List do Efezjan 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czymś, co dla wielu ludzi musiało brzmieć jak zaskoczenie. Poganie, którzy długo nie należeli do obietnic danych Izraelowi, zostali nazwani „współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię”. Paweł pisze te słowa jako więzień dla tych pogan, o których mówi, co nadaje im osobistej wagi. Nie mówi tu jedynie o dopuszczeniu z litości. Mówi o wspólnym dziedzictwie, wspólnym ciele i wspólnym udziale, a wszystko to dzieje się w Chrystusie i przez Ewangelię. Warto zauważyć, że ta przynależność została przedstawiona jako tajemnica objawiona przez Ducha, a nie jako nagroda za spełnione warunki. Ewangelia otwiera drzwi, a ci, którzy przez nie wchodzą, nie muszą najpierw udowadniać, że na to zasługują. Ten przekaz jest spokojny i zarazem mocny. Słowo „współ” powtarza się trzy razy i to właśnie ono nadaje fragmentowi ciepło. Ktoś, kto przez lata czuł się obcy, nie zostaje na skraju wspólnoty jako gość, którego się jedynie znosi. Zostaje włączony w to, co wspólne, obok tych, którzy byli tam wcześniej. W tym leży sedno tego wersetu: Boża obietnica nie kończy się na granicach, które ludzie sami wyznaczyli.

W Liście do Efezjan 3:6 Paweł wyjaśnia „tajemnicę Chrystusa”: poganie nie stoją już na zewnątrz Bożej obietnicy. Są współdziedzicami, współczłonkami Ciała i współuczestnikami obietnicy. Powtarzające się „współ-” nie oznacza trzech odrębnych przywilejów dla różnych grup, lecz pełne włączenie pogan w tę samą wspólnotę i nadzieję. „Ciało” wskazuje tu na wspólnotę należącą do Chrystusa. Poganie nie są więc jedynie gośćmi, którzy mogą zbliżyć się do niej, ani ludźmi przyjmowanymi na gorszych warunkach. Wraz z innymi należą do Ciała i dziedziczą obietnicę. Paweł nie przedstawia tego jako osiągnięcia pogan, lecz jako rzeczywistość „w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię”. Najbliższy kontekst podkreśla, że ta prawda została objawiona przez Ducha, a Paweł otrzymał łaskę, by głosić ją poganom. Ewangelia nie tylko przekazuje wiadomość o obietnicy; przez nią poganie stają się jej uczestnikami. W tym sensie jedność Kościoła nie polega na zatarciu różnic pochodzenia, lecz na wspólnym udziale w Chrystusie. Tajemnica polega na tym, że przynależność do ludu Bożego nie jest ograniczona do jednej grupy: w Chrystusie obietnica staje się wspólna.

Te trzy słowa zaczynające się od „współ” niosą w tym wersecie najwięcej. Paweł pisze o współdziedzicach, współczłonkach i współuczestnikach obietnicy. Każde z tych określeń zakłada wspólne życie, a nie gościnę przy cudzym stole. Dziedzic nie czeka pod drzwiami, aż ktoś go wpuści. Członek ciała nie stoi tylko w pobliżu. Uczestnik obietnicy nie słyszy o niej jedynie z oddali. Wszystko to ma jedno źródło, które Paweł wskazuje na końcu zdania: przez Ewangelię. W praktyce ten werset dotyczy zwykłych miejsc. Kiedy w parafii ktoś po raz pierwszy siada w ławce obok innych, może poczuć się obco, ale w świetle tego fragmentu siedzi już we własnym domu. Taki sposób patrzenia zmienia też rozmowy przy kawie po nabożeństwie, bo odsuwanie kogoś na margines jest sprzeczne z tym, czym wspólnota już jest. Przynależność opisana w Liście do Efezjan 3:6 opiera się na obietnicy danej w Chrystusie, a nie na tym, kto zasłużył na miejsce w rodzinie Bożej.

List do Efezjan 3:6 mówi o zmianie granic wspólnoty: poganie nie stoją już z zewnątrz, lecz są współdziedzicami, współczłonkami Ciała i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię. Powtarzające się „współ-” nie opisuje gościnnego miejsca przyznanego komuś na marginesie. Oznacza pełny udział, dzielony z innymi. Paweł przedstawia tę prawdę jako tajemnicę objawioną przez Ducha, a swoje głoszenie jako służbę otrzymaną z łaski. W centrum nie znajduje się przynależność etniczna ani zasługa, lecz Chrystus, w którym obietnica staje się wspólna. Ewangelia nie tylko przynosi wiadomość o zbawieniu; gromadzi ludzi, którzy wcześniej mogli uważać się za odległych od siebie. Można zobaczyć tu obraz jednego ciała, w którym różne członki nie tracą swojej odrębności, a jednak należą do tej samej żywej całości. Wspólnota chrześcijańska ma więc świadczyć swoim istnieniem o szerokości Bożego daru. Żaden człowiek nie jest jego właścicielem ani jedynym dziedzicem. Obietnica w Chrystusie tworzy rodzinę, której jedność jest darem łaski, a nie nagrodą za pochodzenie.