aby chwała Ojca w Synu stała się widoczna. Mądrość, moc i dobroć Boga objawiły się w Odkupicielu, gdy apostołowie i słudzy Chrystusa, dzięki mocy otrzymanej od Niego i wykorzystywanej w Jego imię i służbie, mogli dokonywać tak wielkich rzeczy. Było to widoczne zarówno w dowodach potwierdzających ich nauczanie, jak i w owocach ich pracy.