Ewangelia Jana 1:41 – znaczenie i zastosowanie

Zdanie „Ten spotkał najpierw swojego brata i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa” zostawia po sobie ciepło, które łatwo przeoczyć. Andrzej, który wcześniej usłyszał Jana i poszedł za Jezusem (Ewangelia Jana 1:40), nie zatrzymuje tej nowiny dla siebie. Od razu niesie ją komuś najbliższemu, z kim łączy go więź krwi. Warto zwrócić uwagę na słowo „znaleźliśmy”. Radość z odnalezienia Chrystusa staje się wspólna, zanim Szymon zobaczy Jezusa na własne oczy. Tekst nie mówi, co Szymon wtedy czuł, ale jego brat dzieli się tym, co go poruszyło, jak ktoś, kto chce, by bliska osoba też usłyszała dobrą wiadomość. W tej scenie wiara zaczyna się od zwyczajnego zaproszenia. Andrzej nie wygłasza przemowy, tylko przyprowadza brata do Jezusa (Ewangelia Jana 1:42), a tam Jezus spogląda na niego i zapowiada mu nowe imię. Mesjasz znaczy to samo co Chrystus, i właśnie to spotkanie łączy świadectwo z ufnością, którą można przekazać dalej. Świadectwo o Chrystusie rodzi się tam, gdzie ktoś po prostu chce podzielić się tym, co znalazł.

Andrzej nie zatrzymuje dla siebie tego, co usłyszał i zobaczył. Po spotkaniu z Jezusem najpierw odnajduje brata, Szymona, i mówi mu: „Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa”. Słowo „najpierw” podkreśla bliskość tej wiadomości: pierwszym adresatem staje się ktoś z jego własnej rodziny. Wypowiedź Andrzeja jest krótka, ale zawiera ważne rozpoznanie. „Mesjasz” to tytuł oczekiwanego Pomazańca, a Ewangelista objaśnia go greckim określeniem „Chrystus”. Nie chodzi więc o dwa różne imiona ani o ogólny komplement. Andrzej wskazuje na Jezusa jako na Tego, którego oczekiwał lud Izraela. W następnym wersecie prowadzi Szymona do Jezusa; opowieść pokazuje zatem, że świadectwo nie zastępuje spotkania, lecz do niego prowadzi. Liczba mnoga w słowach „znaleźliśmy” pasuje do wcześniejszego kontekstu: Andrzej był jednym z dwóch uczniów, którzy poszli za Jezusem. Nie oznacza to jednak, że tekst przedstawia pełne wyjaśnienie, jak każdy z nich rozumiał mesjańską misję Jezusa. Widać raczej początek rozpoznania: spotkanie rodzi świadectwo, a świadectwo otwiera drogę drugiemu człowiekowi. W tej scenie wiara nie jest jedynie prywatnym wnioskiem; staje się wiadomością przekazywaną komuś bliskiemu.

Andrzej nie zaczyna od wielkich słów. Ewangelia Jana mówi: „Ten spotkał najpierw swojego brata i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa” (Ewangelia Jana 1:41). Słowo „najpierw” opisuje kolejność jego działania wobec Szymona, a nie ranking wśród uczniów. Pierwszym odbiorcą świadectwa jest więc brat, a nie tłum. Sama treść zdania jest bardzo prosta. Andrzej nie przedstawia wykładu o Bogu. Mówi o tym, co znalazł. Liczba mnoga („Znaleźliśmy”) pokazuje, że doświadczenie było wspólne. Wcześniej, w Ewangelii Jana 1:39, czytamy, że obaj uczniowie zostali z Jezusem cały dzień. Andrzej więc mówi z własnego spotkania, a nie z cudzej opinii. Ewangelista od razu tłumaczy słowo „Mesjasz” na „Chrystus”. Dzięki temu czytelnik nie zostaje z obcym określeniem. Tekst nie opisuje, jak Szymon przyjął tę wiadomość. Dopiero w następnym wersie Andrzej prowadzi brata do Jezusa. W tym wersie wiara pokazuje się jako szczere zdanie wypowiedziane do konkretnej osoby. Nie wymaga ono gotowych odpowiedzi na wszystkie pytania, tylko prawdy o tym, kogo się spotkało.

Werset ukazuje chwilę, w której spotkanie z Jezusem nie zamyka się w osobistym przeżyciu. Andrzej, jeden z dwóch uczniów, którzy poszli za Jezusem, szuka swojego brata i mówi mu: „Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa”. Wcześniej sam usłyszał zaproszenie Jezusa: „Chodźcie, a zobaczycie”. Teraz przekazuje dalej to, co rozpoznał. Słowo „znaleźliśmy” brzmi jak radość, która chce mieć udział z kimś bliskim. Nie jest jeszcze pełnym opisem tego, kim okaże się Jezus ani co przyniesie Jego droga. Jest świadectwem rodzącym się na początku: Andrzej wskazuje na Tego, przy którym sam pozostał. W następnym wersecie prowadzi Szymona do Jezusa, a to Jezus zwraca się do niego i nadaje mu nowe imię. Wiara przechodzi tu z ust do ust, ale nie zastępuje spotkania. Andrzej może powiedzieć bratu, kogo odnalazł; nie może przeżyć za niego jego odpowiedzi. Jak otwarte drzwi, jego słowa prowadzą ku Jezusowi, a dalszy ciąg należy już do spotkania Szymona z Nim.