Ewangelia Jana 1:27 – znaczenie i zastosowanie

Jan Chrzciciel mówi o Kimś, „który idzie po mnie, a któremu ja nie jestem godny odwiązać rzemyka u Jego sandała”. Odwiązanie rzemyka uchodziło za jedną z najniższych posług, dlatego ten obraz łączy pokorę z bliskością. Jan nie pomniejsza siebie, a jednocześnie nie przesłania Tego, który przychodzi. W tych słowach słychać spokój człowieka, który wie, komu służy i dlaczego. Wcześniej, w Ewangelii Jana 1:26, Jan mówi, że pośród słuchaczy stoi Ten, którego oni nie znają. Obecność Chrystusa jest więc bliska, choć bywa przeoczona. Świadectwo Jana wyrasta z tej bliskości i nie potrzebuje wielkiego miejsca, by być prawdziwe. Myśl o Kimś, kto idzie po nas, może wybrzmieć szczególnie mocno tam, gdzie człowiek porównuje swoje znaczenie z cudzym. Tekst nie opisuje, jak takie porównania przeżywać, ale zostawia obraz wiary, która potrafi cieszyć się z przyjścia kogoś większego. Jan nie musi udowadniać swojej wartości, by mówić prawdę, i może właśnie w tym leży cicha odpowiedź na pytanie o własne miejsce.

Jan Chrzciciel wskazuje na Tego, który „idzie po mnie”, a zarazem przewyższa go godnością. Nie ma tu sprzeczności: Jezus pojawia się po Janie w publicznej działalności, lecz — jak Jan wyjaśni następnego dnia — „był wcześniej” od niego. Kolejność spotkania nie wyznacza więc kolejności istnienia ani rangi. Obraz odwiązywania rzemyka u sandała odsłania, jak wielka jest różnica między świadkiem a Tym, o którym świadczy. Była to posługa służebna; Jan mówi, że nie jest godny nawet jej wykonać dla Jezusa. Nie przedstawia własnej misji jako nieważnej. Właśnie przed wysłannikami, którzy pytają o jego tożsamość i prawo do chrzczenia, jasno określa jej granice: chrzci wodą, lecz pośród ludzi jest już Ten, którego oni nie rozpoznają. Pokora Jana nie polega zatem na zaprzeczeniu temu, co robi, ale na trafnym rozpoznaniu, kim jest Jezus. W dalszych słowach nazywa Go Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata. Jego świadectwo nie zatrzymuje uwagi na posłańcu: odsłania godność i znaczenie Tego, którego obecność pozostaje jeszcze nierozpoznana.

Jan Chrzciciel mówi o Kimś, kto przychodzi po nim, i od razu nazywa swoje miejsce wobec Niego. Słowa z Ewangelii Jana 1:27 brzmią spokojnie. Słychać w nich człowieka, który wie, do czego został posłany. Odwiązanie rzemyka u sandała było w tamtych czasach czynnością, którą zwykle wykonywał najniższy w domu służący. Jan nie twierdzi, że jest niewolnikiem. Mówi jedynie, że nawet tak małej posługi nie uważa za należną sobie wobec Tego, który nadchodzi. Ta pokora nie wynika z poczucia, że nic nie znaczy. Jan wie, po co chrzci wodą i kogo ma wskazać. Już w Ewangelii Jana 1:26 mówi, że pośród ludzi stoi Ten, którego oni nie znają. Ponieważ jego zadanie jest jasne, może ustąpić miejsca bez lęku. Nie musi stać w centrum, żeby jego świadectwo było prawdziwe. Jego wielkość widać w tym, że stale wskazuje na Chrystusa. Gdy w Ewangelii Jana 1:29 nazywa Go Barankiem Bożym, sam schodzi na dalszy plan, a Jezus staje w świetle.

Jan Chrzciciel mówi o Jezusie: „który idzie po mnie, a któremu ja nie jestem godny odwiązać rzemyka u Jego sandała”. To obraz służby tak zwyczajnej i niskiej, że podkreśla, jak wielka jest różnica między posłannikiem a Tym, którego zapowiada. Jan nie zatrzymuje uwagi na sobie. Wskazuje na Jezusa, choć Ten jest już pośród ludzi, a oni Go nie rozpoznają. W tej pokorze nie ma pogardy dla własnego powołania. Jan chrzci wodą i przygotowuje drogę, lecz wie, że jego zadanie nie czyni go źródłem światła. Światło i życie, o których mówi początek Ewangelii, należą do Słowa, przez które wszystko się stało. Przy Jezusie nawet wierna służba zachowuje właściwe miejsce: jest odpowiedzią na Jego obecność, nie próbą zajęcia Jego miejsca. Ten werset przypomina, że duchowa wielkość może ujawniać się w gotowości, by pozostać sługą. Nie umniejsza to człowieka. Uwalnia go od potrzeby, by być centrum, i pozwala skierować wzrok ku Chrystusowi. Janowa pokora staje się więc świadectwem: Ten, który przychodzi, jest godzien czci większej niż jakakolwiek ludzka pozycja.