Ewangelia Jana 11:42 – znaczenie i zastosowanie

Słowa wypowiedziane przy grobie Łazarza zaskakują swoją prostotą. Jezus mówi wprost, że wie, iż Ojciec zawsze Go wysłuchuje, a jednak mówi to głośno, bo wokół stoi lud. Wcześniej, w Ewangelii Jana 11:38, czytamy, że był wtedy głęboko wzruszony, więc ta modlitwa nie jest chłodnym rytuałem. Więź z Ojcem nie zostaje ukryta. Zostaje wypowiedziana na oczach zgromadzonych, którzy płaczą i szukają sensu w tym, co się stało. Sam fragment nie opisuje żadnej zmiany w relacji Jezusa z Ojcem. Ta relacja jest pewna, a Jezus nie musi jej nikomu udowadniać. Słowa skierowane są do ludzi, aby uwierzyli, że Ojciec Go posłał. Modlitwa staje się więc świadectwem, które pozwala innym zobaczyć, skąd pochodzi Jego moc. Może właśnie w tym jest cicha wskazówka dla tych, którzy modlą się w obecności innych. Głośna modlitwa nie zawsze służy temu, by przekonać Boga. Czasem pomaga wspólnocie usłyszeć, komu się ufa, i w tym świetle zacząć wierzyć, tak jak w Ewangelii Jana 11:42 zapisane jest o świadkach przy grobie.

W słowach Jezusa przy grobie Łazarza spotykają się modlitwa i znak. „Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz” nie opisuje modlitwy, która dopiero ma skłonić Ojca do działania. Jezus mówi o trwałej jedności z Ojcem; dziękuje Mu, zanim zawoła zmarłego, i wyjaśnia, że wypowiada te słowa także ze względu na zgromadzonych. To ważne rozróżnienie: Jezus nie modli się, by zdobyć Bożą przychylność, lecz mówi na głos, aby otaczający Go ludzie uwierzyli, że Ojciec Go posłał. Cud nie jest więc samodzielnym widowiskiem ani obiecanym wzorem, według którego każda modlitwa musi przynieść takie samo uzdrowienie czy przywrócenie życia. W opowiadaniu wskrzeszenie Łazarza ukazuje tożsamość i misję Jezusa. Kontekst nadaje temu szczególną wagę: Łazarz leży w grobie od czterech dni, a Marta nazywa rzeczywistość śmierci bez upiększeń. Jezus nie pomija tej sytuacji. Jego słowa kierują uwagę z samego niezwykłego wydarzenia ku temu, co ono objawia: działanie Syna pozostaje w relacji z Ojcem i ma prowadzić świadków do wiary. Głos przy grobie odsłania zatem nie tylko moc Jezusa, lecz także źródło i sens Jego działania.

Jezus stoi przy grobie Łazarza i zanim cokolwiek się wydarzy, mówi do Ojca na głos. Ewangelista podaje też powód: „Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś”. Dziękczynienie w Ewangelii Jana 11:41 nie jest więc prywatną rozmową. Jezus wie, że Ojciec Go słyszy, a mimo to mówi tak, by słyszał tłum. Jego słowa mają ujawnić, skąd pochodzi Jego posłannictwo. Wcześniej, w Ewangelii Jana 11:40, Marta słyszy zapowiedź ujrzenia chwały Bożej pod warunkiem wiary. Tekst nie opisuje jednak jej dalszych myśli, więc nie należy ich dopowiadać. Wiemy natomiast, że po wydarzeniach przy grobie „wielu spośród Żydów” uwierzyło w Jezusa (Ewangelia Jana 11:45), a inni udali się do faryzeuszów (Ewangelia Jana 11:46). Świadectwo nie zawsze trafia na jednakową ziemię. Ten werset pokazuje, że pewność wysłuchania nie odbiera modlitwie znaczenia dla innych. Jezus nie modli się po to, by upewnić się, czy Ojciec Go słucha. Mówi, bo chce, by ci, którzy patrzą, poznali prawdę o Jego posłannictwie.

Przy grobie Łazarza Jezus wypowiada słowa, które odsłaniają nie tyle sposób uzyskiwania odpowiedzi, ile więź, w której działa: „Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz”. To zdanie nie jest próbą przekonania Ojca ani formułą, która ma wymusić cud. Jezus mówi o zaufaniu już obecnym między Nim a Ojcem. Zarazem Jego modlitwa jest słyszalna dla zgromadzonych. Jezus wyjaśnia, że mówi ze względu na otaczający Go lud, aby uwierzyli, że Ojciec Go posłał. W centrum tej chwili nie stoi więc niezwykłość samego znaku, lecz tożsamość Jezusa i Jego misja. Wskrzeszenie Łazarza ma prowadzić ku rozpoznaniu, skąd pochodzi Jego działanie. Wcześniej Marta mówi o rozkładzie ciała, a kamień zostaje odsunięty. Ewangelia nie pomija ciężaru śmierci ani czasu, który upłynął. Właśnie przy grobie, wobec tego, co po ludzku wydaje się zamknięte, słowa Jezusa kierują uwagę ku Ojcu. To nie obietnica, że każda prośba zostanie spełniona według ludzkiego oczekiwania. To świadectwo, że życie, które Jezus przynosi, wyrasta z Jego jedności z Ojcem i objawia, kim On jest.