List do Efezjan 3:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o czymś, co przez długi czas pozostawało ukryte, a teraz ma zostać wydobyte na światło. Paweł pisze, że ma wydobyć na światło „czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszystkich rzeczy”. Ta myśl przynosi spokój, bo pokazuje, że to, czego ludzie nie widzieli, nigdy nie było nieznane Temu, który wszystko stworzył. Jest w tym coś bliskiego tym, którzy noszą w sobie długo skrywany ból albo tęsknotę, o której trudno mówić. Taka osoba bywa przekonana, że nikt nie widzi tego, co przeżywa, a jednocześnie jej życie od dawna jest znane Bogu. Słowa o wykonaniu planu mówią też o czasie, w którym to, co ukryte, zaczyna być ujawniane. Według Listu do Efezjan 3:10 ma się to dokonać poprzez Kościół, przez który mądrość Boża stanie się jawna. Tajemnica nie pozostaje więc w ukryciu, lecz idzie ku ludziom przez wspólnotę wierzących. W tym świetle samotność nie ma ostatniego słowa. Plan, który przez wieki był w Bogu, został w końcu wypowiedziany wśród ludzi. Może właśnie dlatego to, co dziś pozostaje ukryte w czyimś sercu, nie znajduje się poza zasięgiem Bożej troski.

W Liście do Efezjan 3:9 Paweł opisuje swoją misję jako „wydobyć na światło” Boży plan, ukryty przez wieki. Nie chodzi o odsłonięcie tajnej wiedzy dostępnej nielicznym. W najbliższym kontekście tajemnicą jest to, że poganie stają się w Chrystusie współdziedzicami, członkami tego samego Ciała i uczestnikami tej samej obietnicy. To, co wcześniej nie było objawione w taki sposób, teraz staje się jawne przez Ducha apostołom i prorokom. Warto zauważyć, że plan ten jest „ukryty w Bogu, Stwórcy wszystkich rzeczy”. Jego źródłem nie jest przypadek ani ludzki projekt; należy do zamysłu Boga, który obejmuje całe stworzenie. Zarazem Paweł nie przedstawia go jako abstrakcyjnej idei: plan nabiera widzialnego kształtu we wspólnocie, w której ludzie dawniej oddzieleni zostają złączeni w Chrystusie. W kolejnym wersecie List do Efezjan 3:10 wspólnota staje się świadectwem wielorakiej mądrości Boga. Objawienie tajemnicy oznacza więc nie tylko przekazanie informacji, lecz ujawnienie, co Bóg czyni: tworzy w Chrystusie jedną wspólnotę z ludzi różnych narodów.

Paweł pisze w Liście do Efezjan 3:9, że jego zadaniem jest „wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszystkich rzeczy”. Słowo „plan” brzmi może abstrakcyjnie, ale w tym fragmencie chodzi o coś bardzo konkretnego. Ten plan był ukryty przez wieki i dopiero teraz zostaje wypowiedziany, głoszony i przeżywany wśród ludzi. Warto zauważyć, kto ma tę prawdę ujawniać. Apostoł nazywa siebie zupełnie najmniejszym ze wszystkich świętych, a mimo to otrzymuje zadanie oświecania innych. Następny wiersz mówi, że mądrość Boża ma stać się jawna przez Kościół. Wielka sprawa Boża przechodzi więc przez zwykłych ludzi, ze wszystkimi ich słabościami i ograniczonymi możliwościami. Dla kogoś, kto szuka sensu w zwyczajnych dniach, ten werset ma ważne znaczenie. Boże działanie rozwija się często w rodzinach, w pracy i we wspólnocie, gdzie wierni mówią o Chrystusie słowem i życiem. Nie trzeba widzieć całego planu, żeby być jego częścią. Wystarczy wierność w tym, co zostało powierzone.

List do Efezjan 3:9 kieruje uwagę na Boży plan, który przez wieki pozostawał ukryty w Bogu, Stwórcy wszystkiego. Paweł opisuje swoje zadanie jako „wydobyć na światło” to, jak ten plan się urzeczywistnia. W sąsiednich wersetach jego treść staje się konkretna: poganie zostają włączeni w dziedzictwo, Ciało i obietnicę w Chrystusie przez Ewangelię. Tajemnica nie jest więc zagadką przeznaczoną dla nielicznych, lecz odsłoniętym zamysłem Boga, który tworzy wspólnotę ponad dawnymi granicami. Obraz światła nie oznacza, że wszystko o Bożych zamiarach staje się dla ludzi jasne. Wskazuje raczej na to, że to, co było ukryte, zaczyna być widoczne w dziele Chrystusa i w istnieniu Kościoła. Wspólnota wierzących staje się świadectwem mądrości Boga, choć jej historia nie jest wolna od cierpienia. Paweł pisze jako więzień, a jednak nie mierzy sensu misji wyłącznie miarą własnej wolności. Plan Stwórcy obejmuje czas dłuższy niż pojedyncze życie. W Chrystusie odlegli stają się współdziedzicami, a Boża obietnica otwiera się na ludy, które wcześniej pozostawały poza jej widocznym kręgiem.