Ewangelia Jana 12:17 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 12:17 mowa jest o ludziach, którzy byli obecni przy wielkim znaku i nie mogli o nim milczeć. Ewangelista zapisał, że tłum, który był z Jezusem, gdy wywołał Łazarza z grobu i wskrzesił go z martwych, dawał świadectwo. Chodzi tu o to, co ci ludzie widzieli na własne oczy i co poruszyło ich do głębi. Świadectwo rodzi się zwykle z doświadczenia, które jest zbyt bliskie, by dało się je odłożyć na bok. Ci, którzy byli przy Jezusie, nie musieli niczego udowadniać. Wystarczyło, że byli świadkami, a ich słowa niosły ślad tego, czego doświadczyli. W tej prostocie jest coś czułego, bo serce potrafi mówić o Bogu wtedy, gdy samo zostało dotknięte czymś, czego nie da się zapomnieć. Warto zauważyć, że w tym wersecie tekst nie opisuje, co tłum w pełni zrozumiał. Mówi jedynie, że świadczył. Ta cicha powściągliwość przypomina, że to, co przeżyte, bywa mocniejsze od tego, co wyjaśnione, a wspólnota wokół Jezusa mogła nieść prawdę nawet wtedy, gdy jej słowa były jeszcze niepełne.

Werset 17 pokazuje, skąd bierze się świadectwo tłumu: nie z pogłoski, lecz z obecności przy wydarzeniu, w którym Jezus wywołał Łazarza z grobu. Jan nie przedstawia tych ludzi jako bezstronnych obserwatorów. To świadkowie znaku, a ich relacja nadaje rozgłos spotkaniu z Jezusem. Ważne jest jednak rozróżnienie między świadectwem a pełnym rozumieniem. Werset 18 wyjaśnia, że tłum wyszedł Jezusowi naprzeciw, ponieważ usłyszał o znaku. Werset 16 mówi zarazem, że nawet uczniowie początkowo nie rozumieli znaczenia wydarzeń. Relacja naocznych świadków może więc być prawdziwa i doniosła, choć jej sens nie został jeszcze w pełni uchwycony. W szerszym obrazie rozdziału świadectwo o Łazarzu splata się z powitaniem Jezusa jako Króla. Nie należy jednak sprowadzać wiary tłumu do entuzjazmu ani zakładać, że wszyscy rozpoznali, jaką drogą pójdzie królowanie Jezusa. Jan podkreśla raczej, że znak staje się publicznym świadectwem o Jezusie. Nie jest ono argumentem oderwanym od Jego osoby: znak odsłania Jego władzę nad śmiercią, a świadectwo wiąże tę władzę z konkretnym spotkaniem.

Ewangelia Jana 12:17 mówi o ludziach, którzy byli przy wskrzeszeniu Łazarza i to oni dawali świadectwo. Ich słowa wynikały z tego, co widzieli na własne oczy. Świadectwo zaczyna się od tego, co człowiek naprawdę zobaczył. Tekst nie podaje treści tych słów. Mówi tylko, że tłum dawał świadectwo. Ta prostota ma znaczenie. Świadek nie musi mieć gotowej teorii ani wyszukanych słów. Wystarczy, że opowie, co się stało, i nie dopowie więcej, niż wie. W praktyce może to wyglądać tak: ktoś, kto w swoim życiu doświadczył działania Boga, opowiada o tym zwyczajnie, bez upiększania i bez stawiania siebie za wzór. Słuchacz zachowuje własną ocenę. Świadectwo przekazuje jedynie to, co się wydarzyło. Wers 18 pokazuje, że ludzie wyszli Jezusowi naprzeciw, bo usłyszeli o znaku. Świadectwo rozchodzi się dalej niż sama obecność przy wydarzeniu, a odpowiedź każdego człowieka pozostaje osobną sprawą.

W tym wersecie pamięć o Łazarzu staje się świadectwem. Tłum był przy Jezusie, gdy zawołał Łazarza z grobu i wskrzesił go z martwych, a teraz opowiada o tym, co widział. Ewangelia nie mówi, że każdy z tych ludzi rozumiał już w pełni, kim jest Jezus. Pokazuje jednak, że wydarzenie nie pozostało zamknięte w Betanii. Wieść o życiu przywróconym człowiekowi rozchodzi się pośród ludzi i prowadzi ich ku Jezusowi. W sąsiednim wersecie Jan wyjaśnia, że tłum wyszedł Mu na spotkanie, bo usłyszał o tym znaku. Świadectwo ma tu prostotę pamięci: ktoś widział, co się stało, i nie może udawać, że niczego nie widział. Łazarz wrócił do życia doczesnego; jego wskrzeszenie nie jest tym samym, co obietnica życia wiecznego. A jednak ten znak odsłania, że śmierć nie ma ostatniego słowa wobec Jezusa. Właśnie dlatego świadectwo tych ludzi brzmi szerzej niż relacja o niezwykłym wydarzeniu. Jest głosem niosącym dalej wieść o Tym, który stanął wobec grobu i zawołał człowieka po imieniu.