Ewangelia Jana 11:41 – znaczenie i zastosowanie

Jezus stoi przy grobie przyjaciela, poruszony do głębi, a mimo to kolejnymi słowami, które w tym miejscu wypowiada, są słowa dziękczynienia. „Ojcze, dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś” padają po odsunięciu kamienia, ale zanim ktokolwiek zobaczy, co się wydarzy. Ewangelista dodaje wyjaśnienie w następnym wersecie: Jezus mówi na głos ze względu na ludzi wokół, aby uwierzyli, a także wyznaje, że wie, iż Ojciec zawsze Go wysłuchuje. Wdzięczność nie czeka więc na widoczny skutek, lecz wyrasta z relacji z Ojcem. Jest w tym coś bardzo ludzkiego i jednocześnie bardzo spokojnego. Bolesna sytuacja nie zamknęła serca Jezusa, ale pozwoliła mu wyraźnie nazwać zaufanie. Ten werset nie mówi, że każda trudna chwila skończy się tak jak w Betanii, bo odnosi się do tego konkretnego wydarzenia i do relacji Syna z Ojcem. Najmocniej zostaje we mnie obraz kogoś, kto potrafi podziękować, zanim zobaczy odpowiedź. Taka wdzięczność nie unieważnia łez, które wcześniej poruszyły Jezusa, lecz pokazuje, że serce może być jednocześnie poruszone i ufne.

Jezus dziękuje Ojcu, zanim zawoła Łazarza z grobu. W tej kolejności łatwo dostrzec sens głębszy niż zwykłe podziękowanie za spełnioną prośbę: Jezus zaraz wyjaśnia, że wie, iż Ojciec zawsze Go wysłuchuje. Jego słowa nie opisują więc dopiero co uzyskanej odpowiedzi. Ujawniają stałą więź między Ojcem a Synem. Ta scena rozgrywa się wobec ludzi zgromadzonych przy grobie. Marta mówi o rozkładzie ciała, a niektórzy pytają, dlaczego Jezus nie zapobiegł śmierci Łazarza. W takim otoczeniu podziękowanie ma także wymiar publiczny: Jezus mówi, że wypowiada je ze względu na obecnych, aby uwierzyli, że Ojciec Go posłał. Znak, który następuje, nie jest pokazem mocy oderwanym od relacji. Ma odsłonić, kim jest Jezus i skąd pochodzi Jego działanie. Warto przy tym nie wyciągać z tej modlitwy ogólnej obietnicy, że każda prośba zostanie spełniona w oczekiwany sposób. Tekst mówi konkretnie o jedności Ojca i Syna oraz o celu znaku przy grobie Łazarza. Wdzięczność Jezusa wyrasta z pewności tej więzi; wskrzeszenie ukazuje ją zgromadzonym.

Jezus dziękuje Ojcu, zanim cokolwiek się wydarzy. Stoi przy grobie Łazarza, który leży tam od czterech dni, a Jego słowa brzmią: „Ojcze, dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś”. Ta kolejność mówi wiele. Wdzięczność nie czeka na wynik, bo opiera się na relacji z Ojcem, a nie na tym, co już widać. W Ewangelii Jana 11:42 Jezus wyjaśnia, że wiedział, iż Ojciec zawsze Go wysłuchuje. Słowa dziękczynienia zostały wypowiedziane ze względu na zgromadzony lud, aby uwierzyli, że Bóg Go posłał. Modlitwa staje się tu świadectwem, a nie tylko prośbą. Można to zobaczyć w zwyczajnych sprawach. Ktoś po trudnej rozmowie z lekarzem, zanim pojawią się wyniki, dziękuje za bliskich, którzy są przy nim. Ktoś inny, nie wiedząc jeszcze, jak zakończy się sprawa w pracy, dziękuje za to, że nie musi jej dźwigać sam. Takie dziękczynienie nie usuwa niepewności, ale zmienia sposób, w jaki się przy niej stoi. Warto zauważyć, że ta wdzięczność nie jest nagrodą za rezultat. Jest zaufaniem, które zostało wyrażone, zanim pojawił się cud.

Przy grobie Łazarza Jezus nie odwraca się od śmierci ani od bólu sióstr. Właśnie tam wznosi oczy i mówi: „Ojcze, dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś”. Dziękuje, zanim Łazarz wyjdzie z grobu. Nie jest to formuła, która zapewnia spełnienie każdej prośby, lecz odsłonięcie więzi Jezusa z Ojcem: jak wyjaśnia w następnym wersecie, Ojciec zawsze Go wysłuchuje, a wypowiedziane słowa mają pomóc obecnym uwierzyć, że Jezus został posłany. W tej chwili modlitwa nie usuwa kamienia ani nie pomija rzeczywistości grobu. Jezus wcześniej okazuje głębokie wzruszenie; Marta mówi o rozkładzie ciała, a żałobnicy pamiętają, że Łazarz umarł. Wiara nie zostaje tu przedstawiona jako zaprzeczenie temu, co boli. Jej centrum stanowi Jezus, który zwraca się do Ojca pośród żałoby i działa jako Ten, którego Ojciec posłał. Jego dziękczynienie nie jest obojętnością wobec straty, lecz wyrazem zaufania w samym jej środku. Wdzięczność wyprzedza widzialny znak, ale nie czyni go ludzką metodą na uzyskanie cudu. W Ewangelii Jana znak przy grobie wskazuje ku chwale Boga i ku tożsamości Jezusa. Jego słowa łączą bliskość z Ojcem z głosem, który przywołuje zmarłego do życia.