Ewangelia Jana 1:39 – znaczenie i zastosowanie

Jezus nie tłumaczy uczniom, kim jest, i nie prowadzi długiego wywodu. Odpowiada krótko: „Chodźcie, a zobaczycie”. Ewangelia Jana 1:39 opisuje, że poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i że tego dnia pozostali u Niego. W tym prostym zdaniu słychać coś bardzo ludzkiego, bo zaufanie często rodzi się nie z odległej wiedzy, lecz z bycia blisko. Warto zauważyć, że tekst mówi nie tylko o tym, co uczniowie zobaczyli, ale też o tym, że zostali. Pozostanie „tego dnia” nie jest wielkim gestem ani przysięgą, lecz zwykłym czasem wspólnej obecności. Ewangelia podaje przybliżoną godzinę, około dziesiątej, ale nie opisuje, co wtedy się działo, więc nie będę tego dopowiadać. Wiadomo jedynie, że w tym spotkaniu było miejsce na zatrzymanie się. Najbardziej poruszające wydaje mi się to, że poszukiwanie uczniów zostało przyjęte w sposób konkretny. Nie dostali listy zasad ani gotowych definicji, tylko wskazanie miejsca, w którym mogli wejść i zostać. Dla każdego, kto dopiero zaczyna iść za Jezusem, to ważna pociecha: wiara może zacząć się od zwykłego towarzyszenia Mu, zanim pojawią się wszystkie odpowiedzi.

„Chodźcie, a zobaczycie” jest odpowiedzią Jezusa na pytanie uczniów: „gdzie mieszkasz?”. Nie wyjaśnia im od razu, kim jest ani czego mają się nauczyć. Otwiera im dostęp do spotkania. W opowiadaniu Jana ważne jest więc nie tylko to, co uczniowie zobaczyli, lecz także to, że poszli za zaproszeniem i pozostali z Jezusem przez resztę dnia. Tekst nie opisuje szczegółów tej rozmowy ani nie mówi, co dokładnie wydarzyło się w miejscu, gdzie Jezus mieszkał. Nie należy dopowiadać, że uczniowie właśnie wtedy uwierzyli w pełnym, dojrzałym sensie. Widać jednak początek drogi: usłyszeli świadectwo Jana, poszli za Jezusem, a spotkanie z Nim stało się dla nich czymś więcej niż chwilowym zaciekawieniem. W następnym wersecie Andrzej nazwie Jezusa Mesjaszem. Wzmianka o godzinie dziesiątej nadaje scenie konkretny, zapamiętany rys. Nie wyjaśnia jej ukrytego znaczenia; podkreśla raczej, że spotkanie wydarzyło się w określonym czasie. W Ewangelii Jana poznanie Jezusa rozwija się poprzez świadectwo, pytania i osobiste przebywanie z Nim. Jego zaproszenie nie zastępuje odpowiedzi, lecz tworzy warunki, w których odpowiedź może się narodzić.

Dwaj uczniowie pytają, gdzie Jezus mieszka. On nie odpowiada adresem. Mówi: „Chodźcie, a zobaczycie”. To zaproszenie jest konkretne. Wymaga jednego kroku, a nie znajomości wszystkich odpowiedzi. Ewangelia Jana 1:39 pokazuje, co wtedy się dzieje: „Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej”. Ewangelista zapisuje nawet porę dnia, co nadaje temu spotkaniu wyraźny, codzienny charakter. Uczniowie nie dostają planu na całe życie. Zostają z Jezusem przez jeden dzień. W zwykłym życiu wiara może rosnąć podobnie. Człowiek idzie za Chrystusem tam, gdzie On przebywa: w modlitwie, w czytaniu Biblii, w rozmowie z kimś, kto zna drogę. Pierwsza wierność bywa skromna i mierzona godzinami, a nie wielkimi deklaracjami. Warto też zauważyć, że to Jezus pierwszy się odwraca i widzi tych, którzy za Nim idą. Zaproszenie wychodzi od Niego, a uczniowie mogą je przyjąć i zobaczyć na własne oczy.

Werset ten zatrzymuje się przy prostym zaproszeniu Jezusa: „Chodźcie, a zobaczycie”. Uczniowie pytali, gdzie mieszka; odpowiedź nie jest wykładem ani gotowym wyjaśnieniem. Jezus otwiera im drogę do spotkania. Idą za Nim, widzą, gdzie mieszka, i pozostają u Niego tego dnia. Wiara zaczyna się tu jako bliskość, która pozwala poznać Tego, za kim się podąża. W Ewangelii Jana ten moment należy do pierwszych kroków uczniów za Jezusem. Ich pytanie wyrasta z poszukiwania, a odpowiedź zaprasza do doświadczenia Jego obecności. Nie oznacza to, że każde pytanie znika po spotkaniu ani że wszyscy przechodzą tę samą drogę. Tekst pokazuje konkretnych ludzi, którzy przyjęli zaproszenie i spędzili z Jezusem czas. Wzmianka o godzinie dziesiątej nadaje wspomnieniu szczegół: spotkanie miało dla ewangelisty wyraźne miejsce w pamięci. Nie wyjaśnia on symbolicznego znaczenia tej godziny, więc nie trzeba go dopowiadać. Wystarczy dostrzec, że zwyczajny dzień stał się początkiem więzi z Jezusem. W następnym zdaniu jeden z uczniów, Andrzej, nazwie Go Mesjaszem. Wcześniej jednak jest wspólny czas, w którym obecność poprzedza pełne rozpoznanie.