List do Efezjan 3:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa Pawła dotykają czegoś bardzo osobistego. Apostoł pisze z więzienia, a jego zrozumienie tajemnicy Chrystusa nie brzmi tu jak chłodna teoria, lecz jak coś, co nosił w sobie przez długi czas i za co ponosił cenę. Zdanie „możecie się przekonać o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa” mówi więc mniej o argumentach, a więcej o sercu, które przez nie przemawia. Kontekst tej wypowiedzi jest wyraźny. Paweł wspomina, że jest więźniem dla pogan i że łaska została mu dana właśnie dla nich. Tajemnica, o której pisze, polega na tym, że poganie są już współdziedzicami i współczłonkami Ciała oraz współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie. Werset 4 nie wyjaśnia, jak dokładnie to zrozumienie zostało zdobyte, ale pokazuje, że Paweł chce, by było ono widoczne w jego słowach, a nie tylko w jego tezach. Może właśnie dlatego listy Pawła tak długo poruszają kolejne pokolenia. Boża prawda nie zostaje w nich suchym stwierdzeniem, lecz przechodzi przez doświadczenie człowieka, który został nią dotknięty. Tajemnica Chrystusa okazuje się więc czymś, co poznaje się przede wszystkim w relacji, a dopiero potem w pojęciach.

W Liście do Efezjan 3:4 Paweł łączy lekturę swoich słów z możliwością rozpoznania, jak rozumie „tajemnicę Chrystusa”. Nie przedstawia jej jako sekretu dostępnego tylko wtajemniczonym. W sąsiednich wersetach wyjaśnia, że tajemnica została mu oznajmiona przez objawienie, a teraz jest głoszona: poganie stają się w Chrystusie współdziedzicami, członkami jednego Ciała i uczestnikami obietnicy przez Ewangelię. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc źródła i sposobu poznania. Paweł nie przypisuje sobie odkrycia tej prawdy dzięki własnej przenikliwości: mówi o Bożym objawieniu i łasce. Zarazem zaprasza do oceny jego rozumienia na podstawie tego, co napisał. Wiara nie wymaga tu porzucenia rozumu; tekst ma pozwolić dostrzec sens głoszonej Ewangelii. To ważne także dla lektury Biblii: pojedynczego zdania nie należy odrywać od wyjaśnienia, które po nim następuje. „Tajemnica Chrystusa” nabiera konkretnego kształtu w jedności ludzi wcześniej oddzielonych. Paweł nie opisuje zatem abstrakcyjnej zagadki, lecz Boży zamysł wspólnego udziału w obietnicy, zrealizowany w Chrystusie i ogłaszany przez Ewangelię.

Paweł pisze o sobie konkretnie. Jego rozumienie tajemnicy nie opiera się wyłącznie na zapewnieniu, lecz można je sprawdzić na podstawie napisanych słów: „Dlatego, czytając te słowa, możecie się przekonać o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa” (List do Efezjan 3:4). Dla kogoś, kto żyje wiarą na co dzień, to ważne spostrzeżenie. Wierność nie chowa się za ogólnikami. Ma treść, którą można przeczytać, porównać i przyłożyć do codziennych wyborów. Treść tej tajemnicy wyjaśniają kolejne wersety. Poganie są współdziedzicami i współczłonkami Ciała oraz współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię (List do Efezjan 3:6). Ta wiedza nie zostaje w sferze pojęć. Zmienia sposób, w jaki wspólnota ludzi różnego pochodzenia ma układać swoje relacje. Paweł nie prosi więc o ślepe zaufanie. Pokazuje tekst, który można czytać uważnie i z wiarą, a jednocześnie z gotowością, by sprawdzić własne rozumienie. Słowo pozwala odróżnić to, co zostało objawione, od własnych wyobrażeń o Bogu. Ta uczciwość wobec tekstu chroni przed tym, by sprawy wiary zastąpiły domysły.

Paweł wskazuje na swoje słowa jako świadectwo: czytając je, odbiorcy mogą rozpoznać, jak rozumie tajemnicę Chrystusa. Nie przedstawia jej jako własnego odkrycia ani prywatnej wiedzy. Wcześniej napisał, że została mu oznajmiona przez objawienie, a teraz jest głoszona słowami. To, co Bóg odsłonił, może więc zostać przyjęte i poznane przez innych. W dalszym ciągu listu Paweł wyjaśnia, że tajemnica dotyczy także pogan: w Chrystusie stają się współdziedzicami, członkami jednego Ciała i uczestnikami obietnicy przez Ewangelię. Wieczność królestwa Bożego ukazuje się tu jako wspólnota, do której Bóg otwiera drogę ponad dawnymi podziałami. Nie dlatego, że różnice przestają istnieć, lecz dlatego, że Chrystus obejmuje swoim dziełem także tych, którzy wcześniej stali poza obietnicą. Słowa Pawła są jak otwarte drzwi, nie do osobistego zaszczytu, lecz do wspólnego dziedzictwa. Apostoł pisze jako więzień, a zarazem sługa łaski. Jego zrozumienie tajemnicy prowadzi więc ku Chrystusowi i ku ludziom, których Ewangelia gromadzi razem.